PG 39, col. 20
σκόπων ρνηη ἐν Κωνσταντινουπόλει περὶ τοῦ ζητή-
ματος τούτου. Καὶ ἀναμνησθεὶς, πρὸς τὸν βασιλέα
εἶπον οἱ ἐπίσκοποι· Κύριε βασιλεῦ, κέλευσον οὖν
ἐλθεῖν τὸν ἐπίσκοπον Ἰκονίου· καὶ ἐὰν ἐκεῖνος,
ἡττήθημεν πάντες. Κελευσθέντος δὲ τοῦ βασιιλέως,
ἦλθεν ὁ Ἀμφιλόχιος, ὡς μὴ ἀνθιστάμενος βασιλικοῖς
προστάγμασιν, ἔχων μετʼ αὐτοῦ καὶ Θεόδουλον τὸν
ἀρχιδιάκονον αὐτοῦ. Τούτου δὲ ἐξερχομένου ἐκ τοῦ
Ἰκονίου, ἦρεν ἐκ τῆς ἀνθρακιᾶς καρβούνην μεμε-
στωμένην πυρὸς, καὶ ἔδωκεν τῷ ἀρχιδιακόνῳ αὐτοῦ
λέγων· Τοῦτο φύλαξον παρὰ σεαυτῷ, ἔως ἂν εἴπω
σοι. Καὶ καθεσθεὶς ἐπὶ πόλου ὄνου, ἐπορεύετο ἐν
Κωνσταντινουπόλει· καὶ οὐκ ἔφαγεν, οὐδὲ ἔπιεν, ἔως
ἂν εἰσῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ εἰσῆλθεν ὥρᾳ
θ, κατέλυσε παρά τινι γυναικὶ χήρᾳ· καὶ εὐθέως
ἐξώρμησεν ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν εὐλογῶν τὸν Θεόν. At
δὲ θύραι πᾶσαι ἡσφαλισμέναι ἦσαν. Θεὶς δὲ γόνατα
προσηύξατο, καὶ αἰ θύραι ἀνεώχθησαν παραχρῆμα,
καὶ εἰσέλαβον αὐτὸν ἔσω. Ἀρχόμενος δὲ ἔλεγεν οὕ-
τω· Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς, ὅττι οὐκ ἔστιν ἐν
ἐμοὶ λόγος σοφίας, καὶ τί εἴπω ἢ τί λαλήσω ἔμπρο-
σθεν τοῦ βασιλέως οὐκ οἶδα. Καὶ εὐθέως παρέστη
αὐτῷ ὁ Χριστὸς, ὁ διὰ τῶν προφητῶν λαλήσας, λέ-
γων· Ἐγγὺς Κύριιος τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν
ἐν ἀληθείᾳ· καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμφιλόχιε, μὴ φοβοῦ,
μηδὲ διλειάσῃς· ʼμετὰ σοῦ (8) ὥσπερ δεῖ σε ἐνώπιον
τῆς συγκλήτου. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, ἀπῆλθεν ἀπʼ αὐ-
τοῦ· καὶ ἐξελθὼν ὁ ἀνὴρ, ἐπορεύετο ἐν τῷ καταλύ-
ματι αὐτοῦ.
Δ. lκουσαν δὲοἰλύκοι τῆς Ἀραβίας, καὶ ἐπέστη-
σαν ἐν τῷ καταλύματι· καὶ εὐθέως προσέῤῥηξαν τῇ
πέτρᾳ, ὡς ἄγρια κύματα, καὶ ὡς ἀφρὸς ἐξελύθησαν.
Πεπετρωμένος γὰρ τῇ πίστει ὑπῆρχεν ὁ Ἀμφιλόχιος.
Καὶ λέγει ὁ Εὐνόμιος· Σὺ εἶ ὁ Ἀμφιλόχιος, ὁ δοῦ-
λος τοῦ Θεοῦ; Ὁ δὲ λέγει· Ἐγώ εἰμι ὁ Ἀμφιλόχιος
ἀμαρτωλός. Εὐνόμιος εἶπε· Καὶ τἱ διιαστρέφφεις τὸῦ
Ἰοραήλς Ἀμφιλόχιος εἶπεν· θὐκ ἐγὼ διαστρέφσω,
ἀλλὰ σd. Εὐνόρμιος λέγεὶ· Πῶςοὖν ἡ πρώτη φωνὴ του
Εὐαγγελίου λέγει· Ἐν ἀρχῇ ῆν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Ad-
γος ἡν πρός τὸν Θεόν καὶ Θεὸς ῆν ὁ Λόγος. Πρὸ
τῆς ἀρχῆς ἦν, ἢ οὐκ ἦν; Ἀμφιλόχιος εἶπεν· Οὐχ, ὡς
σὺ ὑπολαμβάνεις, κτίσμα ἐστὶν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος·
ἀλλʼ ὡς ἠθέλησεν ἡ αὐτοῦ θεότης, μετεποιήθη. Εὐ-
18. ?Joan. ,1.
(e) Sed est factum creatura, ut ejus divinitas vo-
tuiι. Ἀλλʼ ὡς ἠθέλησεν ἡ αὐτοῦ θεότης, μετεποιήθη.
Sic visum est et interpungere et reddere, ur stet
sensus cathrolicus, quo certum est, non solum Am-
philochium esse olim locutum, sed et Metaphrasten
scripsisse. Significat ergo Verbum non esse creatu-
ramæ, sed factum creaturam, ea phrasi qua dicitur,
factum caro, Joan. , 14, seu sibi ascivisse ratio-
nem illam creaturæ; quæ est propria et trita illius
verbi significatio : idque ut voluit qjus divinitas;
modo plane nobis incomperto, et in quo tota facti
ratio, voluntas sit facientis. Interpres Lipomani sic
reddebat : Sed ut voluit, ejus divvinitas transmutatα
est; cujus propositionis non occurrit sensus catho-
Iicus, clamante Jacobo: Apud quem non est trans-
mutatio, etc., Jac. I, 7. Plane cohibenda in rebus
tam arduis calami festinatio; nec tam sancta, nob
initiatis ac solum grammaticulis, permittenda.
(έ) Δέετὰ σοῦ. Deest hic alquid.
ματος τούτου. Καὶ ἀναμνησθεὶς, πρὸς τὸν βασιλέα
εἶπον οἱ ἐπίσκοποι· Κύριε βασιλεῦ, κέλευσον οὖν
ἐλθεῖν τὸν ἐπίσκοπον Ἰκονίου· καὶ ἐὰν ἐκεῖνος,
ἡττήθημεν πάντες. Κελευσθέντος δὲ τοῦ βασιιλέως,
ἦλθεν ὁ Ἀμφιλόχιος, ὡς μὴ ἀνθιστάμενος βασιλικοῖς
προστάγμασιν, ἔχων μετʼ αὐτοῦ καὶ Θεόδουλον τὸν
ἀρχιδιάκονον αὐτοῦ. Τούτου δὲ ἐξερχομένου ἐκ τοῦ
Ἰκονίου, ἦρεν ἐκ τῆς ἀνθρακιᾶς καρβούνην μεμε-
στωμένην πυρὸς, καὶ ἔδωκεν τῷ ἀρχιδιακόνῳ αὐτοῦ
λέγων· Τοῦτο φύλαξον παρὰ σεαυτῷ, ἔως ἂν εἴπω
σοι. Καὶ καθεσθεὶς ἐπὶ πόλου ὄνου, ἐπορεύετο ἐν
Κωνσταντινουπόλει· καὶ οὐκ ἔφαγεν, οὐδὲ ἔπιεν, ἔως
ἂν εἰσῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ εἰσῆλθεν ὥρᾳ
θ, κατέλυσε παρά τινι γυναικὶ χήρᾳ· καὶ εὐθέως
ἐξώρμησεν ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν εὐλογῶν τὸν Θεόν. At
δὲ θύραι πᾶσαι ἡσφαλισμέναι ἦσαν. Θεὶς δὲ γόνατα
προσηύξατο, καὶ αἰ θύραι ἀνεώχθησαν παραχρῆμα,
καὶ εἰσέλαβον αὐτὸν ἔσω. Ἀρχόμενος δὲ ἔλεγεν οὕ-
τω· Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς, ὅττι οὐκ ἔστιν ἐν
ἐμοὶ λόγος σοφίας, καὶ τί εἴπω ἢ τί λαλήσω ἔμπρο-
σθεν τοῦ βασιλέως οὐκ οἶδα. Καὶ εὐθέως παρέστη
αὐτῷ ὁ Χριστὸς, ὁ διὰ τῶν προφητῶν λαλήσας, λέ-
γων· Ἐγγὺς Κύριιος τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν
ἐν ἀληθείᾳ· καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμφιλόχιε, μὴ φοβοῦ,
μηδὲ διλειάσῃς· ʼμετὰ σοῦ (8) ὥσπερ δεῖ σε ἐνώπιον
τῆς συγκλήτου. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, ἀπῆλθεν ἀπʼ αὐ-
τοῦ· καὶ ἐξελθὼν ὁ ἀνὴρ, ἐπορεύετο ἐν τῷ καταλύ-
ματι αὐτοῦ.
Δ. lκουσαν δὲοἰλύκοι τῆς Ἀραβίας, καὶ ἐπέστη-
σαν ἐν τῷ καταλύματι· καὶ εὐθέως προσέῤῥηξαν τῇ
πέτρᾳ, ὡς ἄγρια κύματα, καὶ ὡς ἀφρὸς ἐξελύθησαν.
Πεπετρωμένος γὰρ τῇ πίστει ὑπῆρχεν ὁ Ἀμφιλόχιος.
Καὶ λέγει ὁ Εὐνόμιος· Σὺ εἶ ὁ Ἀμφιλόχιος, ὁ δοῦ-
λος τοῦ Θεοῦ; Ὁ δὲ λέγει· Ἐγώ εἰμι ὁ Ἀμφιλόχιος
ἀμαρτωλός. Εὐνόμιος εἶπε· Καὶ τἱ διιαστρέφφεις τὸῦ
Ἰοραήλς Ἀμφιλόχιος εἶπεν· θὐκ ἐγὼ διαστρέφσω,
ἀλλὰ σd. Εὐνόρμιος λέγεὶ· Πῶςοὖν ἡ πρώτη φωνὴ του
Εὐαγγελίου λέγει· Ἐν ἀρχῇ ῆν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Ad-
γος ἡν πρός τὸν Θεόν καὶ Θεὸς ῆν ὁ Λόγος. Πρὸ
τῆς ἀρχῆς ἦν, ἢ οὐκ ἦν; Ἀμφιλόχιος εἶπεν· Οὐχ, ὡς
σὺ ὑπολαμβάνεις, κτίσμα ἐστὶν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος·
ἀλλʼ ὡς ἠθέλησεν ἡ αὐτοῦ θεότης, μετεποιήθη. Εὐ-
18. ?Joan. ,1.
(e) Sed est factum creatura, ut ejus divinitas vo-
tuiι. Ἀλλʼ ὡς ἠθέλησεν ἡ αὐτοῦ θεότης, μετεποιήθη.
Sic visum est et interpungere et reddere, ur stet
sensus cathrolicus, quo certum est, non solum Am-
philochium esse olim locutum, sed et Metaphrasten
scripsisse. Significat ergo Verbum non esse creatu-
ramæ, sed factum creaturam, ea phrasi qua dicitur,
factum caro, Joan. , 14, seu sibi ascivisse ratio-
nem illam creaturæ; quæ est propria et trita illius
verbi significatio : idque ut voluit qjus divinitas;
modo plane nobis incomperto, et in quo tota facti
ratio, voluntas sit facientis. Interpres Lipomani sic
reddebat : Sed ut voluit, ejus divvinitas transmutatα
est; cujus propositionis non occurrit sensus catho-
Iicus, clamante Jacobo: Apud quem non est trans-
mutatio, etc., Jac. I, 7. Plane cohibenda in rebus
tam arduis calami festinatio; nec tam sancta, nob
initiatis ac solum grammaticulis, permittenda.
(έ) Δέετὰ σοῦ. Deest hic alquid.