PG 40, col. 1244
μεν, ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ. ι
0'. Ὀταν (48) ὁ νοῦς τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ακρ-
σάμενος, τὸν ὲκ χάριτος ὲπενδύσηται, τότε κέιὶ την
υτοῦ κατάστασιν δψεται κατὰ τὸν καιρὸν τῆς
zoceuxfiq, σαπφείρῳ ἢ οὐρανίῳ χρ-ῶματι
ι, ἥντινα καὶ τόπον Θεοῦ ίι Γραιρὲι ὀνομάζει
Σινᾶ. .
OA’. Οὐκ ἂν ίδῃ ὁ νοῦς τὸν τοῦ Θεοῦ τόπον εν. ἑαυ-
ᾖ, μὴ πάντων τῶν ὲν τοῖς πράγμασιν (50) ὐῂλός
ρος γεγονώςο οὐ γενήσεται δὲ ὑψηλότερος, μὴ τά
ίιθη ἀπεκδυσάμενος τά συνδεσμοῦντα αὐτὸν διά τῶν
ημάτων τοῖς πράγμασι τοῖς αἰσθητοῖς· καὶ τὰ μὲν
1οη ἁποθήσεται (51) διὰ τῶν ἀρετῶν, τοὺς δὲ dat—-
,b; λογισμοὺς διὰ τῆς πνευματικῆς θεωρῇς.
ιύτην πάλιν, ἐπιφανέντος αὐτῷ (52) τοῦ φωτὸς (53)
ποῦντος τὸν τόπον τοῦ Θεοῦ.
ΕΥΛΓΡΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΛΟΓΟΣ ΠΡΛΚΤΙΚΟΣ.
Κεφάλαισ ρ’,
A'. Χριστιανισμὸς ἐστι, κ. τ. λ.
KG’. Ἔλεγε δὲ ὁ ἅγιος καὶ πρακτικώτατος ἡμῶν
ιδάσκαλος’ Οὕτω δεῖ ἀεὶ παρασκευάζεσθαι τὸν μο-
ιχὺν, ὡς αὔριον τεθνηξόμενον, καὶ οὕτω πάλιν τῷ
’ὡματι κεχρῆσθαι, ὡς ὲν πολλοῖς ἔτεσι συζησὸμενον.
'o'pév γάρ, uenat, τοὺς τῆς ἀκηδίας λογισμοῦς πε-
ικᾶπτει. καὶ σπουδαιότερον παρασκευάζει τὸν μο-
αχὸν· τὸ δὲ σῶον διαφυλάττει τὸ σῶμα, καὶ ἴσην αὐ-
liam. τοῦ ἀεὶ συντηρεί τὴν ἐγκράτειαν.
AA'. Ἕγνων τὸν τῆς κενοδοξίας δαίμονα, σχεδὸν
πὸ πάντων διωκόμενον τῶν δαιμόνων, καὶ ἐπὶ τοῖς
ῶν διωκόντων πτώμασιν ἀναιδῶς παριστάμενον, καὶ
τῷ μοναχῷ μέγεθος ἀρετῶν ἐμφανίζοντα.
Ml". Δεῖ δὲ καὶ¹ τὰς διαφορὰς τῶν δαιμόνων
πιγινώσκειν, καὶ τοὺς καιροὺς αὐτῶν σημειοῦσθαι·
ίσόμεθα δὲ ὲκ τῶν λογισμῶν (τοὺς δὲ λογισμοὺς ἐκ
ῶν πραγμάτων), τίνες τῶν δαιμόνων σπάνιοι καὶ
αρύτεροι, καὶ· ποῖοι συνεχεῖς καὶ κουφότεροι, καὶ
ίνες οἱ ἀθρόως εἰσπηδῶντες καὶ πρὸς βλασφημίαν
λδν νοῦν ἁρπάζοντες. Ταῦτα δὲ ἀναγκαῖον εἰδέναι,
ν’ ὅταν ἄρξωνται οἱ λογισμοὶ τὰς ἰδίας ὔλας κινεῖν,
πρὶν ἢ πολὺ τῆς οἰκείας ἐκϐαλώμεθα καταστάσεως,
ῖθεγγώμεθά τι πρὸς αὐτοὺς, καὶ τὸν παρόντα ση-
ιαίνωμεν. Οὕτως γὰρ ἂν αὐτοί τε ῥᾳδίως σὺν Θεῷ
ιροκόπτωμεν, κάκείνους θαυμάζοντας ἡμᾶς καὶ
MA'. Ὅτ’ ἂν ἀγωνιζόμενοι πρὸς τοὺς (savage-3;
ὶδυνατῶσιν οἱ δαίμονες, τότε μικρὸν ὑποχωρήσαντες
. (51) Al. ἀπωθήσεται.
0'. Ὀταν (48) ὁ νοῦς τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ακρ-
σάμενος, τὸν ὲκ χάριτος ὲπενδύσηται, τότε κέιὶ την
υτοῦ κατάστασιν δψεται κατὰ τὸν καιρὸν τῆς
zoceuxfiq, σαπφείρῳ ἢ οὐρανίῳ χρ-ῶματι
ι, ἥντινα καὶ τόπον Θεοῦ ίι Γραιρὲι ὀνομάζει
Σινᾶ. .
OA’. Οὐκ ἂν ίδῃ ὁ νοῦς τὸν τοῦ Θεοῦ τόπον εν. ἑαυ-
ᾖ, μὴ πάντων τῶν ὲν τοῖς πράγμασιν (50) ὐῂλός
ρος γεγονώςο οὐ γενήσεται δὲ ὑψηλότερος, μὴ τά
ίιθη ἀπεκδυσάμενος τά συνδεσμοῦντα αὐτὸν διά τῶν
ημάτων τοῖς πράγμασι τοῖς αἰσθητοῖς· καὶ τὰ μὲν
1οη ἁποθήσεται (51) διὰ τῶν ἀρετῶν, τοὺς δὲ dat—-
,b; λογισμοὺς διὰ τῆς πνευματικῆς θεωρῇς.
ιύτην πάλιν, ἐπιφανέντος αὐτῷ (52) τοῦ φωτὸς (53)
ποῦντος τὸν τόπον τοῦ Θεοῦ.
ΕΥΛΓΡΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΛΟΓΟΣ ΠΡΛΚΤΙΚΟΣ.
Κεφάλαισ ρ’,
A'. Χριστιανισμὸς ἐστι, κ. τ. λ.
KG’. Ἔλεγε δὲ ὁ ἅγιος καὶ πρακτικώτατος ἡμῶν
ιδάσκαλος’ Οὕτω δεῖ ἀεὶ παρασκευάζεσθαι τὸν μο-
ιχὺν, ὡς αὔριον τεθνηξόμενον, καὶ οὕτω πάλιν τῷ
’ὡματι κεχρῆσθαι, ὡς ὲν πολλοῖς ἔτεσι συζησὸμενον.
'o'pév γάρ, uenat, τοὺς τῆς ἀκηδίας λογισμοῦς πε-
ικᾶπτει. καὶ σπουδαιότερον παρασκευάζει τὸν μο-
αχὸν· τὸ δὲ σῶον διαφυλάττει τὸ σῶμα, καὶ ἴσην αὐ-
liam. τοῦ ἀεὶ συντηρεί τὴν ἐγκράτειαν.
AA'. Ἕγνων τὸν τῆς κενοδοξίας δαίμονα, σχεδὸν
πὸ πάντων διωκόμενον τῶν δαιμόνων, καὶ ἐπὶ τοῖς
ῶν διωκόντων πτώμασιν ἀναιδῶς παριστάμενον, καὶ
τῷ μοναχῷ μέγεθος ἀρετῶν ἐμφανίζοντα.
Ml". Δεῖ δὲ καὶ¹ τὰς διαφορὰς τῶν δαιμόνων
πιγινώσκειν, καὶ τοὺς καιροὺς αὐτῶν σημειοῦσθαι·
ίσόμεθα δὲ ὲκ τῶν λογισμῶν (τοὺς δὲ λογισμοὺς ἐκ
ῶν πραγμάτων), τίνες τῶν δαιμόνων σπάνιοι καὶ
αρύτεροι, καὶ· ποῖοι συνεχεῖς καὶ κουφότεροι, καὶ
ίνες οἱ ἀθρόως εἰσπηδῶντες καὶ πρὸς βλασφημίαν
λδν νοῦν ἁρπάζοντες. Ταῦτα δὲ ἀναγκαῖον εἰδέναι,
ν’ ὅταν ἄρξωνται οἱ λογισμοὶ τὰς ἰδίας ὔλας κινεῖν,
πρὶν ἢ πολὺ τῆς οἰκείας ἐκϐαλώμεθα καταστάσεως,
ῖθεγγώμεθά τι πρὸς αὐτοὺς, καὶ τὸν παρόντα ση-
ιαίνωμεν. Οὕτως γὰρ ἂν αὐτοί τε ῥᾳδίως σὺν Θεῷ
ιροκόπτωμεν, κάκείνους θαυμάζοντας ἡμᾶς καὶ
MA'. Ὅτ’ ἂν ἀγωνιζόμενοι πρὸς τοὺς (savage-3;
ὶδυνατῶσιν οἱ δαίμονες, τότε μικρὸν ὑποχωρήσαντες
. (51) Al. ἀπωθήσεται.