PG 41, col. 565
νον νηστείας ,ἔχωσι τὴν ἀνάμνησιν αὐτῆς. Καὶ τὸ
Πάσχα δὲ ὁμοίως, καὶ τά ἄζυμα, ὅτι εἰκόνες ἦσαν,
δηλοῖ καὶ Παῦλος 6 ἀπόστολος · T6 δὲ Πάσχα ἡμῶν,
λέγεται, ἐτύθη Χριστόςο καὶ, Ἵνα ἦτε, φησιν, ἄζυ-
μοι, μὴ μετέχοντες ζύμης (ζύμην τε νῦν τὴν δια-
κίαν λέγει), ἀλλ’ fire? νέον φύραμα.
ς’. Οὗτος γοῦν καὶ αὐτὸς ό τοῦ Θεοῦ εἶναι νόμος ὀμο-
λογούμενος εἰς τρία διαιρεῖται, εἵς τε τὸ πληρού-
μενον ἀπὸ τοῦ Σωτῆροςο τὸ γὰρ, οὐ φονεύσεις,
Οὐκ μοιχεύσεις, Οὐκ ἐπιορκήσεις, ἐν τῷ, Μηδ¹
ὀργισθῆναι, μηδὲ ἐπιθυμήσεις ί , περιείληπται·
διαιρεῖται δὲ καὶ εἰς τὸ ἀναιρούμενον τελείως. Τὸ Β
γὰρ, Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ
ὀδόντος, συμπεπλεγμένον τῇ ἀδικίᾳ, καὶ αὐτὸ
ἔργον τῆς ἀδικίας ἔχον, ἀνῃρέθη ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος
διὰ τῶν ἐναντίων. Τὰ δὲ ἐναντία ἀλλήλων εἰσιν
ἀναιρετικά. Ἐγὼ γὰρ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι
ὅλως τῷ πονηρῷ, ἀλλὰ ἐάν τίς σε ραπίσῃζ στρέ-
η ilo-or αὐτῷ καί τὴν ἄλλην σιαγόνα. Ἀλληγορεῖται
δέ καὶ εἰς τὸ μετατεθὲν, καὶ ἐναλλαγέν ἀπὸ τοῦ
σωματικοῦ ἐπὶ τὸ πνευματικὸν τὸ συμϐολικὸν τοῦτο,
κατ’ εἰκόνα τῶν διαφερόντων νενομοθετημένον. Αἰ
γὰρ εἰκόνες καὶτὰ σύμϐολα, παραστατικά ὄντα ἐτέ-
ρων πραγμάτων , καλῶς ἐγίνοντο μέχρι μὴ παρῆν
ἀλήθεια. Παρούσης δὲ τῆς ἀληθείας, τὰ τῆς ἀληθείας
δεῖ ποιεῖν, ού τά τῆς εἰκόνος. Ταῦτα δὲ καὶ οἱ μα-
θηταὶ αὑτοῦ, καὶ 6 ἀπόστολος ἔδειξε Παῦλοςο τὸ
μὲν τῶν εἰκόνων, ὡς ἤδη εἴπομεν, διὰ τοῦ Πάσχα ο
καὶ τῶν ἀζύμων δείξας δι’ ἡμᾶς· τὸ δὲ τοῦ συμ-
πεπλεγμένου νόμου τῇ ἀδικία, εἰπὼν τὸν νόμον τῶν
ἐντολῶν ἐν δόγμασι κατηργῆσθαι· τὸ δὲ τοῦ ἀσυμ-
πλόκσυ τῷ χείρονι, '0 μὲν νόμος, εἰπὼν, ἅγιος,
καὶ ὴ ἐντολὴ ἁγία, καὶ δικαία καὶ ἀγαθή.
Z’. Ὧς μὲν οὖν συντόμως ἐστιν εἰπεῖν, αὐτάρκως
οἶμαί σοι δεδεῖχθαι,“καὶ τὴν ἐξ ἀνθρώπων παρεισδύ-
σασαν νομοθεσίαν, καὶ αὑτὸν τὸν τοῦ Θεοῦ νόμον
τριχῆ διαιρούμενον’ περιλείπεται δέ ἡμῖν τί ποτέ
ἐστιν οὗτος 6 Θεὸς 6 τὸν νόμον θέμενος. Ἀλλὰ καὶ⁵
τοῦτοὴγοῧμαί σοι δεδεῖχθαι ἐπὶ τῶν προειρημένων,
εἰ ἐπιμελῶς ἀκήκοας.-Εἰ γάρ μήτε ὑπ’ αὐτοῦ τε-
λείου Θεοῦ τέθειται οὗτος, ὡς ἐδιδάξαμεν, μήτε μὴν
ὑπὸ τοῦ διαϐόλου, 6 μηδὲ θεμιτόν ἐστιν εἰπεῖν’ ’ἐτε-
ρός τίς ἐστι παρὰ τούτους οὗτος 6 θέμενος τὸν νό-
μον. Οὖτος δὲ δημιουργὸς καὶ ποιητὴς τοῦδε τοῦ
παντός ἐστι κόσμου, καὶ τῶν ἐν αύτῷ, ἕτερος ὢν
παρά τὰς τούτων οὐσίας, μέσος τούτων καθεστὼς
ἐνδίκως, καί. τὸ τῆς μεσότητος ὄνομα ἀποφέροιτο ἄν.
Καὶ εἰ 6 τέλειος Θεὸς ἀγαθός ἐστι κατὰ τὴν ἐαυτοῦ
φύσιν, ὥσπερ καὶ ἐστιν (ἕνα γὰρ μόνον εἶναι ἀγαθὸν
¹ C_or. ἐπιθυμῆσαι. _' [σοι. v, ἶ.Δ ³ ibid. ⁵ Exod. xx, 1⁸5, 14, l6.“ll Matth. ν, 22, 28. ⁸ Exod. xxi,
, 24; Levit. xxxv,‘20. ⁷ Matth. ν’, 59. prhes. ιι, l5. ’ Rom. vu, l2.
(ὅ) Ὠς ὡρισμένης Δτοῦτο ἡμέρας. Leg. εἰς τοῦτο.
Cancrum videant hujus temporis haeretici, quem-
nam sibi pervicacissimi, ac vanissimi erroris m'a-
Πάσχα δὲ ὁμοίως, καὶ τά ἄζυμα, ὅτι εἰκόνες ἦσαν,
δηλοῖ καὶ Παῦλος 6 ἀπόστολος · T6 δὲ Πάσχα ἡμῶν,
λέγεται, ἐτύθη Χριστόςο καὶ, Ἵνα ἦτε, φησιν, ἄζυ-
μοι, μὴ μετέχοντες ζύμης (ζύμην τε νῦν τὴν δια-
κίαν λέγει), ἀλλ’ fire? νέον φύραμα.
ς’. Οὗτος γοῦν καὶ αὐτὸς ό τοῦ Θεοῦ εἶναι νόμος ὀμο-
λογούμενος εἰς τρία διαιρεῖται, εἵς τε τὸ πληρού-
μενον ἀπὸ τοῦ Σωτῆροςο τὸ γὰρ, οὐ φονεύσεις,
Οὐκ μοιχεύσεις, Οὐκ ἐπιορκήσεις, ἐν τῷ, Μηδ¹
ὀργισθῆναι, μηδὲ ἐπιθυμήσεις ί , περιείληπται·
διαιρεῖται δὲ καὶ εἰς τὸ ἀναιρούμενον τελείως. Τὸ Β
γὰρ, Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ
ὀδόντος, συμπεπλεγμένον τῇ ἀδικίᾳ, καὶ αὐτὸ
ἔργον τῆς ἀδικίας ἔχον, ἀνῃρέθη ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος
διὰ τῶν ἐναντίων. Τὰ δὲ ἐναντία ἀλλήλων εἰσιν
ἀναιρετικά. Ἐγὼ γὰρ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι
ὅλως τῷ πονηρῷ, ἀλλὰ ἐάν τίς σε ραπίσῃζ στρέ-
η ilo-or αὐτῷ καί τὴν ἄλλην σιαγόνα. Ἀλληγορεῖται
δέ καὶ εἰς τὸ μετατεθὲν, καὶ ἐναλλαγέν ἀπὸ τοῦ
σωματικοῦ ἐπὶ τὸ πνευματικὸν τὸ συμϐολικὸν τοῦτο,
κατ’ εἰκόνα τῶν διαφερόντων νενομοθετημένον. Αἰ
γὰρ εἰκόνες καὶτὰ σύμϐολα, παραστατικά ὄντα ἐτέ-
ρων πραγμάτων , καλῶς ἐγίνοντο μέχρι μὴ παρῆν
ἀλήθεια. Παρούσης δὲ τῆς ἀληθείας, τὰ τῆς ἀληθείας
δεῖ ποιεῖν, ού τά τῆς εἰκόνος. Ταῦτα δὲ καὶ οἱ μα-
θηταὶ αὑτοῦ, καὶ 6 ἀπόστολος ἔδειξε Παῦλοςο τὸ
μὲν τῶν εἰκόνων, ὡς ἤδη εἴπομεν, διὰ τοῦ Πάσχα ο
καὶ τῶν ἀζύμων δείξας δι’ ἡμᾶς· τὸ δὲ τοῦ συμ-
πεπλεγμένου νόμου τῇ ἀδικία, εἰπὼν τὸν νόμον τῶν
ἐντολῶν ἐν δόγμασι κατηργῆσθαι· τὸ δὲ τοῦ ἀσυμ-
πλόκσυ τῷ χείρονι, '0 μὲν νόμος, εἰπὼν, ἅγιος,
καὶ ὴ ἐντολὴ ἁγία, καὶ δικαία καὶ ἀγαθή.
Z’. Ὧς μὲν οὖν συντόμως ἐστιν εἰπεῖν, αὐτάρκως
οἶμαί σοι δεδεῖχθαι,“καὶ τὴν ἐξ ἀνθρώπων παρεισδύ-
σασαν νομοθεσίαν, καὶ αὑτὸν τὸν τοῦ Θεοῦ νόμον
τριχῆ διαιρούμενον’ περιλείπεται δέ ἡμῖν τί ποτέ
ἐστιν οὗτος 6 Θεὸς 6 τὸν νόμον θέμενος. Ἀλλὰ καὶ⁵
τοῦτοὴγοῧμαί σοι δεδεῖχθαι ἐπὶ τῶν προειρημένων,
εἰ ἐπιμελῶς ἀκήκοας.-Εἰ γάρ μήτε ὑπ’ αὐτοῦ τε-
λείου Θεοῦ τέθειται οὗτος, ὡς ἐδιδάξαμεν, μήτε μὴν
ὑπὸ τοῦ διαϐόλου, 6 μηδὲ θεμιτόν ἐστιν εἰπεῖν’ ’ἐτε-
ρός τίς ἐστι παρὰ τούτους οὗτος 6 θέμενος τὸν νό-
μον. Οὖτος δὲ δημιουργὸς καὶ ποιητὴς τοῦδε τοῦ
παντός ἐστι κόσμου, καὶ τῶν ἐν αύτῷ, ἕτερος ὢν
παρά τὰς τούτων οὐσίας, μέσος τούτων καθεστὼς
ἐνδίκως, καί. τὸ τῆς μεσότητος ὄνομα ἀποφέροιτο ἄν.
Καὶ εἰ 6 τέλειος Θεὸς ἀγαθός ἐστι κατὰ τὴν ἐαυτοῦ
φύσιν, ὥσπερ καὶ ἐστιν (ἕνα γὰρ μόνον εἶναι ἀγαθὸν
¹ C_or. ἐπιθυμῆσαι. _' [σοι. v, ἶ.Δ ³ ibid. ⁵ Exod. xx, 1⁸5, 14, l6.“ll Matth. ν, 22, 28. ⁸ Exod. xxi,
, 24; Levit. xxxv,‘20. ⁷ Matth. ν’, 59. prhes. ιι, l5. ’ Rom. vu, l2.
(ὅ) Ὠς ὡρισμένης Δτοῦτο ἡμέρας. Leg. εἰς τοῦτο.
Cancrum videant hujus temporis haeretici, quem-
nam sibi pervicacissimi, ac vanissimi erroris m'a-