PG 39, col. 16
vixeratin spelunca, quos sicco pamnis et aquæ epulo A ἐποίησεν ἔτη μ· διῆγε δὲ ξηροφαγίαν ἄρτου καὶ
ὕδατος· οἴνου δὲ καὶ ἐλαίου οὐδέποτε μετελάμβανεν.
Ἐγένετο δὲ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις, τελευτῆσαι τὸν
ἐπίσκοπον Ἰκονίου, καὶ ἐπέστη ὁ ἄγγελος Κυρίου
τῷἈμφιλοχίῳ λέγων· Ἀμφιλόχιε, ἄπελθε εἰς τὴν
πόλιν, ποίμανε τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ οὐκ
ἐπείθετο· καὶ ἐπιστὰς πάλιν ὁ ἄγγελος Κυρίου λέγει
αὐτῷ· Καὶ ἤδη λέγω σοι· Πορεύου, τὸ κελευσθέν σοι
ποίησον. Ὁ δὲ οὐδὲ οὕτως ἐπείθετο· ἔλεγε γὰρ ἐν
ἑαυτῷ, ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται
εἰς ἄγγελον φωτός. Καὶ ἐγένετο τῇ τρίτῃ νυκτὶ,
ἐπιστὰς πάλιν αὐτῷ ὁ ἄγγελος λέγει· Ἐγείρου ἀπὸ
τῆς στρωμνῆς σου ταύτης, καὶ πορεύου εἰς τὴν πό-
λιν, καὶ ποίμανε τὰ πρόβατα Χριστοῦ. Καὶ ἀναστὰς
κτέσχεν αὐτὸν λέγων· Εἰ ἄγγελος εἶ τοῦ Θεοῦ,
στῶμεν εἰς προσευχήν· καὶ εὐθέως κλίνει τὴν κεφα-
λὴν ὁ ἄγγελος Κυρίου, καὶ ἐβόησε λέγων· Ἀγιος,
ἄγιος, ἄγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ὁ οὐρανός
καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ ἐπιλαβόμενος τῆς
δεξιᾶς Ἀμφιλοχίου, ἤγαγεν αὐτὸν εἰς τὴν ἐκκλησίαν·
καὶ αὐτόματος ἠνοίγη αὐτοῖς· καὶ εἶδον φῶτα με-
γάλα, ὡς ἐπὶ ἐορτῆς Κυρίου. Καὶ ἄνδρες μονάζοντες,
ὧν οὐκ ἦν ἀριθμός· καὶ ἐπιλαβόμενοι αὐτὸν, ἤγαγον
ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον· καὶ εἶχον ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν
Εὐαγγέλιον, καὶ ἀπέδωκαν αὐτῷ λέγοντες· Ὁ Κ6-
ριος μετὰ σοῦ. Εἶς δὲ πρῶτος αὐτῶν λέγει πρὸς
αὐτούς· Εὕξασθε πάντες. Καὶ ἤρξατο λέγειν· t
θεία χάρις προχειρίζεται τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν Ἀμφι-
gificaretur traditio talis vel talis potestatls a legi-
timo ministro: quomodo etiam constat, aliter or-
dinatos primos diaconos, quam modo ordinentur,
porrectione libri Evangeliorum, Matthæo qui pri-
mus scripsit Evangelium, aliquot postmodum an-
nis, primum scribente. Sed de his pluribus, eccle-
siasticarum rerum diligens scrutator Parisiensis
Ecclesiæ theologus, D. Isacius Habertus in Ἀρχιε-
ρατικῷ, et Jacobus Goar in Euchologio. Quod porro
spectat ad miraculosam istam, et præter legem, or-
dinationem; constantissimum est, potuisse eam
fieri, fuisseque omnino credendum sanctis angelis,
deeatestantibus, juxta doctrinam D. Τhomæ mt p., X.
64, a. 7. Neque enim id illi attentarent, nisi Christo
jubente, qui potest quo maluerit ministro uti in sa-
cramentis: quanquam secundum legem utatur solis
hominibus, ut quibuscum ipse, sacramentorum au-
ctor, communicat in natura : neque non factum,
Spiritus veritatis, mendacio astruerent. Vix autem
fuerit aliguis, de quo majori specie probabilitatis,
privilegium tantum credi pie posset, sive insignem
Amphilochii sanctitatem et contemplationis excel-
. Ientiam spectemus; sive malitiamtemporis, quando
ad petulantissimos hæreticos coercendos,muajor viro
qui velut princeps catholicorum episcoporumque
esset futurus, Athanasio Basilioque e vivls exem-
ptis, jactatoque, ac tandem exauctorato Gregorio
Τheologo, auctoritas concilianda fuit.
Est in Vitis Patrum Rοsvveydi, ut monachus sit
redactus ad ordinem a Patribus, qui sibi videbatur
sic miraculose ordinatus in presbyterum. Magna
certe in rebus tanti momenti opus cautione. Nul-
lum apud antiquiores occurrit hujusce tam singula-
ris ordinationis Amphilochii nostri monunnentum:
nisi forte Gregorius carm. parænetico ad Olympia-
dem ad eam respexerit 2 t0t, transmissione til
ad Deum, Θέκλη γε σὺν ἀγνῇ· cum virgine heclς
nam cum non posst intellgi de transmissione ad
Deum per excessum a vita, ut satis benc Baroutus
ὕδατος· οἴνου δὲ καὶ ἐλαίου οὐδέποτε μετελάμβανεν.
Ἐγένετο δὲ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις, τελευτῆσαι τὸν
ἐπίσκοπον Ἰκονίου, καὶ ἐπέστη ὁ ἄγγελος Κυρίου
τῷἈμφιλοχίῳ λέγων· Ἀμφιλόχιε, ἄπελθε εἰς τὴν
πόλιν, ποίμανε τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ οὐκ
ἐπείθετο· καὶ ἐπιστὰς πάλιν ὁ ἄγγελος Κυρίου λέγει
αὐτῷ· Καὶ ἤδη λέγω σοι· Πορεύου, τὸ κελευσθέν σοι
ποίησον. Ὁ δὲ οὐδὲ οὕτως ἐπείθετο· ἔλεγε γὰρ ἐν
ἑαυτῷ, ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται
εἰς ἄγγελον φωτός. Καὶ ἐγένετο τῇ τρίτῃ νυκτὶ,
ἐπιστὰς πάλιν αὐτῷ ὁ ἄγγελος λέγει· Ἐγείρου ἀπὸ
τῆς στρωμνῆς σου ταύτης, καὶ πορεύου εἰς τὴν πό-
λιν, καὶ ποίμανε τὰ πρόβατα Χριστοῦ. Καὶ ἀναστὰς
κτέσχεν αὐτὸν λέγων· Εἰ ἄγγελος εἶ τοῦ Θεοῦ,
στῶμεν εἰς προσευχήν· καὶ εὐθέως κλίνει τὴν κεφα-
λὴν ὁ ἄγγελος Κυρίου, καὶ ἐβόησε λέγων· Ἀγιος,
ἄγιος, ἄγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ὁ οὐρανός
καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ ἐπιλαβόμενος τῆς
δεξιᾶς Ἀμφιλοχίου, ἤγαγεν αὐτὸν εἰς τὴν ἐκκλησίαν·
καὶ αὐτόματος ἠνοίγη αὐτοῖς· καὶ εἶδον φῶτα με-
γάλα, ὡς ἐπὶ ἐορτῆς Κυρίου. Καὶ ἄνδρες μονάζοντες,
ὧν οὐκ ἦν ἀριθμός· καὶ ἐπιλαβόμενοι αὐτὸν, ἤγαγον
ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον· καὶ εἶχον ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν
Εὐαγγέλιον, καὶ ἀπέδωκαν αὐτῷ λέγοντες· Ὁ Κ6-
ριος μετὰ σοῦ. Εἶς δὲ πρῶτος αὐτῶν λέγει πρὸς
αὐτούς· Εὕξασθε πάντες. Καὶ ἤρξατο λέγειν· t
θεία χάρις προχειρίζεται τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν Ἀμφι-
gificaretur traditio talis vel talis potestatls a legi-
timo ministro: quomodo etiam constat, aliter or-
dinatos primos diaconos, quam modo ordinentur,
porrectione libri Evangeliorum, Matthæo qui pri-
mus scripsit Evangelium, aliquot postmodum an-
nis, primum scribente. Sed de his pluribus, eccle-
siasticarum rerum diligens scrutator Parisiensis
Ecclesiæ theologus, D. Isacius Habertus in Ἀρχιε-
ρατικῷ, et Jacobus Goar in Euchologio. Quod porro
spectat ad miraculosam istam, et præter legem, or-
dinationem; constantissimum est, potuisse eam
fieri, fuisseque omnino credendum sanctis angelis,
deeatestantibus, juxta doctrinam D. Τhomæ mt p., X.
64, a. 7. Neque enim id illi attentarent, nisi Christo
jubente, qui potest quo maluerit ministro uti in sa-
cramentis: quanquam secundum legem utatur solis
hominibus, ut quibuscum ipse, sacramentorum au-
ctor, communicat in natura : neque non factum,
Spiritus veritatis, mendacio astruerent. Vix autem
fuerit aliguis, de quo majori specie probabilitatis,
privilegium tantum credi pie posset, sive insignem
Amphilochii sanctitatem et contemplationis excel-
. Ientiam spectemus; sive malitiamtemporis, quando
ad petulantissimos hæreticos coercendos,muajor viro
qui velut princeps catholicorum episcoporumque
esset futurus, Athanasio Basilioque e vivls exem-
ptis, jactatoque, ac tandem exauctorato Gregorio
Τheologo, auctoritas concilianda fuit.
Est in Vitis Patrum Rοsvveydi, ut monachus sit
redactus ad ordinem a Patribus, qui sibi videbatur
sic miraculose ordinatus in presbyterum. Magna
certe in rebus tanti momenti opus cautione. Nul-
lum apud antiquiores occurrit hujusce tam singula-
ris ordinationis Amphilochii nostri monunnentum:
nisi forte Gregorius carm. parænetico ad Olympia-
dem ad eam respexerit 2 t0t, transmissione til
ad Deum, Θέκλη γε σὺν ἀγνῇ· cum virgine heclς
nam cum non posst intellgi de transmissione ad
Deum per excessum a vita, ut satis benc Baroutus