PG 39, col. 26
set imperatori, sit e Paæ impsratori: puerum au-
tem præteriit. Τum imperator : Amphilochi, cur
etiam imperium meum contumelia affecistil meque
salutans, pacemimpertivisti, filium sutem meum præ-
teristi. Nescis fore post me regnaturum? At Am-
philochius respondens ait : Audi me, optime impe-
rator. Si tu, conservus meus, qm es hodie, cras
vero non es, ægre tulisti affectum contumelia tuum
filium : Deusne cœli non ægre feret, cum ilius
ejus contumelia aiciatur? Aitque imperator: Senex
impudentissime et canis (a), cur ægre feret? At
Amphilochius : Optime imperator, audi, rogo, pue-
rum tuum : senex quidem sum, propter tempus :
impudens autem, propter insolentes : canis denique,
quod tres latrones videns, nempe Eunomium, Aria-
num et Macedonium, latrare non desinam. Eos
Dominus exscindet ex populo isto, quod ejus divi-
nitatem affecerint contumelia. Imperator autem in
se reversus, dixit : Vere locutus est iste senex. Si
enim ego ægre tuli quod filius meus contumelia a-
ficeretur : Deus ccæli non ægre feret, cum ejus i-
lius contumelia aficistur? Plane potiori jure adver-
sum nos succensuerit. Aitque astantibus, ut illos
sedibus deturbarent. Assidebant enim tres illi per-
ditionis magistri. Clamavit autem populus dicens :
Gladio animadvertantur. At Amphilochius dixit :
Domine imperator, ne hoc jusseris fieri : sed rogo
tuam potentiam, ut unusquisque relegetur in suam
patriam. Præcepit vero imperator ut fieret quem-
admodum pater noster Amphilochius statuerat.
Porro populus clamavit dicens : Abcant in ignem
exteriorem. Cumque apprehendissent, et imposuis-
sent plagas, triumpho circumegerunt per civitatem
dicentes: Hi Chrii hostes sunt, et Christianorumς
impositosque in vehiculum (b), expulerunt cum di-
scipulis in suas ipsorum provincias. Imperator an-
tem Τheodosius servum Dei Amphilochium mul-
tis pecuniis donatumm in propriam dimisit civitatemσ:
benedictionem cum toto senatu ab eo consecutuε.
Similiter etiam episcopi omnes reversi sunt in suas
civitates. Cum autem Amphilochius, tres ab itinere
annos (c) in vivis egisset, est et ipse peregrinatus
ad Dominum : glorificans Patrem et Eulium ct Spi-
ritum sanctum, nunc et semper, et in sæcula sæcu-
lorum. Amen.
φιλόχιος, μετὰ τὸ ἀπολῦσαι ἀπὸ τῆς δδοῦ, ἔζησεν ἔτη γ, καὶ οὕτω πρὸς Κύριον ἐπεδήμησε· βοξάζων
vitiosa scriptio, divinare non possumus. Dicitur
Roma ἑπτάλοφος apud Plutarchum in fProbl. propter
septem colles; sed nihil ad propositum. - Εἰς τὴν
ἐπτάλωφον. Hic locus Cangium haud tugit in Ap-
pend. ad Gtossarium Græcit. pag. λ3, nosque re-
mittit ad suam Constantinopolim Christ, lib. I, sect.
vI, tametsi nihil ad hunc locum faciat.
(c) Τres ab itinere annos. Plures annos vixisse,
docet Baronins ann. 394, qui potest consnli; ut et
quæ diximus initio. Nihil facilius quam ut numperi
mutentur vitio scriptoruut.
tem præteriit. Τum imperator : Amphilochi, cur
etiam imperium meum contumelia affecistil meque
salutans, pacemimpertivisti, filium sutem meum præ-
teristi. Nescis fore post me regnaturum? At Am-
philochius respondens ait : Audi me, optime impe-
rator. Si tu, conservus meus, qm es hodie, cras
vero non es, ægre tulisti affectum contumelia tuum
filium : Deusne cœli non ægre feret, cum ilius
ejus contumelia aiciatur? Aitque imperator: Senex
impudentissime et canis (a), cur ægre feret? At
Amphilochius : Optime imperator, audi, rogo, pue-
rum tuum : senex quidem sum, propter tempus :
impudens autem, propter insolentes : canis denique,
quod tres latrones videns, nempe Eunomium, Aria-
num et Macedonium, latrare non desinam. Eos
Dominus exscindet ex populo isto, quod ejus divi-
nitatem affecerint contumelia. Imperator autem in
se reversus, dixit : Vere locutus est iste senex. Si
enim ego ægre tuli quod filius meus contumelia a-
ficeretur : Deus ccæli non ægre feret, cum ejus i-
lius contumelia aficistur? Plane potiori jure adver-
sum nos succensuerit. Aitque astantibus, ut illos
sedibus deturbarent. Assidebant enim tres illi per-
ditionis magistri. Clamavit autem populus dicens :
Gladio animadvertantur. At Amphilochius dixit :
Domine imperator, ne hoc jusseris fieri : sed rogo
tuam potentiam, ut unusquisque relegetur in suam
patriam. Præcepit vero imperator ut fieret quem-
admodum pater noster Amphilochius statuerat.
Porro populus clamavit dicens : Abcant in ignem
exteriorem. Cumque apprehendissent, et imposuis-
sent plagas, triumpho circumegerunt per civitatem
dicentes: Hi Chrii hostes sunt, et Christianorumς
impositosque in vehiculum (b), expulerunt cum di-
scipulis in suas ipsorum provincias. Imperator an-
tem Τheodosius servum Dei Amphilochium mul-
tis pecuniis donatumm in propriam dimisit civitatemσ:
benedictionem cum toto senatu ab eo consecutuε.
Similiter etiam episcopi omnes reversi sunt in suas
civitates. Cum autem Amphilochius, tres ab itinere
annos (c) in vivis egisset, est et ipse peregrinatus
ad Dominum : glorificans Patrem et Eulium ct Spi-
ritum sanctum, nunc et semper, et in sæcula sæcu-
lorum. Amen.
φιλόχιος, μετὰ τὸ ἀπολῦσαι ἀπὸ τῆς δδοῦ, ἔζησεν ἔτη γ, καὶ οὕτω πρὸς Κύριον ἐπεδήμησε· βοξάζων
vitiosa scriptio, divinare non possumus. Dicitur
Roma ἑπτάλοφος apud Plutarchum in fProbl. propter
septem colles; sed nihil ad propositum. - Εἰς τὴν
ἐπτάλωφον. Hic locus Cangium haud tugit in Ap-
pend. ad Gtossarium Græcit. pag. λ3, nosque re-
mittit ad suam Constantinopolim Christ, lib. I, sect.
vI, tametsi nihil ad hunc locum faciat.
(c) Τres ab itinere annos. Plures annos vixisse,
docet Baronins ann. 394, qui potest consnli; ut et
quæ diximus initio. Nihil facilius quam ut numperi
mutentur vitio scriptoruut.