PG 39, col. 1825
δέ διὰ τῶν ἁγίων αὐτοῦ.
Δθ. Ὃς δὴ καὶ τοῦτο τὸ μέγα παρ’ ἡμῶν (5) νῦν
τελούμενον θαῦμα πεποίηκε, διά τοῦ λαμπροτάτου
αὑτοῦ καὶ καλλινίκου μάρτυρος Θεοδώρου, τὸ θαυ μα-
στότατόν τε καὶ ὑψηλότατον, ὃ καὶ παρακατιὼν ὁ
λόγος δηλώσειεν· οὗ δὴ χάριν καὶ τοῖς προρῤηθεῖσι
τοῦ Θεοῦ ἡ μῶν μεγαλουργή μασι τῆς αὑτοῦ ἀγαθότη-
τος μέγεθος ἔκδηλον πᾶσι πεποίηκα · ὃ χρόνος λή-
θης βυθοῖς ἐμϐαλεῖν προῖὼν ἐϐούλετο, ἀλλ’ οὐκ
[σχυσε τέλος ἐπιθεῖναι αὐτοῦ τῷ βουλεύματι’ πιστῶν
ἡμᾶς εἰς τοῦτο, καὶ θεοσεϐῶν ἀνδρῶν παρορμησάν-
των οί καὶ⁵ τά ὑπομνήματα φέροντες ἐγγεγραμμένα,
χρόνῳ τὸ πιστὸν καί βέϐαιον έχοντα. Οὐ μὴν ἀλλά καὶ
αὐτόπτας τοῦ θαύματος αὐτοὺς γενέσθαι ἀκριϐῶς
ἡμᾶς διαϐεϐαιωσάμενοι, τὸ πολλοῖς ἀγνοούμενον τοῦ
Θεοῦ ἡμῶν μεγαλούργημα, ἐμφανὲς πᾶσι ποιῆσαι
ἡμᾶς προετρέψαντο. Ἀλλ’ ἀρτι μοι, παρακαλῶ, ἀρ-
ξαμένῳ τοῦ διηγήματος, πιστῶς τὰς ἀκοὰς ὑφαπλώ-
σαντες, τὸν λόγον είσδέξασθε, ἵν’ ἴδητε (εί μὴ τῇ
ἀσθενείᾳ τοῦ λόγου προσέχοντες, τῷ λόγῳ τοῦ θαύ-
ματος συγκατενέγκητε) τὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ὑπερϐαλ-
λουσαν ἀγαθότητα, τὸ ἀμνησίκακον, τὸ φιλάνθρωπον,
τὸ μακρόθυμον, τά πατρικά αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς σπλάγ-
χνα, πῶς οὐ παραϐλέπει, οὐκ ἐᾷ πολλάκις καὶ¹ ὲν
ἀγνοίᾳ πολεμουμένοις ⁴ἡμῖν ὑπὸ τοῦ ἀρχεκάκου δαί-
μόνος καὶ τῶν αὑτοῦ συμμυστῶν, ἐμπεσεῖν είς ὄλι-
σθον ἀπωλείας, μάλιστα εί καὶ περὶ ψυχὴν τὸν κίνο
δυνον τύχῃ φέρον εἶναι τὸ ἐνεδρον. Ἀλλ’ εἰσαεὶ τὴν
ἡμῶν ἐπιρῤωννύων ἀσθένειαν, ἀϐλαϐεῖς ἡμᾶς καὶ
ἀνεπάφους, καὶ τῶν τοῦ ἐχθροῦ ἐπιϐουλῶν καὶ τῶν
κινδύνων ἀνωτέρους ἐργάζεται.
E'. Τά δὲ τοῦ θαύματος ἔστιν ὧδε, ὦ φίλη ξυν-
ωρὶς καὶ πιστότατον ἀκροατήριον. ξιὴάγνοεῖν frtri;
πέπεισμαι, ὅσαι καὶ οἷαι παρά τοῦ ἀεὶ φθονοῦντος
ἡμᾶς Σατᾶν, καὶ τῶν αὐτοῦ κακίστων θεραπευτῶν
ἐπιϐουλαὶ καὶ δόλοι, κατά τῆς ἀῤῥαγοῦς ἡμῶν καὶ
θείας πίστεως, ὥσπερ τινὲς θύελλαι, κατὰ διαφόρους
καιροὺς καὶ χρόνους ἀνεῤῥιπίσθησαν· εί καὶ ὁ Θεδς
τῆς-ἠ μῶν ταπεινώσεως ἐνε-κεν τὴν παγκρατῆ δεξιὰν
αὐτοῦ είς ἀντίληψιν ἐξαποστείλας, οὐ δέδωκεν ἡμᾶς,
προφητικῶς εἰπεῖν, εἰς θήραν τοῖς ὀδοῦσιν αὐτῶν.
Ὧν ἵνα τὰς πάλαι καὶ πρώτας τὸ παρὸν ταμιεύσω-
μεν, μία ἦν καὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ Ἀποστάτου μανία
καὶ λύσσα, κατὰ τῆς θείας ἡμῶν πίστεωςο Ἰουλια-
νοῦ, τοῦ λαλήσαντος είς τὸ ὕψος τοῦ Θεοῦ βλασφη-
μίαν, καὶ ἄραντος χεῖρα θεόμαχον κατά τῆς εὐσεϐοῦς
ἡμῶν πίστεως. Τούτου εὖ εἰδότες, εί καὶ μὴ ὕψει,
ἀλλ’ οῦν ἀκοῇ παρειλήφατε, ὡς παρόντες ὑμᾶς (6),
τὰ δεινά καὶ μάταια κατά Χριστιανῶν νεανιεύματά
τε καὶ ἐνεδρα. Ὃς ἐθνῶν μὲν κρατῆσαι καὶ βαρὸά-
³ Ezech. xum, Η. ⁸ Psal. cum, 6.
(ξ) eone trav:
(Β) Forte ’ὁμεῐῆ vel ἡμεῖς. Et paulo ante οἷδ’ ὅτι.
Δθ. Ὃς δὴ καὶ τοῦτο τὸ μέγα παρ’ ἡμῶν (5) νῦν
τελούμενον θαῦμα πεποίηκε, διά τοῦ λαμπροτάτου
αὑτοῦ καὶ καλλινίκου μάρτυρος Θεοδώρου, τὸ θαυ μα-
στότατόν τε καὶ ὑψηλότατον, ὃ καὶ παρακατιὼν ὁ
λόγος δηλώσειεν· οὗ δὴ χάριν καὶ τοῖς προρῤηθεῖσι
τοῦ Θεοῦ ἡ μῶν μεγαλουργή μασι τῆς αὑτοῦ ἀγαθότη-
τος μέγεθος ἔκδηλον πᾶσι πεποίηκα · ὃ χρόνος λή-
θης βυθοῖς ἐμϐαλεῖν προῖὼν ἐϐούλετο, ἀλλ’ οὐκ
[σχυσε τέλος ἐπιθεῖναι αὐτοῦ τῷ βουλεύματι’ πιστῶν
ἡμᾶς εἰς τοῦτο, καὶ θεοσεϐῶν ἀνδρῶν παρορμησάν-
των οί καὶ⁵ τά ὑπομνήματα φέροντες ἐγγεγραμμένα,
χρόνῳ τὸ πιστὸν καί βέϐαιον έχοντα. Οὐ μὴν ἀλλά καὶ
αὐτόπτας τοῦ θαύματος αὐτοὺς γενέσθαι ἀκριϐῶς
ἡμᾶς διαϐεϐαιωσάμενοι, τὸ πολλοῖς ἀγνοούμενον τοῦ
Θεοῦ ἡμῶν μεγαλούργημα, ἐμφανὲς πᾶσι ποιῆσαι
ἡμᾶς προετρέψαντο. Ἀλλ’ ἀρτι μοι, παρακαλῶ, ἀρ-
ξαμένῳ τοῦ διηγήματος, πιστῶς τὰς ἀκοὰς ὑφαπλώ-
σαντες, τὸν λόγον είσδέξασθε, ἵν’ ἴδητε (εί μὴ τῇ
ἀσθενείᾳ τοῦ λόγου προσέχοντες, τῷ λόγῳ τοῦ θαύ-
ματος συγκατενέγκητε) τὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ὑπερϐαλ-
λουσαν ἀγαθότητα, τὸ ἀμνησίκακον, τὸ φιλάνθρωπον,
τὸ μακρόθυμον, τά πατρικά αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς σπλάγ-
χνα, πῶς οὐ παραϐλέπει, οὐκ ἐᾷ πολλάκις καὶ¹ ὲν
ἀγνοίᾳ πολεμουμένοις ⁴ἡμῖν ὑπὸ τοῦ ἀρχεκάκου δαί-
μόνος καὶ τῶν αὑτοῦ συμμυστῶν, ἐμπεσεῖν είς ὄλι-
σθον ἀπωλείας, μάλιστα εί καὶ περὶ ψυχὴν τὸν κίνο
δυνον τύχῃ φέρον εἶναι τὸ ἐνεδρον. Ἀλλ’ εἰσαεὶ τὴν
ἡμῶν ἐπιρῤωννύων ἀσθένειαν, ἀϐλαϐεῖς ἡμᾶς καὶ
ἀνεπάφους, καὶ τῶν τοῦ ἐχθροῦ ἐπιϐουλῶν καὶ τῶν
κινδύνων ἀνωτέρους ἐργάζεται.
E'. Τά δὲ τοῦ θαύματος ἔστιν ὧδε, ὦ φίλη ξυν-
ωρὶς καὶ πιστότατον ἀκροατήριον. ξιὴάγνοεῖν frtri;
πέπεισμαι, ὅσαι καὶ οἷαι παρά τοῦ ἀεὶ φθονοῦντος
ἡμᾶς Σατᾶν, καὶ τῶν αὐτοῦ κακίστων θεραπευτῶν
ἐπιϐουλαὶ καὶ δόλοι, κατά τῆς ἀῤῥαγοῦς ἡμῶν καὶ
θείας πίστεως, ὥσπερ τινὲς θύελλαι, κατὰ διαφόρους
καιροὺς καὶ χρόνους ἀνεῤῥιπίσθησαν· εί καὶ ὁ Θεδς
τῆς-ἠ μῶν ταπεινώσεως ἐνε-κεν τὴν παγκρατῆ δεξιὰν
αὐτοῦ είς ἀντίληψιν ἐξαποστείλας, οὐ δέδωκεν ἡμᾶς,
προφητικῶς εἰπεῖν, εἰς θήραν τοῖς ὀδοῦσιν αὐτῶν.
Ὧν ἵνα τὰς πάλαι καὶ πρώτας τὸ παρὸν ταμιεύσω-
μεν, μία ἦν καὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ Ἀποστάτου μανία
καὶ λύσσα, κατὰ τῆς θείας ἡμῶν πίστεωςο Ἰουλια-
νοῦ, τοῦ λαλήσαντος είς τὸ ὕψος τοῦ Θεοῦ βλασφη-
μίαν, καὶ ἄραντος χεῖρα θεόμαχον κατά τῆς εὐσεϐοῦς
ἡμῶν πίστεως. Τούτου εὖ εἰδότες, εί καὶ μὴ ὕψει,
ἀλλ’ οῦν ἀκοῇ παρειλήφατε, ὡς παρόντες ὑμᾶς (6),
τὰ δεινά καὶ μάταια κατά Χριστιανῶν νεανιεύματά
τε καὶ ἐνεδρα. Ὃς ἐθνῶν μὲν κρατῆσαι καὶ βαρὸά-
³ Ezech. xum, Η. ⁸ Psal. cum, 6.
(ξ) eone trav:
(Β) Forte ’ὁμεῐῆ vel ἡμεῖς. Et paulo ante οἷδ’ ὅτι.