PG 40, col. 177
ὅπως θάπτεται, χθόνιος ὢν τὸ σῶμα , γήινος δὲ καὶ
τὴν ψυχήν· καὶ τὸ φυσικὸν ἐκείνης ἀξίωμα τῇ συμ-
παθείᾳ τῆς σαρκὸς πρὸς τὴν ὓλην καταγαγὼν, ού-
δὲν χρηστὸν τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς καταλιμπάνων ὑπό-
μνημα, λήθῃ δὲ ἀτίμῳ καλυπτόμενος, καὶτὸν τῶν
βοσκημάτων θάνατον τελευτῶν. Τάφος μὲν γὰρ ἔχει
τὺ σῶμα · ᾅδης δὲ τὴν ψυχήν ’ δύο σκοτεινὰ δεσμω-
τηρια, μεριζόμενα τοῦ πονηροῦ τὴν τιμωρίαν. Καὶ
τίς οὐκ ἂν τῆς ἀϐουλίας τὸν ἄθλιον καταμέμψαιτο;
ἧνικα μὲν ὑπὲρ γῆς ἦν γαυροῦντα, μεγαλαυχούμε-
νον, πάντων ὑπερφρονοῦντατῶν συζώντων καὶ ὀμο-
φύλων, καὶ μονονουχὶ μύρμηκας καὶ σκώληκας ἀπο-
καλοῦντα τοὺς ἐντυγχάνοντας, κενῷ δέ φρονήματι
τῆς ὀλιγοχρονίου δόξης διαρρηγνύμενον· ἡνίκα δὲ
ἀπεσπάσθη τοῦ βίον, καὶ th; μαστιγίας δοῦλος ἀφ-
ῃρέθη τῶν ἀλλοτρίων , ὧν ἐξ ἀνοίας ἐνόμιζεν εἶναι ”
δεσπότης, είς ἀντίρροπον τῆς ὑπερηφανείας καταφέ-
ρεται ταπεινότητα , καὶ γραὸς θρηνούσης ὀδυρμοὺς
προϐαλλόμενος, μακρὰ καὶ ἀνόνητα τὸν πατριάρχην
ἀποκαλείται, λέγων · [Πάτερ Ἀϐραὰμ, ἐλέησόν με,
καί πέμψον Λάζαρον, ἵνα ,ϐάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δα-
κτύλου αὑτοῦ ὕδατος, καί καταψύξῃ τὴν γλῶσ-
σάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογί ταύτῃ ]
ζητῶν ἔλεον, ὃν οὑκ ἔδωκεν, ἡνίκα τοῦ εὐεργετεῖν
πρόχειρον εῖχεν τὴν ἐξουσίαν ο ἀξιῶν δέ αὐτῷ βοηθὸν
κατὰ τοῦ πυρὸς ἀφικέσθαι τὸν Λάζαρονο εὐχόμενος
ἁπομυζῆσαι τοῦ λεπροῦ τὸν δάκτυλον , ὀλίγον νενο-
τισμένον ὕδατι. Τοιαῦται τῶν φιλοσωμάτων ἀϐουλίαν
τοῦτο τῶν φιλοπλούτων καὶ φιληδόνων τὸ τέλος. Καὶ
προσήκει τδν συνετὸν καὶ προμηθῆ τοῦ μέλλοντος,
οἷον φάρμακόν τι προφυλακτικόν νοσήματος τὴν πα-
ραϐολὴν ἡγησάμενον, φυγεῖν τῶν ὁμοίων κακῶν τὴν
πεῖραν τὸ συμπαθὲς καὶ φιλάνθρωπον, th; αἰτίαν
τῆς ζωῆς τῆς μελλούσης, ἀσκήσαντα. Δραματικῶς
γὰρ ἡμῖν ὀ λόγος τὴν νουθεσίαν ἐπὶ προσώπων ὠρι-
σμένων ἐξέθετο, ἴνα ἐμψύχως καὶ δεικτικῶς παιδευ-
θέντες τῆς ἀγαθῆς πολιτείας τὸν νόμον, μηδέποτε
καταφρονήσωμεν τῶν τῆς Γραφῆς παραγγελμάτων,
ὡς ἄχρι λόγου μόνον φοϐούντων, ού μὴν τὴν ἀπειλὴν
προαγόντων είς τιμωρίαν. Οἶδα γὰρ, th; οί πολλοὶ
τῶν ἀνθρώπων ταῖς τοιαύταις ὑπονοίαις δελεαζόμε-
νοι, ἀκώλυτον ἑαυτοῖς τοῦ ἁμαρτάνειν τὴν ἐξουσίαν
χαρίζονται. Πᾶν δὲ τούναντίον παρά τῆς προκειμέ-
νης Γραφῆς διδασκόμεθα, th; οὐδὲ συγγνώμη τις τῆς
ἐκεῖ κρίσεως ἐπελαφρύνει τὴν κόλασιν, οὐδὲ ἐλαττοῖ
τὴν ὡρισμένην τιμωρίαν φιλανθρωπία· εἰ γε δεῖ ταῖς
φωναῖς τοῦ πατριάρχου τεκμηριῶσαι τὸν λόγον.
Πολλά γὰρ ἱκετευθείς ’παρά τοῦ πλουσίου, καὶ μυ-
ρίων ἐλεεινῶν ἐπακούσας φωνῶν , οὔτε τοῖς ὀδυρμοῖς
ἐπεκλάσθη, οὔτε τῆς ὀδύνης ἐξείλετο τὸν πικρῶς μα·-
στιζόμενοψ αὐστηρῷ δὲ τῶ φρονήματι τὴν δικαίαν
κρίσιν ἐκύρωσεν, εἰπὼν, ὅτι πρὸς ἀξίαν ἑκάστῳ διε-
(β) δεριιιιμεειιηέτάφη. βίοι-(ἑτερο etiamnum
retinent. reiecto ad_s_equentia illo ὲν ᾅδῃ, quod
{atina jungunt participio sepultus _,__ est'qtieldem
Latinorum 'sensu's, ac quem in una illa voce depre-
τὴν ψυχήν· καὶ τὸ φυσικὸν ἐκείνης ἀξίωμα τῇ συμ-
παθείᾳ τῆς σαρκὸς πρὸς τὴν ὓλην καταγαγὼν, ού-
δὲν χρηστὸν τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς καταλιμπάνων ὑπό-
μνημα, λήθῃ δὲ ἀτίμῳ καλυπτόμενος, καὶτὸν τῶν
βοσκημάτων θάνατον τελευτῶν. Τάφος μὲν γὰρ ἔχει
τὺ σῶμα · ᾅδης δὲ τὴν ψυχήν ’ δύο σκοτεινὰ δεσμω-
τηρια, μεριζόμενα τοῦ πονηροῦ τὴν τιμωρίαν. Καὶ
τίς οὐκ ἂν τῆς ἀϐουλίας τὸν ἄθλιον καταμέμψαιτο;
ἧνικα μὲν ὑπὲρ γῆς ἦν γαυροῦντα, μεγαλαυχούμε-
νον, πάντων ὑπερφρονοῦντατῶν συζώντων καὶ ὀμο-
φύλων, καὶ μονονουχὶ μύρμηκας καὶ σκώληκας ἀπο-
καλοῦντα τοὺς ἐντυγχάνοντας, κενῷ δέ φρονήματι
τῆς ὀλιγοχρονίου δόξης διαρρηγνύμενον· ἡνίκα δὲ
ἀπεσπάσθη τοῦ βίον, καὶ th; μαστιγίας δοῦλος ἀφ-
ῃρέθη τῶν ἀλλοτρίων , ὧν ἐξ ἀνοίας ἐνόμιζεν εἶναι ”
δεσπότης, είς ἀντίρροπον τῆς ὑπερηφανείας καταφέ-
ρεται ταπεινότητα , καὶ γραὸς θρηνούσης ὀδυρμοὺς
προϐαλλόμενος, μακρὰ καὶ ἀνόνητα τὸν πατριάρχην
ἀποκαλείται, λέγων · [Πάτερ Ἀϐραὰμ, ἐλέησόν με,
καί πέμψον Λάζαρον, ἵνα ,ϐάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δα-
κτύλου αὑτοῦ ὕδατος, καί καταψύξῃ τὴν γλῶσ-
σάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογί ταύτῃ ]
ζητῶν ἔλεον, ὃν οὑκ ἔδωκεν, ἡνίκα τοῦ εὐεργετεῖν
πρόχειρον εῖχεν τὴν ἐξουσίαν ο ἀξιῶν δέ αὐτῷ βοηθὸν
κατὰ τοῦ πυρὸς ἀφικέσθαι τὸν Λάζαρονο εὐχόμενος
ἁπομυζῆσαι τοῦ λεπροῦ τὸν δάκτυλον , ὀλίγον νενο-
τισμένον ὕδατι. Τοιαῦται τῶν φιλοσωμάτων ἀϐουλίαν
τοῦτο τῶν φιλοπλούτων καὶ φιληδόνων τὸ τέλος. Καὶ
προσήκει τδν συνετὸν καὶ προμηθῆ τοῦ μέλλοντος,
οἷον φάρμακόν τι προφυλακτικόν νοσήματος τὴν πα-
ραϐολὴν ἡγησάμενον, φυγεῖν τῶν ὁμοίων κακῶν τὴν
πεῖραν τὸ συμπαθὲς καὶ φιλάνθρωπον, th; αἰτίαν
τῆς ζωῆς τῆς μελλούσης, ἀσκήσαντα. Δραματικῶς
γὰρ ἡμῖν ὀ λόγος τὴν νουθεσίαν ἐπὶ προσώπων ὠρι-
σμένων ἐξέθετο, ἴνα ἐμψύχως καὶ δεικτικῶς παιδευ-
θέντες τῆς ἀγαθῆς πολιτείας τὸν νόμον, μηδέποτε
καταφρονήσωμεν τῶν τῆς Γραφῆς παραγγελμάτων,
ὡς ἄχρι λόγου μόνον φοϐούντων, ού μὴν τὴν ἀπειλὴν
προαγόντων είς τιμωρίαν. Οἶδα γὰρ, th; οί πολλοὶ
τῶν ἀνθρώπων ταῖς τοιαύταις ὑπονοίαις δελεαζόμε-
νοι, ἀκώλυτον ἑαυτοῖς τοῦ ἁμαρτάνειν τὴν ἐξουσίαν
χαρίζονται. Πᾶν δὲ τούναντίον παρά τῆς προκειμέ-
νης Γραφῆς διδασκόμεθα, th; οὐδὲ συγγνώμη τις τῆς
ἐκεῖ κρίσεως ἐπελαφρύνει τὴν κόλασιν, οὐδὲ ἐλαττοῖ
τὴν ὡρισμένην τιμωρίαν φιλανθρωπία· εἰ γε δεῖ ταῖς
φωναῖς τοῦ πατριάρχου τεκμηριῶσαι τὸν λόγον.
Πολλά γὰρ ἱκετευθείς ’παρά τοῦ πλουσίου, καὶ μυ-
ρίων ἐλεεινῶν ἐπακούσας φωνῶν , οὔτε τοῖς ὀδυρμοῖς
ἐπεκλάσθη, οὔτε τῆς ὀδύνης ἐξείλετο τὸν πικρῶς μα·-
στιζόμενοψ αὐστηρῷ δὲ τῶ φρονήματι τὴν δικαίαν
κρίσιν ἐκύρωσεν, εἰπὼν, ὅτι πρὸς ἀξίαν ἑκάστῳ διε-
(β) δεριιιιμεειιηέτάφη. βίοι-(ἑτερο etiamnum
retinent. reiecto ad_s_equentia illo ὲν ᾅδῃ, quod
{atina jungunt participio sepultus _,__ est'qtieldem
Latinorum 'sensu's, ac quem in una illa voce depre-