PG 39, col. 24
τος ἢ ἐκεῖνος; Διʼ ὅλης δὲ τῆς νυκτὸς προσηύχετο ὁ
Ἀμφιλόχιος, λέγων· Κυριε Ἰησοῦ Χριστὲ, ὰ ἐπηγ-
γείλω μοι, ποίησον, ἵνα δοξαεθῇ σου τὸ πανάγιον
ὄνομα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἀγίου Πνεύ-
ματος. Καὶ ταῦτα αὐτοῦ προσευχομένου καὶ λέγον-
τος, παρῆλθεν ἡ νύξ.
ΕΕ. Πρεῖας δὲ γενομένης, ἐπιλαβόμενος τῆςχειρὸς
τοῦ διακένου λέγει αὐτῷ· Ἀδελφὲ Θεόδουλε, σήμε-
ρον θάνατος καὶ ζωὴ ἡμῖν πρόκειται. Καὶ ὁ διάκα-
νος ἔφη· Καὶ τίς ἐστιν ὁ λόγος οὗτος, πάτερ; Ἀμ-
φιλόχιος εἶπεν· Ἐπειδὴ [οὐκ] ἔστιν ἔθος ἐν τῷ
εἰσιέναι ἡμᾶς εἰς τὸν βασιλέα εἰπεῖν τὸ, Ὁρθοὶ
πάντες. Σὺ οὖν, τέκνον μου, ἐν τῷ εἰσιέναι ἡμᾶς
ἐν τῇ εἰσόδῳ τοῦ παλατίου, κράξον μεγάλῃ τῇ φωνῇ·
θρθοὶ πάντες, εῖτε ζωὴ εἴτε Οάνατος. Ὁ διάκονος
ἔφη· Καὶ πάντως, ἐὰν εἴπω οὕτως, ἀποκτενεῖ με ὁ
βασιλεύς. Καὶ ὁ Ἀμφιλόχιος ἔφη· Μὴ φοβοῦ, τέκνον,
τὸν βασιλέα τοῦτον τὸν δυνάμενον σῶμα ἀποκτεῖναι,
καὶ τὴν ψυχὴν μὴ ἀποκτεῖναι· ἀλλὰ μᾶλλον φοβήθητι
ἐκεῖνον τὸν ἀποκτείνοντα τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα
ἐν γεέννῃ. Ὁ διάκονος ἔφη· Nαὶ, πάτερ· καθὼς
ἔφησας, οὕτω ποιήσω, εἴτε ζωὴ, εἴτε θάνατος. Ταῦτα
λέγοντες, ἤγγισαν τῇ εἰσόδῳ τοῦ παλατίου. Καὶ
μηνύσασι ταχυδρόμοις τὴν παρουσίαν Ἀμφιλοχίου,
ἐκελεύσθη τοῦ εἰσιέναι· καὶ λέγει τῷ ἀρχιδιακόνῳ
αὐτοῦ Ἀλλαξόν μου τὴν στολὴν τῆς ἑαυτοῦ. Καὶ
τούτου γενομένου λέγει αὐτῷ· Ἀπόδος μοι τὴν πα-
ρακαταθήκην ἤν παρεθέμην σοι ἐν τῷ ἐξιέναι ἡμᾶς
ἐκ τοῦ ἡμετέρου τόπου. Καὶ λύσας αὐτοῦ τὸ ἐγχεί-
ριον, ἔδωκε τὴν ἀνθρακιὰν ζῶσαν ὥσπερ ἦν τὸ πρό-
τερον. Καὶ τοῦτο εἰδὼν ὁ διάκονος, ἐθαρσωποιήθη.
Sive mors, sive vita. Velut esput ad pedes ipsius
deponeret, lubensque vitæ aleam subiret.
(c) Stolam meam, tua commuta. orte ut ornatior
appareret coram imperatore. Non enim spernit gra-
tia isthæc et humana media, ut in ejus operibus
aliquid etiam sit nostræ industriæ, quod passim
prosequitur Chrysostomus, et observat in Christi
m apostolos dispensatione. Sic Esther, Judithqne
adhibuerunt mundum muliebrem : sic cavit Raphael
ne quid sordidius in Τobiæ alicta domo, novam
sponsam offenderet : cavitque Paulus ne vilior tri-
buno factus Dagellatione, neci traderetur, etc.
(d) Solutoque strophioίο. Λύσας αὐτοῦ τὸ ἐγχεί-
ριον. Linteo quo carbonem accensum deposuerat,
sic dicto quod habeatur ad manus. S. Germanus
manutergium exponit, quod primo datur subdiaco-
no, et pendet sacris ministris, a sinistro femore:
de quo in Euchologicis.
(e) Adolensque thgmiama. Καὶ βαλὼν θυμίαμα.
Sipili phrasi, atque βαλὼν μετάνοιαν· quod Da-
masceno, Joanni Hierosofymitano in ejus Vita, aliis-
que medii ævi scriptoribus creberrimum est : velut,
Suiens et incensum offerens, eadem forte cærimo-
nia, qua nos etiam, personis in altiori gradu posi-
tis, maxime sacris, seu in quibus Deum peculiarius
agnoscamus, et in siguum devoti affectus cum re-
verentia, thus et thymiama offerimus. Modus tamen
ille Amphilochii singularis fuit, ipso a prunis illæ-
so : quod plane vel unum omnibus perccllendis
erat.
() Omnesque stupuerunt. Ἐξέστησαν. Dicta maxi-
me jam ratione. Sic Marc. ν, ἐ2 Ἐξέστησαν ἐκστά-
σει μεγάλῃ. Stnpuerunt stupore magno.
Ἀμφιλόχιος, λέγων· Κυριε Ἰησοῦ Χριστὲ, ὰ ἐπηγ-
γείλω μοι, ποίησον, ἵνα δοξαεθῇ σου τὸ πανάγιον
ὄνομα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἀγίου Πνεύ-
ματος. Καὶ ταῦτα αὐτοῦ προσευχομένου καὶ λέγον-
τος, παρῆλθεν ἡ νύξ.
ΕΕ. Πρεῖας δὲ γενομένης, ἐπιλαβόμενος τῆςχειρὸς
τοῦ διακένου λέγει αὐτῷ· Ἀδελφὲ Θεόδουλε, σήμε-
ρον θάνατος καὶ ζωὴ ἡμῖν πρόκειται. Καὶ ὁ διάκα-
νος ἔφη· Καὶ τίς ἐστιν ὁ λόγος οὗτος, πάτερ; Ἀμ-
φιλόχιος εἶπεν· Ἐπειδὴ [οὐκ] ἔστιν ἔθος ἐν τῷ
εἰσιέναι ἡμᾶς εἰς τὸν βασιλέα εἰπεῖν τὸ, Ὁρθοὶ
πάντες. Σὺ οὖν, τέκνον μου, ἐν τῷ εἰσιέναι ἡμᾶς
ἐν τῇ εἰσόδῳ τοῦ παλατίου, κράξον μεγάλῃ τῇ φωνῇ·
θρθοὶ πάντες, εῖτε ζωὴ εἴτε Οάνατος. Ὁ διάκονος
ἔφη· Καὶ πάντως, ἐὰν εἴπω οὕτως, ἀποκτενεῖ με ὁ
βασιλεύς. Καὶ ὁ Ἀμφιλόχιος ἔφη· Μὴ φοβοῦ, τέκνον,
τὸν βασιλέα τοῦτον τὸν δυνάμενον σῶμα ἀποκτεῖναι,
καὶ τὴν ψυχὴν μὴ ἀποκτεῖναι· ἀλλὰ μᾶλλον φοβήθητι
ἐκεῖνον τὸν ἀποκτείνοντα τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα
ἐν γεέννῃ. Ὁ διάκονος ἔφη· Nαὶ, πάτερ· καθὼς
ἔφησας, οὕτω ποιήσω, εἴτε ζωὴ, εἴτε θάνατος. Ταῦτα
λέγοντες, ἤγγισαν τῇ εἰσόδῳ τοῦ παλατίου. Καὶ
μηνύσασι ταχυδρόμοις τὴν παρουσίαν Ἀμφιλοχίου,
ἐκελεύσθη τοῦ εἰσιέναι· καὶ λέγει τῷ ἀρχιδιακόνῳ
αὐτοῦ Ἀλλαξόν μου τὴν στολὴν τῆς ἑαυτοῦ. Καὶ
τούτου γενομένου λέγει αὐτῷ· Ἀπόδος μοι τὴν πα-
ρακαταθήκην ἤν παρεθέμην σοι ἐν τῷ ἐξιέναι ἡμᾶς
ἐκ τοῦ ἡμετέρου τόπου. Καὶ λύσας αὐτοῦ τὸ ἐγχεί-
ριον, ἔδωκε τὴν ἀνθρακιὰν ζῶσαν ὥσπερ ἦν τὸ πρό-
τερον. Καὶ τοῦτο εἰδὼν ὁ διάκονος, ἐθαρσωποιήθη.
Sive mors, sive vita. Velut esput ad pedes ipsius
deponeret, lubensque vitæ aleam subiret.
(c) Stolam meam, tua commuta. orte ut ornatior
appareret coram imperatore. Non enim spernit gra-
tia isthæc et humana media, ut in ejus operibus
aliquid etiam sit nostræ industriæ, quod passim
prosequitur Chrysostomus, et observat in Christi
m apostolos dispensatione. Sic Esther, Judithqne
adhibuerunt mundum muliebrem : sic cavit Raphael
ne quid sordidius in Τobiæ alicta domo, novam
sponsam offenderet : cavitque Paulus ne vilior tri-
buno factus Dagellatione, neci traderetur, etc.
(d) Solutoque strophioίο. Λύσας αὐτοῦ τὸ ἐγχεί-
ριον. Linteo quo carbonem accensum deposuerat,
sic dicto quod habeatur ad manus. S. Germanus
manutergium exponit, quod primo datur subdiaco-
no, et pendet sacris ministris, a sinistro femore:
de quo in Euchologicis.
(e) Adolensque thgmiama. Καὶ βαλὼν θυμίαμα.
Sipili phrasi, atque βαλὼν μετάνοιαν· quod Da-
masceno, Joanni Hierosofymitano in ejus Vita, aliis-
que medii ævi scriptoribus creberrimum est : velut,
Suiens et incensum offerens, eadem forte cærimo-
nia, qua nos etiam, personis in altiori gradu posi-
tis, maxime sacris, seu in quibus Deum peculiarius
agnoscamus, et in siguum devoti affectus cum re-
verentia, thus et thymiama offerimus. Modus tamen
ille Amphilochii singularis fuit, ipso a prunis illæ-
so : quod plane vel unum omnibus perccllendis
erat.
() Omnesque stupuerunt. Ἐξέστησαν. Dicta maxi-
me jam ratione. Sic Marc. ν, ἐ2 Ἐξέστησαν ἐκστά-
σει μεγάλῃ. Stnpuerunt stupore magno.