PG 39, col. 109
Ἀμριλοχίου ἐπισκόπου Τκοίου, ἐκ τοῦ λόγου
τοῦ εἰς τὸ, Πατήρ μου μείζων μου ἐστίν.
Διάκρινόν μοι (6) λοιπὸν τὰς φύσεις, τήν τε τοῦ
Θεοῦ, τήν τε τοῦ ἀνθρώπου· οὕτε γὰρ κατʼ ἔκπτωσιν
ἐκ Θεοῦ γέγονεν ἄνθρωπος· οὕτε κατὰ προκοπὴν ἐξ
ἀνθρώπου Θεός. Θεὸν γὰρ καὶ ἄνθρωπον λέγω.
Ὁταν δὲ τὰ παθήματα 7) τῇ σάρυὶ, καὶ τὰ θαύματα
τῷ Θεῷ δῷς, ἀνάγκῃ καὶ μὴ θέλων δίδως, τοὺς μὲν
ταπεινοὺς λόγους τῷ ἐκ Μαρίας ἀνθρώπῳ, τοὺς δὲ
ἀνήγμένους καὶ θεοπρεπεῖς, τῷ ἐν άρχῇ ὄντι Λόγῳ·
διὰ τοῦτο γὰρ, πὴ μὲν ἀνηγμένους, πὴ δὲ τάπεινοὺς
φθέγγομλαι λόγους· ἴνα διὰ μὲν τῶν ὑψηλῶν, τὸῦ
ἐνοικοῦντος Λόγοῦ δείξω τὴν συγγένειαν (8) διὰ δὲ
τῶν ταπεινῶν, τῆς ταπεινῆς σαρκὸς γνωρίσω τὴν
ἀσθένειαν. Ὁθεν πὴ μὲν ἑαυτὸν ἴσον λέγω τοῦ Πα-
τρὸς, πὴ δὲ μείζονα τὸν Πατέρα· οὐ μαχόμενος ἐαυ-
τῷ, ἀλλὰ δεικνὺς ὡς Θεός εἰμι καὶ ἄνθρωπος· Θεὸς
μὲν ἐκ τῶν ὑψηλῶν, ἄνθρωπος δὲ ἐκ τῶν ταπεινῶν.
Εἱ δὲ θέλετε γνῶναι πῶς ὁ Πατήρ μου μείζων μου
ἐστὶν, ἐκ τῆς σαῤκὸς(9) εἶπεν, καὶ ὁὐκ ἐκ προσῶπου
θεότητος.
Er collecione Barlahamt reg. eod. Erat consequenter ad epist. ad Seleuesms de Τrinitate, velut
ejusdem.
γελεῖ ὑμῖν.
ἐκεῖνο τῷ κόσμῳ φέρων, ὅπερ βαλεῖν ἔφησας ἐλθὼν inferens mundo ignemi illum ¹, ad quem mitten-
ἐς χθόνα. Καὶ τοῦτο γὰρ προεῖπας, ὡς ἐκ σοῦ λάβoι, dum in terram, dixisti venisse. Nam et hoc præ-
καὶ τοῖς μαθηταῖς ἐκφράσοι σαφεστάτως τῶν σῶν dixisti, fore ut de tuo accipiat, planissimeque tuο-
ἀπααῶν ἐντολῶν τὰς ἐκδόσεις. Καὶ τὸῦ Παρακλήτου rum omnium mandatorum doctrinam discipulis
τε καὶ ζωαρχίον, χᾶρις τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, exponat. Sanie Paracleti, et vitæ auictoris est gra-
δπερ ἐκ τοῦ Πατρὸς τὴν ἐκπόρευσιν ἀχρόνως φέρειν tia; ille, inquam, Spiritus veritatis, quem a Patre
ἔφησας· αὐτὸ ἀψευδεστάτως, σοῦ Πνεῦμα θεῖον, τὴν siue tempore dixisti procedere. lpsum verissime
πανάχραντον χάριν αἰτῶ, πόρευμα Πατρὸς εὐλογημέ- Spiritum tuum divinum, gratiam illdm intemera-
ἐον· ἄκτιστον, εὐκτὸν, καὶ συνάναρχον πάλιν Τἱῷ τὲ tam, peto, benedictam lPatris processionem, increa-
άαὶ Θεῷ Πατρὶ, τοῖς αἰωνίοις.
,(β) Δάκριινόν μο. Εxstat hic locus inter acta
Concibi Chalce lon. part. mu, cap. 1, ttom.IV Concil.,
pag. 1769, edi. Ven. Labb. Præstat atem huc a-
Grrre quæ ax hac Amphilochiana oratione recitat
acnndus leraianensis, lib. XI, cap. ὅ, pag. 761;
quæque apud alios antiquiores nuspiam reperias :
« Amphilochius itque, inquit, de eo quod dictum
est, Qui sisit ue Pater, safor me ett, cum sermo-
nem faceret, cujus est principium, Laborare nos fe-
cit certamen hæreticorum, sic ait : ides quod mοr
x Pater dicente t Mattὰ. XXr, 46), « Eamas, » non
dicemte (I Cor. , 16), « Jshabitaso i eis etinam-
bnlαbo. » Vides gtod major est Pater dicente, (Joan.
αv, i) « Ego sumsi eitis, » non dicente Jerem. , 21),
« Egd planutavi vitem veram. » Et ut sson tongum ex-
tendam sermonem, » et reliqua quæ habes superius
ragm. II ex Orations adversus Arianos. Hinc Sir-
muondus ad acundum I. e. Τheodoritus, inquit,
Iial. t, membrum illud, Καὶ λνα μὴ ματρόν, citat
ἐκ τοῦ κατὰ Ἀρειιανῶν λόγου. Eeonius vicissim
verba hujus foc, Διάκρισον λοιτὸν τὰς φύσεις,
τοῦ εἰς τὸ, Πατήρ μου μείζων μου ἐστίν.
Διάκρινόν μοι (6) λοιπὸν τὰς φύσεις, τήν τε τοῦ
Θεοῦ, τήν τε τοῦ ἀνθρώπου· οὕτε γὰρ κατʼ ἔκπτωσιν
ἐκ Θεοῦ γέγονεν ἄνθρωπος· οὕτε κατὰ προκοπὴν ἐξ
ἀνθρώπου Θεός. Θεὸν γὰρ καὶ ἄνθρωπον λέγω.
Ὁταν δὲ τὰ παθήματα 7) τῇ σάρυὶ, καὶ τὰ θαύματα
τῷ Θεῷ δῷς, ἀνάγκῃ καὶ μὴ θέλων δίδως, τοὺς μὲν
ταπεινοὺς λόγους τῷ ἐκ Μαρίας ἀνθρώπῳ, τοὺς δὲ
ἀνήγμένους καὶ θεοπρεπεῖς, τῷ ἐν άρχῇ ὄντι Λόγῳ·
διὰ τοῦτο γὰρ, πὴ μὲν ἀνηγμένους, πὴ δὲ τάπεινοὺς
φθέγγομλαι λόγους· ἴνα διὰ μὲν τῶν ὑψηλῶν, τὸῦ
ἐνοικοῦντος Λόγοῦ δείξω τὴν συγγένειαν (8) διὰ δὲ
τῶν ταπεινῶν, τῆς ταπεινῆς σαρκὸς γνωρίσω τὴν
ἀσθένειαν. Ὁθεν πὴ μὲν ἑαυτὸν ἴσον λέγω τοῦ Πα-
τρὸς, πὴ δὲ μείζονα τὸν Πατέρα· οὐ μαχόμενος ἐαυ-
τῷ, ἀλλὰ δεικνὺς ὡς Θεός εἰμι καὶ ἄνθρωπος· Θεὸς
μὲν ἐκ τῶν ὑψηλῶν, ἄνθρωπος δὲ ἐκ τῶν ταπεινῶν.
Εἱ δὲ θέλετε γνῶναι πῶς ὁ Πατήρ μου μείζων μου
ἐστὶν, ἐκ τῆς σαῤκὸς(9) εἶπεν, καὶ ὁὐκ ἐκ προσῶπου
θεότητος.
Er collecione Barlahamt reg. eod. Erat consequenter ad epist. ad Seleuesms de Τrinitate, velut
ejusdem.
γελεῖ ὑμῖν.
ἐκεῖνο τῷ κόσμῳ φέρων, ὅπερ βαλεῖν ἔφησας ἐλθὼν inferens mundo ignemi illum ¹, ad quem mitten-
ἐς χθόνα. Καὶ τοῦτο γὰρ προεῖπας, ὡς ἐκ σοῦ λάβoι, dum in terram, dixisti venisse. Nam et hoc præ-
καὶ τοῖς μαθηταῖς ἐκφράσοι σαφεστάτως τῶν σῶν dixisti, fore ut de tuo accipiat, planissimeque tuο-
ἀπααῶν ἐντολῶν τὰς ἐκδόσεις. Καὶ τὸῦ Παρακλήτου rum omnium mandatorum doctrinam discipulis
τε καὶ ζωαρχίον, χᾶρις τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, exponat. Sanie Paracleti, et vitæ auictoris est gra-
δπερ ἐκ τοῦ Πατρὸς τὴν ἐκπόρευσιν ἀχρόνως φέρειν tia; ille, inquam, Spiritus veritatis, quem a Patre
ἔφησας· αὐτὸ ἀψευδεστάτως, σοῦ Πνεῦμα θεῖον, τὴν siue tempore dixisti procedere. lpsum verissime
πανάχραντον χάριν αἰτῶ, πόρευμα Πατρὸς εὐλογημέ- Spiritum tuum divinum, gratiam illdm intemera-
ἐον· ἄκτιστον, εὐκτὸν, καὶ συνάναρχον πάλιν Τἱῷ τὲ tam, peto, benedictam lPatris processionem, increa-
άαὶ Θεῷ Πατρὶ, τοῖς αἰωνίοις.
,(β) Δάκριινόν μο. Εxstat hic locus inter acta
Concibi Chalce lon. part. mu, cap. 1, ttom.IV Concil.,
pag. 1769, edi. Ven. Labb. Præstat atem huc a-
Grrre quæ ax hac Amphilochiana oratione recitat
acnndus leraianensis, lib. XI, cap. ὅ, pag. 761;
quæque apud alios antiquiores nuspiam reperias :
« Amphilochius itque, inquit, de eo quod dictum
est, Qui sisit ue Pater, safor me ett, cum sermo-
nem faceret, cujus est principium, Laborare nos fe-
cit certamen hæreticorum, sic ait : ides quod mοr
x Pater dicente t Mattὰ. XXr, 46), « Eamas, » non
dicemte (I Cor. , 16), « Jshabitaso i eis etinam-
bnlαbo. » Vides gtod major est Pater dicente, (Joan.
αv, i) « Ego sumsi eitis, » non dicente Jerem. , 21),
« Egd planutavi vitem veram. » Et ut sson tongum ex-
tendam sermonem, » et reliqua quæ habes superius
ragm. II ex Orations adversus Arianos. Hinc Sir-
muondus ad acundum I. e. Τheodoritus, inquit,
Iial. t, membrum illud, Καὶ λνα μὴ ματρόν, citat
ἐκ τοῦ κατὰ Ἀρειιανῶν λόγου. Eeonius vicissim
verba hujus foc, Διάκρισον λοιτὸν τὰς φύσεις,