PG 39, col. 1824
λελοίπαμεν. Τῶν δὲ ἑξῆς, ἵνα μὴ μηκύνω τὸν λόγον,
παρήσω τὰ πλεῖστα, ὃσα ὑπὸ τοῦ πονηροῦ πέπονθα
παρακλαπεὶς δαίμονος. Τὴν ἐντολὴν λέγω, καὶ τὴν
τῆς θεότητος δόκησιν, καὶ τήν τῆς ἐντολῆς (φεῦ μου
πτώματοςῑ) παρατήρησιν καὶ παράὁασιν. Εἶτα. τὴν
γύμνωσιν, καὶ τὴν ἀποκρυϐὴν, καὶ ὅσα τούτοις ἐπ-
ηκολούθησεν, ἵνα μὴ ταῦτα λέγω. Ἀλλ’ οὖν τὸ μέγι-
στον τῶν τοῦ Θεοῦ μὲν πρὸς αὑτὸν ἀγαθοεργιῶν, αύ-
τοῦ δὲ τὸ ὑπερϐάλλον παράπτωμα, ἵνα τοῦτο εῐπω,
ὁ τῶν τοσούτων ἀπολαύσας εὐεργεσιῶν, κατὰ τοῦ πε-
ποιηκότος ἐτραχηλίασε. Τί οὗν ὁ πλάσας αὐτὸν Θεὸς,
τὸν χοῦν ἐκεῖνον, τὴν γῆν ἀνείδεον, ἢν οἰκείαις χερσὶ
διεμόρφωσε,καὶ τοσαύταις εὐεργεσίαις πεπλούτηκες
Τί μὴ λέγω τὸ χεῖρον; Τὸν ἀποστάτην, τὸν παραϐά-
την τῆς αὐτοῦ θείας προστάξεως, ἆρα παρεῖδεν; ἄρα
κατέλειπεν; Οὖμενουν. Ἀλλὰ κρυσὲντα ἐζήτησε, καὶ
εὑρὼν πεπαίδευκε μέν· ἀλλά τὰ μετά ταῦτατί δεῖ
καὶ λέγειν, ὅσα ή τῶν ἀνθρώπων ἀπίνεια (5) τῷ πε-
ποιηκότι παρώρμησε, τὰς ἀδελφοκτονίας, καὶ τὰ ἐπὶ
τούτοις ;
1". Τί οὗν καὶ πρὸς ταῦτα; μήτι γε ἀπώσατο ἢ
ἐϐδελύξατο; Οὐδαμῶς. Ἀλλ’ οἶα πατὴρ πολλοῖς πρό-
τερον τρόποις χρηστότητος παιδεύσας, εἶτα ἰδὼν
ἀκλινείς ὄντας ἐκ τοῦ χείρονος, τί ποιεῖ; Κατῆλθεν
ἐκ τῶν πατρικῶν κόλπων. Βαδαὶ τῆς συμπαθείαιςί
Θεὸς ῶν ἀΐδιος καὶ ἀθάνατος, ἵνα συντέμω, ἐσαρ-
κώοη ἐξ ἀγνῆς Παρθένου, ἐμοῦ τὴν μορφὴν φορέσας
τοῦ δούλου. Εἶτα ἐσταυρώθη , ἐτάφη, ἀνέστη, συνο
αναστήσας με πεπτωκότα. Τί τούτων φιλανθρωπότερον,
ἢ συμπαθέστερον; Καὶ πατὴρ μὲν τὸν ἐαυτοῦ παῖδα,
ὃν ἐγέννησεν, ὃν ἐκ τῶν ίδίων σπλάγχνων παρήγα-
γεν, μικρόν τι τῆς αὐτοῦ παρεκτραπέντα βουλῆς καὶ
προστάξεως, οὐ πληγάς μόνον καὶ μάστιγας ἐπαρο
κεῖται προσαγαγὼν αὐτῷ, ἀλλά καὶ ἀποκηρύττει,
διώκει τόν ποτε φιλούμενον, δι’ οὐδαμινὴν τινα πρό·
φασιν. Καὶ δεσπότης ὁμοίως τὸν ἐαυτοῦ οἰκέτην καὶ
πρὸς ὀλίγον ἐκπεπτωκότα τὸν ἄθλιον, ποιναῖς καὶ
δεσμοῖς, λιμῷ καὶ δίψει καταπιέσας, ἀπεμπωλεῖται
τοῦτον, ἐξοστρακίσας μακρότατα. Τὰ δὲ ἡμετέρα
πῶς; Ἐπλάσθημεν, ἐτιμήθημεν, ἐδοξάσθημεν, μυ-
ρίοις ἀγαθοῖς ἐπλουτίσθημεν. Τῷ δωτῆρι δέ τούτων
τί ἀνταπεδώκαμεν; Παρωργίσαμεν, ὑδρίσαμεν, ἐλυ-
πήσαμεν. Ὀ δὲ οὑ παρεῖδεν. Ἀλλά Θεὸς ῶν,’ Πατὴρ
καλεῖσθαι παρά τῶν ἀγνωμόνων, καὶ Ποιμὴν, οὒκ
ἀπηξίωσε, τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν προϐάτων τιθείς.
Ἀλλ’ οὖν καὶ πίπτοντας ἀνιστᾷ, καὶ πταίοντας συμ-
παθεῖ, καὶ οὐκ ἀποδίδωσιν ἀξίαν ἡμῶν τῶν κακῶν
τὴν ἀντίδοσιν. Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσεις, Κιξριε.
Κύριε, τίς ὑποστήσεται; Φροντίζει πάντως καὶ τοῦ
μικροτάτου προϐάτου τὴν ἐπανόρθωσιν, ἐκδέχεται
τήν ἐκάστου ἀποστροφήν (4)· Ἐγὼ γάρ ειμι, φησὶ,
(ί) Forte ἐπιστρ.
παρήσω τὰ πλεῖστα, ὃσα ὑπὸ τοῦ πονηροῦ πέπονθα
παρακλαπεὶς δαίμονος. Τὴν ἐντολὴν λέγω, καὶ τὴν
τῆς θεότητος δόκησιν, καὶ τήν τῆς ἐντολῆς (φεῦ μου
πτώματοςῑ) παρατήρησιν καὶ παράὁασιν. Εἶτα. τὴν
γύμνωσιν, καὶ τὴν ἀποκρυϐὴν, καὶ ὅσα τούτοις ἐπ-
ηκολούθησεν, ἵνα μὴ ταῦτα λέγω. Ἀλλ’ οὖν τὸ μέγι-
στον τῶν τοῦ Θεοῦ μὲν πρὸς αὑτὸν ἀγαθοεργιῶν, αύ-
τοῦ δὲ τὸ ὑπερϐάλλον παράπτωμα, ἵνα τοῦτο εῐπω,
ὁ τῶν τοσούτων ἀπολαύσας εὐεργεσιῶν, κατὰ τοῦ πε-
ποιηκότος ἐτραχηλίασε. Τί οὗν ὁ πλάσας αὐτὸν Θεὸς,
τὸν χοῦν ἐκεῖνον, τὴν γῆν ἀνείδεον, ἢν οἰκείαις χερσὶ
διεμόρφωσε,καὶ τοσαύταις εὐεργεσίαις πεπλούτηκες
Τί μὴ λέγω τὸ χεῖρον; Τὸν ἀποστάτην, τὸν παραϐά-
την τῆς αὐτοῦ θείας προστάξεως, ἆρα παρεῖδεν; ἄρα
κατέλειπεν; Οὖμενουν. Ἀλλὰ κρυσὲντα ἐζήτησε, καὶ
εὑρὼν πεπαίδευκε μέν· ἀλλά τὰ μετά ταῦτατί δεῖ
καὶ λέγειν, ὅσα ή τῶν ἀνθρώπων ἀπίνεια (5) τῷ πε-
ποιηκότι παρώρμησε, τὰς ἀδελφοκτονίας, καὶ τὰ ἐπὶ
τούτοις ;
1". Τί οὗν καὶ πρὸς ταῦτα; μήτι γε ἀπώσατο ἢ
ἐϐδελύξατο; Οὐδαμῶς. Ἀλλ’ οἶα πατὴρ πολλοῖς πρό-
τερον τρόποις χρηστότητος παιδεύσας, εἶτα ἰδὼν
ἀκλινείς ὄντας ἐκ τοῦ χείρονος, τί ποιεῖ; Κατῆλθεν
ἐκ τῶν πατρικῶν κόλπων. Βαδαὶ τῆς συμπαθείαιςί
Θεὸς ῶν ἀΐδιος καὶ ἀθάνατος, ἵνα συντέμω, ἐσαρ-
κώοη ἐξ ἀγνῆς Παρθένου, ἐμοῦ τὴν μορφὴν φορέσας
τοῦ δούλου. Εἶτα ἐσταυρώθη , ἐτάφη, ἀνέστη, συνο
αναστήσας με πεπτωκότα. Τί τούτων φιλανθρωπότερον,
ἢ συμπαθέστερον; Καὶ πατὴρ μὲν τὸν ἐαυτοῦ παῖδα,
ὃν ἐγέννησεν, ὃν ἐκ τῶν ίδίων σπλάγχνων παρήγα-
γεν, μικρόν τι τῆς αὐτοῦ παρεκτραπέντα βουλῆς καὶ
προστάξεως, οὐ πληγάς μόνον καὶ μάστιγας ἐπαρο
κεῖται προσαγαγὼν αὐτῷ, ἀλλά καὶ ἀποκηρύττει,
διώκει τόν ποτε φιλούμενον, δι’ οὐδαμινὴν τινα πρό·
φασιν. Καὶ δεσπότης ὁμοίως τὸν ἐαυτοῦ οἰκέτην καὶ
πρὸς ὀλίγον ἐκπεπτωκότα τὸν ἄθλιον, ποιναῖς καὶ
δεσμοῖς, λιμῷ καὶ δίψει καταπιέσας, ἀπεμπωλεῖται
τοῦτον, ἐξοστρακίσας μακρότατα. Τὰ δὲ ἡμετέρα
πῶς; Ἐπλάσθημεν, ἐτιμήθημεν, ἐδοξάσθημεν, μυ-
ρίοις ἀγαθοῖς ἐπλουτίσθημεν. Τῷ δωτῆρι δέ τούτων
τί ἀνταπεδώκαμεν; Παρωργίσαμεν, ὑδρίσαμεν, ἐλυ-
πήσαμεν. Ὀ δὲ οὑ παρεῖδεν. Ἀλλά Θεὸς ῶν,’ Πατὴρ
καλεῖσθαι παρά τῶν ἀγνωμόνων, καὶ Ποιμὴν, οὒκ
ἀπηξίωσε, τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν προϐάτων τιθείς.
Ἀλλ’ οὖν καὶ πίπτοντας ἀνιστᾷ, καὶ πταίοντας συμ-
παθεῖ, καὶ οὐκ ἀποδίδωσιν ἀξίαν ἡμῶν τῶν κακῶν
τὴν ἀντίδοσιν. Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσεις, Κιξριε.
Κύριε, τίς ὑποστήσεται; Φροντίζει πάντως καὶ τοῦ
μικροτάτου προϐάτου τὴν ἐπανόρθωσιν, ἐκδέχεται
τήν ἐκάστου ἀποστροφήν (4)· Ἐγὼ γάρ ειμι, φησὶ,
(ί) Forte ἐπιστρ.