PG 41, col. 240
οΑΣuοε Aonoν εMαΣοεβε EI ArTοε s9)
nΣ APεεε EuTA.
JloAtsMus vu N sECTAs mStIRIuTUS.
s ATA XAsoR AIuN,
Πρώτη μλρεσις ἀπὸ Ἰουδαῖσμοῦ, τεσσαρεσκοι-
δεκάτη δά τῇ ἀκυλουθᾳ.
ἐἰρέσεις πάλιν μετὰ ταύτας τὰς προειρημένας τῶν
Σαμαρειτῶν, καὶ ἄνω που τῶν Ἐλλήνων προδηλω-
θείσας, γεγόνασιν ἐπτὰ τὸν ἀριθμὸν παρὰ Ἰουδαίοις
πρὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐνσάρκου παρουσίας ἐν Ἰου-
δαίᾳ τε καὶ Ἰεροσολύμοις.
Πρῶτοι Σαδδουκαῖοι, ἀπόσπασμα ὄντες (90) ἀπὸ
Δοσιθέου τοῦ προλελεγμένου. Ἐπονομάζουσι δὲ οὗτοι
ἑαυτοὺς (91) Σαδδουκαίους, δῆθεν ἀπὸ δικαιοσύνης
τῆς ἐπικλήσεως ὀρμωμένης. Σεδὲκ γὰρ ἐρμηνεύεται
δικαιοσύνη. Ἡν δὲ καὶ Σαδούκ τις τοῦνομα κατὰ τὸ
παλαιὸν τῶν ἱερέων. Ἀλλʼ οὐκ ἐνέμειναν οὗτοι ἐν τῇ
τοῦ ἐπιστάτου αὐτῶν διδασκαλία. Ἡθέτησαν μὲν
γὰρ οὗτοι νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν, ὅμοια Σαμαρείταις
φρονοῦντες· οὐ παραδέχονται δὲ ἀγγέλους, ὅπερ
Σαμαρεῖται οὐκ ἀθετοῦσι. Πνεῦμα δὲ ἅγιον οὐκ ἴσα-
σιν (92)· οὐ γάρ εἰσι τούτου ἡξιωμένοι· τὰ πάντα
duntaxat ab Epiphanio memoratus, qui Davidis et
Salomonis ætate vixit; alter Antignt discipulus,
cujus socius et condsctpulus fuit Baaithos. ut au-
ctor est Elias in hisbi. Ab hoc posterore Saddn-
cæi cum origine nomen acceperunt. Etenim ambo
illi a præceptore desciscentes legem ore tenus tra-
ditam abnegarunt; neque alteri qutam quod legis
scripto esset expressum, adhibendam ffinem puta-
runt, ex quo Eurp Κaraim, quasi eαtuales dcti.
Hæc Elias. Addit Aurabam achuth Sadocet Baiethos
ad SSamaritanos, et Garistanum templum receptum
habuisse. Sed ieri potest.ut Sadducæi ipsi a priore
illo ac vetustissimo pontilice oriundos sese proliteri
mallent, quam a posterore transluga, vel etiam ut
ad justitiæ vocabulum, et nominis interpretationemu
alluderent, idque crebris usurparent sermonibuν;
quod unum ideo , prætermissa altera ac verore
Sadducæorum origine, commemoravit Epiphanius.
(92) νεῦμα δέ ἄγιον οὐκ ἱσασι. Actuum cap.
xXI, S, Sadducæi enim dicunt non esse resurrectio-
nem, neque angclum, neque spiritum, οὕτε ἄγγελον,
οὕτε πνεῦμα. Sritum sanctum hoc loco non unus
Epiphanius intellexit; sed et Pnilastrius. Quare
temere, et imprudenter in fRlencho Scaliger: Asini-
tas, inquit, mera est, et immmetas hæc fateri. Proinde
exsecranda illa sententa Serrarii, qui non minus
impie, quam ridicule eam tuetur. Nam quod ait
πνεῦμα illic sine articulo positum universe summmm,
cum ut Spiritua sanctum signilicaret. τὸ πνεῦμα
scribendum fuerit, quod din ante Scaligerum Sat-
mero nostep observaverat; nihil ad rem pertinet.
Etenim sæpe πνεῦμα sine articulo pro Spiritu
sancto in Scripturis usurpatur; ut Joan.m, 5: Nisi
quis renatus fuerat εxæ aqua, et Sppiritu, ἐξ ὕδατος
καὶ Πνεύματος, et aliis in locis, quorum nonnulla
profert in Minervali Serrarius. Quare non impro-
banda hæc Epiphanii interpretatio videtur, tametsi
de sulo Spiritu sancto præcise locutum putaret
evangelistam. Quod necesse non est. IHanc enim
Sadducæorum mentem fuisse suspicor, ut spiritum
omnem, hoc est πνευματικὴν οὐσίαν, iunditus
tollerent; ideoque corporeum esse Deum assere-
rent, ut Lyranus existimat. Κx quo consequitur,
etiam Spiritum sanctum illos abnegasse. Unde mc-
nΣ APεεε EuTA.
JloAtsMus vu N sECTAs mStIRIuTUS.
s ATA XAsoR AIuN,
Πρώτη μλρεσις ἀπὸ Ἰουδαῖσμοῦ, τεσσαρεσκοι-
δεκάτη δά τῇ ἀκυλουθᾳ.
ἐἰρέσεις πάλιν μετὰ ταύτας τὰς προειρημένας τῶν
Σαμαρειτῶν, καὶ ἄνω που τῶν Ἐλλήνων προδηλω-
θείσας, γεγόνασιν ἐπτὰ τὸν ἀριθμὸν παρὰ Ἰουδαίοις
πρὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐνσάρκου παρουσίας ἐν Ἰου-
δαίᾳ τε καὶ Ἰεροσολύμοις.
Πρῶτοι Σαδδουκαῖοι, ἀπόσπασμα ὄντες (90) ἀπὸ
Δοσιθέου τοῦ προλελεγμένου. Ἐπονομάζουσι δὲ οὗτοι
ἑαυτοὺς (91) Σαδδουκαίους, δῆθεν ἀπὸ δικαιοσύνης
τῆς ἐπικλήσεως ὀρμωμένης. Σεδὲκ γὰρ ἐρμηνεύεται
δικαιοσύνη. Ἡν δὲ καὶ Σαδούκ τις τοῦνομα κατὰ τὸ
παλαιὸν τῶν ἱερέων. Ἀλλʼ οὐκ ἐνέμειναν οὗτοι ἐν τῇ
τοῦ ἐπιστάτου αὐτῶν διδασκαλία. Ἡθέτησαν μὲν
γὰρ οὗτοι νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν, ὅμοια Σαμαρείταις
φρονοῦντες· οὐ παραδέχονται δὲ ἀγγέλους, ὅπερ
Σαμαρεῖται οὐκ ἀθετοῦσι. Πνεῦμα δὲ ἅγιον οὐκ ἴσα-
σιν (92)· οὐ γάρ εἰσι τούτου ἡξιωμένοι· τὰ πάντα
duntaxat ab Epiphanio memoratus, qui Davidis et
Salomonis ætate vixit; alter Antignt discipulus,
cujus socius et condsctpulus fuit Baaithos. ut au-
ctor est Elias in hisbi. Ab hoc posterore Saddn-
cæi cum origine nomen acceperunt. Etenim ambo
illi a præceptore desciscentes legem ore tenus tra-
ditam abnegarunt; neque alteri qutam quod legis
scripto esset expressum, adhibendam ffinem puta-
runt, ex quo Eurp Κaraim, quasi eαtuales dcti.
Hæc Elias. Addit Aurabam achuth Sadocet Baiethos
ad SSamaritanos, et Garistanum templum receptum
habuisse. Sed ieri potest.ut Sadducæi ipsi a priore
illo ac vetustissimo pontilice oriundos sese proliteri
mallent, quam a posterore transluga, vel etiam ut
ad justitiæ vocabulum, et nominis interpretationemu
alluderent, idque crebris usurparent sermonibuν;
quod unum ideo , prætermissa altera ac verore
Sadducæorum origine, commemoravit Epiphanius.
(92) νεῦμα δέ ἄγιον οὐκ ἱσασι. Actuum cap.
xXI, S, Sadducæi enim dicunt non esse resurrectio-
nem, neque angclum, neque spiritum, οὕτε ἄγγελον,
οὕτε πνεῦμα. Sritum sanctum hoc loco non unus
Epiphanius intellexit; sed et Pnilastrius. Quare
temere, et imprudenter in fRlencho Scaliger: Asini-
tas, inquit, mera est, et immmetas hæc fateri. Proinde
exsecranda illa sententa Serrarii, qui non minus
impie, quam ridicule eam tuetur. Nam quod ait
πνεῦμα illic sine articulo positum universe summmm,
cum ut Spiritua sanctum signilicaret. τὸ πνεῦμα
scribendum fuerit, quod din ante Scaligerum Sat-
mero nostep observaverat; nihil ad rem pertinet.
Etenim sæpe πνεῦμα sine articulo pro Spiritu
sancto in Scripturis usurpatur; ut Joan.m, 5: Nisi
quis renatus fuerat εxæ aqua, et Sppiritu, ἐξ ὕδατος
καὶ Πνεύματος, et aliis in locis, quorum nonnulla
profert in Minervali Serrarius. Quare non impro-
banda hæc Epiphanii interpretatio videtur, tametsi
de sulo Spiritu sancto præcise locutum putaret
evangelistam. Quod necesse non est. IHanc enim
Sadducæorum mentem fuisse suspicor, ut spiritum
omnem, hoc est πνευματικὴν οὐσίαν, iunditus
tollerent; ideoque corporeum esse Deum assere-
rent, ut Lyranus existimat. Κx quo consequitur,
etiam Spiritum sanctum illos abnegasse. Unde mc-