PG 36, col. 321
μένας ‘ τὰ γὰρ ἐνταῦθα, δευτέρας ἒλλάμψεως, Πείθει
δέ με, μὴ ἀκινήτους, ἀλλὰ δυσκινήτους, καὶ ὓπο-
λαμϐάνειν ταύτας, καὶ λέγειν, ὁ διὰτὴν λαμπρότητα
Ἐωσφόρος, σκότος διὰ τὴν ἔπαρσιν καὶ γενόμενος,
καὶ λεγόμενος, αἵ τε ὑπ’ αὐτὸν ἀποστατικαὶ δυνάμεις,
δημιουργοὶ τῆς καικίας³ τῇ τοῦ καλοῦ φυγῇ, καὶ ἡμῖν
ρόξενοι.
Γ. Οὕτω μὲν οὖν ὃ νοητὸς αὐτῷ, καὶ διὰ ταῦτα
ὑπέστη κόσμος, ὡς ἐμὲ γοῦν περὶ τούτων φιλοσο-
φῆσαι) μικρῷ λόγῳ τὰ μεγάλα σταθμώμενον. Ἐπεὶ
δὲ τὰ πρῶτα καλῶς εἶχεν αὐτῷ, δεύτερον ἒννοεϊ κό-
σμον ὑλικὸν καὶ ὁρώμενον ⁸ καὶ οὗτος ὶστι τὸ ἐξ
οὑρανοῦ καὶ γῆς, καὶ τῶν ἐν μέσῳ σόστημά τε καὶ
σύγκριμα, ἐπαινετὸν μὲν τῆς καθ’ ἕκαστον ἀφυΐας,
ἁξιεπαινετώτερον δὲ τῆς ἐξ ἁπάντων εὐαρμοστίας
καὶ συμφωνίας, ἄλλου πρὸς ἄλλο τι καλῶς ἔχοντος,
καὶ πάντων πρὸς ἅπαντα, εἷς ἑνὸς κόσμου συμπλή·
Ρωσιν ’ ἵνα δείξῃ, μὴ μόνον οἰκείαν ἑαυτῷ φύσιν,
ἀλλὰ καὶ πάντη ξένην ὑποστήσασθαι δυνατὸς ὤν.
Οίκεῐον μὲν γὰρ θεότητος, αἱ νοεραὶ φύσεις, καὶ νῷ
μόνῳ ληπταί ’ ξένον δὲ παντάπασιν (23), ὅσαι ὗπδ
τὴν α’ίσθησιν, καὶ τούτων αὐτῶν ἔτι πορῤωτέρω,
ὅσαι παντελῶς ἄψυχοι καὶ ἀκίνητοι ⁸ Ἀλλὰ τί τούτωγ
ἡμῖν, τάχα ἂν εἴποι τις τῶν λίαν φιλεόρτων καὶ
θερμοτέρωνς Κέντει τὸν πῶλον περὶ τὴν νύσ-
6M. Τὰ τῆς ἑορτῆς ἡμῖν φιλοσόφει, καὶ οἷς προκα-
δεξόμεθα σήμερον. Τοῦτο δὴ καὶ ποιήσω, καὶ εἰ μι-
κρὸν ἄνωθεν ἠρξάμην, οὕτω τοῦ πόθου καὶ τοῦ λόγου
βιασαμένων (25).
ea his, qui festis impensius delectantur, ac fervidiOri animo sunt? Equo ad metam stimula. De iis,quae
ad festum attinent, et ob qua; hodie assidemus, philosophare Hoc quidem faciam. etsi paulo altius
exorsus sum, cum desiderium et orationis series ad id cogant.
ω’. Νοῦς μὲν οὖν ἤδη καὶ αἴσθησις (26), οὕτως
ἀπ’ ἀλλήλων διακριθέντα, τῶν ἰδίων ὅρων ἐντὸς
εἱστήκεισαν, καὶ τὸ τοῦ δημιουργώ Λόγου μεγαλεῖον
iv ἑαυτοῖς ἔφερον, σιγῶντες ἐπαινέται τῆς μεγα-
λουργίας, καὶ διαπρύσιοι κήρυκες. Οὔπω δὲ ἦν κρᾶμα
ἐξ ἀμφοτέρων, οὐδέ τις μίξις τῶν ἐναντίων, σο-
φίας μείζονος γνώρισμα, καὶ τῆς περὶ τὰς φύσεις
πολυτελείας ο οὐδὲ ὁ πᾶς πλοῦτος τῆς ἆγαθότητος
γνώριμος. Τυῦτο δὲ βουληθεὶς ὁ τεχνίτης ἐπιδεί-
ξασθαι Λόγος, καὶ ζῶον ἓν ἐξ ἀμφοτέρων, ἀοράτου
τε λέγω καὶ ὁρατῆς φύσεως, δημιούργετ τὸν ἅνθρω“
πον ⁸ καὶ παρὰ μὲν τῆς ὕλης λαϐὼν τὸ σῶμα ἢδη
⁴ἓτροϋντοοτάστις, παρ’ ἑαυτοῦ δὲ πνοὴν ς27).ἒνθεὶς
δὴ νοερὰν ψυχὴν καὶ εἰκόνα Θεοῦ οἶδεν ὁ λόγος),
Ξένον δὲ παντάπασιν, etc. Hine sic espo-
nit‘Nicetas: «Naturae quae in sensus ca_dunt,alienae
sunt‘a Deo ratione naturaneo quod nullam cum eo
similitudinis rationem habeant. Verum,__quantum
ad creationis et Providentiae rationem,nulla natura
est a Deo aliena. ι
(24)-Κέντει-τὸν aptos, etc. Rufinus proverbium
istud sic vertit : «Quid haec ad causam? Quid cur-
rus agis extra metam ?Illa_ nobis,quae ad solemni»
tatem pertinent, dissere. ι
δέ με, μὴ ἀκινήτους, ἀλλὰ δυσκινήτους, καὶ ὓπο-
λαμϐάνειν ταύτας, καὶ λέγειν, ὁ διὰτὴν λαμπρότητα
Ἐωσφόρος, σκότος διὰ τὴν ἔπαρσιν καὶ γενόμενος,
καὶ λεγόμενος, αἵ τε ὑπ’ αὐτὸν ἀποστατικαὶ δυνάμεις,
δημιουργοὶ τῆς καικίας³ τῇ τοῦ καλοῦ φυγῇ, καὶ ἡμῖν
ρόξενοι.
Γ. Οὕτω μὲν οὖν ὃ νοητὸς αὐτῷ, καὶ διὰ ταῦτα
ὑπέστη κόσμος, ὡς ἐμὲ γοῦν περὶ τούτων φιλοσο-
φῆσαι) μικρῷ λόγῳ τὰ μεγάλα σταθμώμενον. Ἐπεὶ
δὲ τὰ πρῶτα καλῶς εἶχεν αὐτῷ, δεύτερον ἒννοεϊ κό-
σμον ὑλικὸν καὶ ὁρώμενον ⁸ καὶ οὗτος ὶστι τὸ ἐξ
οὑρανοῦ καὶ γῆς, καὶ τῶν ἐν μέσῳ σόστημά τε καὶ
σύγκριμα, ἐπαινετὸν μὲν τῆς καθ’ ἕκαστον ἀφυΐας,
ἁξιεπαινετώτερον δὲ τῆς ἐξ ἁπάντων εὐαρμοστίας
καὶ συμφωνίας, ἄλλου πρὸς ἄλλο τι καλῶς ἔχοντος,
καὶ πάντων πρὸς ἅπαντα, εἷς ἑνὸς κόσμου συμπλή·
Ρωσιν ’ ἵνα δείξῃ, μὴ μόνον οἰκείαν ἑαυτῷ φύσιν,
ἀλλὰ καὶ πάντη ξένην ὑποστήσασθαι δυνατὸς ὤν.
Οίκεῐον μὲν γὰρ θεότητος, αἱ νοεραὶ φύσεις, καὶ νῷ
μόνῳ ληπταί ’ ξένον δὲ παντάπασιν (23), ὅσαι ὗπδ
τὴν α’ίσθησιν, καὶ τούτων αὐτῶν ἔτι πορῤωτέρω,
ὅσαι παντελῶς ἄψυχοι καὶ ἀκίνητοι ⁸ Ἀλλὰ τί τούτωγ
ἡμῖν, τάχα ἂν εἴποι τις τῶν λίαν φιλεόρτων καὶ
θερμοτέρωνς Κέντει τὸν πῶλον περὶ τὴν νύσ-
6M. Τὰ τῆς ἑορτῆς ἡμῖν φιλοσόφει, καὶ οἷς προκα-
δεξόμεθα σήμερον. Τοῦτο δὴ καὶ ποιήσω, καὶ εἰ μι-
κρὸν ἄνωθεν ἠρξάμην, οὕτω τοῦ πόθου καὶ τοῦ λόγου
βιασαμένων (25).
ea his, qui festis impensius delectantur, ac fervidiOri animo sunt? Equo ad metam stimula. De iis,quae
ad festum attinent, et ob qua; hodie assidemus, philosophare Hoc quidem faciam. etsi paulo altius
exorsus sum, cum desiderium et orationis series ad id cogant.
ω’. Νοῦς μὲν οὖν ἤδη καὶ αἴσθησις (26), οὕτως
ἀπ’ ἀλλήλων διακριθέντα, τῶν ἰδίων ὅρων ἐντὸς
εἱστήκεισαν, καὶ τὸ τοῦ δημιουργώ Λόγου μεγαλεῖον
iv ἑαυτοῖς ἔφερον, σιγῶντες ἐπαινέται τῆς μεγα-
λουργίας, καὶ διαπρύσιοι κήρυκες. Οὔπω δὲ ἦν κρᾶμα
ἐξ ἀμφοτέρων, οὐδέ τις μίξις τῶν ἐναντίων, σο-
φίας μείζονος γνώρισμα, καὶ τῆς περὶ τὰς φύσεις
πολυτελείας ο οὐδὲ ὁ πᾶς πλοῦτος τῆς ἆγαθότητος
γνώριμος. Τυῦτο δὲ βουληθεὶς ὁ τεχνίτης ἐπιδεί-
ξασθαι Λόγος, καὶ ζῶον ἓν ἐξ ἀμφοτέρων, ἀοράτου
τε λέγω καὶ ὁρατῆς φύσεως, δημιούργετ τὸν ἅνθρω“
πον ⁸ καὶ παρὰ μὲν τῆς ὕλης λαϐὼν τὸ σῶμα ἢδη
⁴ἓτροϋντοοτάστις, παρ’ ἑαυτοῦ δὲ πνοὴν ς27).ἒνθεὶς
δὴ νοερὰν ψυχὴν καὶ εἰκόνα Θεοῦ οἶδεν ὁ λόγος),
Ξένον δὲ παντάπασιν, etc. Hine sic espo-
nit‘Nicetas: «Naturae quae in sensus ca_dunt,alienae
sunt‘a Deo ratione naturaneo quod nullam cum eo
similitudinis rationem habeant. Verum,__quantum
ad creationis et Providentiae rationem,nulla natura
est a Deo aliena. ι
(24)-Κέντει-τὸν aptos, etc. Rufinus proverbium
istud sic vertit : «Quid haec ad causam? Quid cur-
rus agis extra metam ?Illa_ nobis,quae ad solemni»
tatem pertinent, dissere. ι