PG 39, col. 19
nopoli ad inquirendum de ea re, centum quinqua-
ginta trium (a) episcoporum synodus. Cumque Am-
philochius in memoriam venisset, dixerunt episcopi
ad imperatorem : Domine imperator, jube igitur
episcopum lconii venire; et st quidem fuerit ille vi-
ctus, ipsi ommnes victi fuerimus. Imperatore autem
jubente venit Amphilochius, ut qui non resisteret
imperialibus mandatis, Τheodulo jus archidiacono
comite. Porro, cum lconio egrederetur, tulit ex
strue plenum igne carbonem (b), tradiditque archi-
diacono, dicens: Hoc apud te serva, usque dum
dixero. Conscensoque pullo asini, pergebat Constan-
tinopolim : ac ncque comedit neque bibit, donec
urbem ingrederetur. Quam ingressus hora nona,
divertit apud quamdam muulierem viduam : ac con-
festim, Deum benedicens, ad ecclesiam est profe-
etus. Erant autem portæ omnes obseratæ; at, ipso
positis genibus precante, statim apertæ eum intus
susceperunt. Ille vero sic orare cœpit: Domine
Jesn Christe, Deus, non est in me sermo sapientiæ:
nec novi quid dicam loquarve coram imperatore.
Ilæc cum dississet, astitit Christus, qui per prophe-
tas ocutus est, dicens: Prope est Dominus invocans-
tibus eum in seritate , aitque illi : Amphilochi,
noli ttimere, neque trepidaveris: sum ego tecum, ut
per te loquar, quæ te oportet loqui coram senatu.
lisque dictis, ab eo discessit. At ille egressus, in
suum se hospitium contulit.
IV. Cum audivissent autem lupi Arabimæ, invase-
runt hospitium, moxque tanquam feri luctus ad
petram allisi, ut spuma solutisunt. Erat enim Amphi-
lochius fide in petram duratus. Ait vero Eunomius:
Τune es ille Amphilochius, Dei servus? Qui ait·
Ego sum Amphilochius peccator. Eunomius dixit
Quid vero subvertis fsraet1 Amphilochius dixit :
Non ego subverto, sed tu . Eunomius ait: Qui
ergo habet prima τοx Evangelii : ln prinripiο
arat erbum: et erbum erat apud Deum, et Deus
erat Perbam ?? Num ante principium erat, nec-
nel Amphilochius dixit : Non sicut tu existimas,
creatura est Dei Verbum; sed est factum crea-
tura, ut ejus divinitas voluit(e). Eunomius ait: Qui
s Psal. cxtν, 18. ⁵ III Reg. Xvmn, 17. .ibid.
sio congressionem verita Plscilla (contendit Baro-
nius an. 385 dictam lacillam ex veteri numismate)
quantum potuit, prohibnit, ut Soxom. I. Vu, c. 6.
Ii merito potuerint orthodoxi, magna jam apud
mmnes opinione, et Basilii nuper deluncti amicitia
et studiorum societate clarum Amphilochium re-
quirere, atque in eo plurimum præsidii ponere.
(o) Centum quinquaginta trium. ρνγ. Alii tan-
tum, centum quinquaginta; sed potuit facile omitti
minor numerus, ut fit passim in aliis. Apud Lipo-
manum non exprimitur numerus.
(b) Τutit ex strue plenum igne carbonem. Καρβού-
νην μεμεστωμένην πυρός. Seu titionem, totum igni-
tum : vox communi am usu Græcis recepta. Non
hahet vita a Lipomano edita hoc miracnlum, vere
ilud grande, etsi non sine exemplo. Sæpius enim
se divina virtus eo modo prodidit in illo elemento;
ut in fornace Babylonica, in Brictio, in rancisco
de Paula, etc.
ginta trium (a) episcoporum synodus. Cumque Am-
philochius in memoriam venisset, dixerunt episcopi
ad imperatorem : Domine imperator, jube igitur
episcopum lconii venire; et st quidem fuerit ille vi-
ctus, ipsi ommnes victi fuerimus. Imperatore autem
jubente venit Amphilochius, ut qui non resisteret
imperialibus mandatis, Τheodulo jus archidiacono
comite. Porro, cum lconio egrederetur, tulit ex
strue plenum igne carbonem (b), tradiditque archi-
diacono, dicens: Hoc apud te serva, usque dum
dixero. Conscensoque pullo asini, pergebat Constan-
tinopolim : ac ncque comedit neque bibit, donec
urbem ingrederetur. Quam ingressus hora nona,
divertit apud quamdam muulierem viduam : ac con-
festim, Deum benedicens, ad ecclesiam est profe-
etus. Erant autem portæ omnes obseratæ; at, ipso
positis genibus precante, statim apertæ eum intus
susceperunt. Ille vero sic orare cœpit: Domine
Jesn Christe, Deus, non est in me sermo sapientiæ:
nec novi quid dicam loquarve coram imperatore.
Ilæc cum dississet, astitit Christus, qui per prophe-
tas ocutus est, dicens: Prope est Dominus invocans-
tibus eum in seritate , aitque illi : Amphilochi,
noli ttimere, neque trepidaveris: sum ego tecum, ut
per te loquar, quæ te oportet loqui coram senatu.
lisque dictis, ab eo discessit. At ille egressus, in
suum se hospitium contulit.
IV. Cum audivissent autem lupi Arabimæ, invase-
runt hospitium, moxque tanquam feri luctus ad
petram allisi, ut spuma solutisunt. Erat enim Amphi-
lochius fide in petram duratus. Ait vero Eunomius:
Τune es ille Amphilochius, Dei servus? Qui ait·
Ego sum Amphilochius peccator. Eunomius dixit
Quid vero subvertis fsraet1 Amphilochius dixit :
Non ego subverto, sed tu . Eunomius ait: Qui
ergo habet prima τοx Evangelii : ln prinripiο
arat erbum: et erbum erat apud Deum, et Deus
erat Perbam ?? Num ante principium erat, nec-
nel Amphilochius dixit : Non sicut tu existimas,
creatura est Dei Verbum; sed est factum crea-
tura, ut ejus divinitas voluit(e). Eunomius ait: Qui
s Psal. cxtν, 18. ⁵ III Reg. Xvmn, 17. .ibid.
sio congressionem verita Plscilla (contendit Baro-
nius an. 385 dictam lacillam ex veteri numismate)
quantum potuit, prohibnit, ut Soxom. I. Vu, c. 6.
Ii merito potuerint orthodoxi, magna jam apud
mmnes opinione, et Basilii nuper deluncti amicitia
et studiorum societate clarum Amphilochium re-
quirere, atque in eo plurimum præsidii ponere.
(o) Centum quinquaginta trium. ρνγ. Alii tan-
tum, centum quinquaginta; sed potuit facile omitti
minor numerus, ut fit passim in aliis. Apud Lipo-
manum non exprimitur numerus.
(b) Τutit ex strue plenum igne carbonem. Καρβού-
νην μεμεστωμένην πυρός. Seu titionem, totum igni-
tum : vox communi am usu Græcis recepta. Non
hahet vita a Lipomano edita hoc miracnlum, vere
ilud grande, etsi non sine exemplo. Sæpius enim
se divina virtus eo modo prodidit in illo elemento;
ut in fornace Babylonica, in Brictio, in rancisco
de Paula, etc.