PG 39, col. 21
νόμιος λέγει· Πῶς οὗν καὶ ἐν Παλαιᾷ Διαθήκῃ λέ-
γει· ἀύο καὶ δύο, ἔν κατένατι τοῦ ἔνόςς Ἀμφι-
λόχιος -εἶπεν· Ἀκουσεν, ὦ ταλαίπωρε καὶ δυσωδέ-
στατε· δύο καὶ δύο τέσσαράεἰσιν. Μάρκος, Ματθαῖος,
Λουκᾶς καὶ Ἰωάννης · οἱ τέσσαρες εὐαγγελισταὶ,
οἱ εὐαγγελισάμενοι τὴν ὑφήλιον πᾶσαν τὴν σωτη-
ρίαν ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν. Ὁ δὲ ἄγιος Πατὴρ
ἀποστείλας τὸν Μονογενῆ καὶ ὀμόθρονον, καὶ ὀμοού-
σιον καὶ δἰδιον αὐτοῦ Λόγον, τοῦ σαρκωθῆναι, ἔφη·
Δτησαι πσρʼ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔδνη τὴν κλη-
ρατομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέ-
ρατα τῆς γῆς, καὶ τὰ ἐξῆς. Εὐνόμιος εἶπε · Πῶς
οὖν διὰ τοῦ Προφήτου λέγει· Οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν
μου ὁ ἐποίησας ἐν κρυσῇς Ἀμφιλόχιος λέγει · Μὴ
γὰρ περὶ τοῦ Χριστοῦ τοῦτο λέγει; οὐχί· ἀλλὰ περὶ
τοῦ Ἀδὰμ, ἡνίκα χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς ὁ Θεὸς,
ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον, καὶ εἶπεν· Οὐ καλὸν εναι
τὸν ἄνβρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν
κατʼ αὐτόν· κοὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἐκστασεν ἐπὶ
τὸν Ἀδὰμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν
πλευρῶν αὐτοῦ, καὶ ἀνέπλασεν αὐτῷ εἰς γυ-
ναῖκα, καὶ ἔδωκεν αὐτῷ. Διὰ τοῦτο ὁ Προφήτης ὡς
ἐκ τοῦ Ἀδὰμ εἶπεν· oὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου
ἀπὸ σοῦ, ὄ ἐποίησας ἐν κρυφῇ. πολαβὼν δὲ
Εὐνόμιος λέγει· Κόριος ἔκτισέ με ἀρχὴν ὀδῶν
αὐτοῦ· πῶς τοῦτο λέγει ὁ Προφήτης; θρᾷς ὅτι
ποίημά ἐστιν ὁ Υἱὸς, καὶ οὐχὶ ὀμοούσιος. Ἀμφιλό-
χιος εἶπε· Μὴ γὰρ καὶ τοῦτο περὶ τοῦ Χριστοῦ λέ-
γει; οὐχί· ἀλλʼ ὅτε συνήντησε ταῖς γυναιξὶ, λέγω δὴ
Μαριὰμ καὶ Μάρθαν, λέγουσιν αὐτῷ ἐκεῖναι μὴ
γνωρίσασαι αὐτόν· Κόριε, εἰ εἶδας ποῦ ἔθηκασ
αὐτὸν, εἰπέ ἡμῖν· καὶ ὁ Κύριος ἔφη· Μαρίa, μή
μου ἄπτου· πορεὐου δέ πρός τοὺς ἀδελφούς μου,
καὶ εἰπὲ αὐτος, καὶ τὰ ἐξῆς. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Εὐ-
νόμιος ἔφη· Ἀὕριον ἐπὶ τοῦ βασιλέως καὶ τῆς συγ-
κλήτου διαλεγόμεθα· καὶ ἀνεχώρησαν ἀπʼ αὐτοῦ.
Καὶ ἦν πᾶσα ἡ πόλις αἰδουμένη εἰς ἀκρόασιν Ἀμ-
φιλοχίου καὶ Εὐνομίου· ἔλεγον γὰρ ἀμφιβάλλοντες
πρὸς ἀλλήλους, καὶ λέγοντες· Ἀρα ποῖος νικᾷ; οὗ-
s Joan. αα, 157.
(a) Duo et duo,et unumcontra anum. Δύσκαὶδύο,ἔν-
κατέναντι τοῦ ἐνός. Est Eccli.XXXm, 15,vixque ap-
garet, quid eo loco vellet Eunomius conficere: nisi
Anomœorum ipse coryphæus ac velut pater conten-
debat, non tantum in creatis, quod significat Seri-
ptura, ut bene ibi Jansenius, sed in divinis, esse
diversa paria, quorum unum alteri esset velut
contrarium, nec per omnia simile; eoque non esses
personas divinas ὀμοουσίους· ejusdem per omnia
substantiæ, et summe unas. Responsio Amphilochii,
etsi non ita litteralis, non omnino tamen debet vi-
deri insuiciens. Satis enim fuit ut perversæ expo-
sitioni, nec ulla fuhtæ veritatis specie, suam non-
nihil verisimilem, nec ullo modo sanis dogmatis
adversam, opponeret. Cæterum occurrit post hæc
scripta, nondum tamen edita, excerptum Amphilo-
chianum ex codice emin. card. Rupilucaldii, quod et
aliis ejusdem excerptis adjunximus, quo vir sanctus
rem melius explicat, docens non esse in divinis,
unum et unum, duo et duo, sed unitatem in Τrini-
tate, et Τrinitatem in unitate : quibus nimirum
significetur distincta subsistentia trium personarum,
ins individua summcque una substanta, et ἀμέρι-
γει· ἀύο καὶ δύο, ἔν κατένατι τοῦ ἔνόςς Ἀμφι-
λόχιος -εἶπεν· Ἀκουσεν, ὦ ταλαίπωρε καὶ δυσωδέ-
στατε· δύο καὶ δύο τέσσαράεἰσιν. Μάρκος, Ματθαῖος,
Λουκᾶς καὶ Ἰωάννης · οἱ τέσσαρες εὐαγγελισταὶ,
οἱ εὐαγγελισάμενοι τὴν ὑφήλιον πᾶσαν τὴν σωτη-
ρίαν ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν. Ὁ δὲ ἄγιος Πατὴρ
ἀποστείλας τὸν Μονογενῆ καὶ ὀμόθρονον, καὶ ὀμοού-
σιον καὶ δἰδιον αὐτοῦ Λόγον, τοῦ σαρκωθῆναι, ἔφη·
Δτησαι πσρʼ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔδνη τὴν κλη-
ρατομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέ-
ρατα τῆς γῆς, καὶ τὰ ἐξῆς. Εὐνόμιος εἶπε · Πῶς
οὖν διὰ τοῦ Προφήτου λέγει· Οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν
μου ὁ ἐποίησας ἐν κρυσῇς Ἀμφιλόχιος λέγει · Μὴ
γὰρ περὶ τοῦ Χριστοῦ τοῦτο λέγει; οὐχί· ἀλλὰ περὶ
τοῦ Ἀδὰμ, ἡνίκα χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς ὁ Θεὸς,
ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον, καὶ εἶπεν· Οὐ καλὸν εναι
τὸν ἄνβρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν
κατʼ αὐτόν· κοὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἐκστασεν ἐπὶ
τὸν Ἀδὰμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν
πλευρῶν αὐτοῦ, καὶ ἀνέπλασεν αὐτῷ εἰς γυ-
ναῖκα, καὶ ἔδωκεν αὐτῷ. Διὰ τοῦτο ὁ Προφήτης ὡς
ἐκ τοῦ Ἀδὰμ εἶπεν· oὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου
ἀπὸ σοῦ, ὄ ἐποίησας ἐν κρυφῇ. πολαβὼν δὲ
Εὐνόμιος λέγει· Κόριος ἔκτισέ με ἀρχὴν ὀδῶν
αὐτοῦ· πῶς τοῦτο λέγει ὁ Προφήτης; θρᾷς ὅτι
ποίημά ἐστιν ὁ Υἱὸς, καὶ οὐχὶ ὀμοούσιος. Ἀμφιλό-
χιος εἶπε· Μὴ γὰρ καὶ τοῦτο περὶ τοῦ Χριστοῦ λέ-
γει; οὐχί· ἀλλʼ ὅτε συνήντησε ταῖς γυναιξὶ, λέγω δὴ
Μαριὰμ καὶ Μάρθαν, λέγουσιν αὐτῷ ἐκεῖναι μὴ
γνωρίσασαι αὐτόν· Κόριε, εἰ εἶδας ποῦ ἔθηκασ
αὐτὸν, εἰπέ ἡμῖν· καὶ ὁ Κύριος ἔφη· Μαρίa, μή
μου ἄπτου· πορεὐου δέ πρός τοὺς ἀδελφούς μου,
καὶ εἰπὲ αὐτος, καὶ τὰ ἐξῆς. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Εὐ-
νόμιος ἔφη· Ἀὕριον ἐπὶ τοῦ βασιλέως καὶ τῆς συγ-
κλήτου διαλεγόμεθα· καὶ ἀνεχώρησαν ἀπʼ αὐτοῦ.
Καὶ ἦν πᾶσα ἡ πόλις αἰδουμένη εἰς ἀκρόασιν Ἀμ-
φιλοχίου καὶ Εὐνομίου· ἔλεγον γὰρ ἀμφιβάλλοντες
πρὸς ἀλλήλους, καὶ λέγοντες· Ἀρα ποῖος νικᾷ; οὗ-
s Joan. αα, 157.
(a) Duo et duo,et unumcontra anum. Δύσκαὶδύο,ἔν-
κατέναντι τοῦ ἐνός. Est Eccli.XXXm, 15,vixque ap-
garet, quid eo loco vellet Eunomius conficere: nisi
Anomœorum ipse coryphæus ac velut pater conten-
debat, non tantum in creatis, quod significat Seri-
ptura, ut bene ibi Jansenius, sed in divinis, esse
diversa paria, quorum unum alteri esset velut
contrarium, nec per omnia simile; eoque non esses
personas divinas ὀμοουσίους· ejusdem per omnia
substantiæ, et summe unas. Responsio Amphilochii,
etsi non ita litteralis, non omnino tamen debet vi-
deri insuiciens. Satis enim fuit ut perversæ expo-
sitioni, nec ulla fuhtæ veritatis specie, suam non-
nihil verisimilem, nec ullo modo sanis dogmatis
adversam, opponeret. Cæterum occurrit post hæc
scripta, nondum tamen edita, excerptum Amphilo-
chianum ex codice emin. card. Rupilucaldii, quod et
aliis ejusdem excerptis adjunximus, quo vir sanctus
rem melius explicat, docens non esse in divinis,
unum et unum, duo et duo, sed unitatem in Τrini-
tate, et Τrinitatem in unitate : quibus nimirum
significetur distincta subsistentia trium personarum,
ins individua summcque una substanta, et ἀμέρι-