PG 42, col. 192
κίαν· ὅπερ οὐκ εἰς μακρὰν αὐτῷ γέγονεν, ὼς ὕστερον
ἐροῦμεν. Συμπρὰττων τοίνυν οὗτος ὁ Ἄρειος 8'36:-
ϐίῳ τῷ ἐπισκόπῳ Ν ικομηδείας, τὰ αὐτὰ οὕτω ³ φρο
νοῦντι, προσηνέχοη τῷαύτῷ βασιλεῖ, ὡς δῆθεν ἀρ
νού μενος, καὶ ἀναθεματίζων τὴν αὐτοῦ αἵρεσιν. Ὅθεν
κελεύει καὶ ἐπιτρέπει Εὐσεϐίῳ τὸν αὑτὸν συνάξαι ἐν
Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Ἀλεξάνδρου ἐπισκόπου optu-
νόμου τοῦ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἐπισκόπου, ὄντος δὲ ἐπιυ
σκόπου Κωνσταντινουπόλεως.
E'. Ἤδη δὲ ὁ μακαρίτης (57) Ἀλέξανδρος ὁ ἐν
Ἀλεξανδρεία μετᾶ τὴν-τελευτὴννΜελητίου τοῦ προ·
ειρημένου ὁμολογηωῦ, ζῆλον ἀνειληφὼς κατὰ τοῦ
σχίσματος τῆς Ἐκκλησίας, πάντη τοὺς ἰδία συν-
άγοντας, ὑπὸ δέ Μελητίου καταλειφθέντας, ἐδόκει
ταράσσειν τε καὶ συνέχειν, βιάζεσθαί τε, ὅταιις μὴ
ἁφηνιάσωσι τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας. Ol δὲ μὴ βουλόμεο
νοι ἐτάραττον, καὶ ταραχὰς ἐνήργουν. Ἐκ τούτου
πιεζόμενοι καὶ συνεχόμενοι ὑπὸ τοῦ μακαρίου Ἀλε-
, ξάνδρου, ἐπιχειροῦσί τινες ἐξ αὐτῶν ἀκρέμονες, καὶ
τὰ πρωτεῖα ἀποφερόμενοι ἐν τενεὺσεϐείᾳ καὶ ὲν βίῳ,
καὶ στέλλονται ἐπὶ τὸ κομητᾶτον ἐντυχίας ἕνεκα, τοῦ
ἐντυχεῖν, καὶ ἀνεθῆναι τοῦ συνάγειν ἰδίᾳ, καὶμὴ
κωλύεσθαι. Ἦν δὲ Παφνούτιός (58) τις μέγας ἀνὴρ
ἀναχωρητὴς, καὶ αὐτὸς υίὸς ὁμολογητρίας τυγχάνων,
C παραψάμενος καὶ αὐτὸς modo; τῆς ὁμολογίας, ’ἰωαν⁶
νης τε ἐπίσκοπος τῶν αὐτῶν, ἀνὴρ καὶ αὐτὸς τιμιώ-
τατος, Καλλίνικος τε ὁ ἐν Πηλουσίῳ ἐπίσκοπος, καὶ
ἄλλοι τινὲς oi τοῦτο ποιησάμενον οἵτινες, ἀπελθόντες
κα)⁹ ἐντυχόντες τῷ βασιλεῖ ἀπετρέποντο, καὶ ἐξεϐἁλο
λοντο. Ol. γὰρ ἐν τῷ παλατίῳ ἀκούσαντες Μελητιανῶν
ὄνομα, καὶ ἀγνοοῦντες τί ἂν εἴη τὺ τοιοῦτον, οὐ συν-
εχώρουν αὐτοῖς ἐντυχεῖν τῷ βασιλεῖ.
ς’. Καὶ ἐν τούτῳ συμϐέϐηκε χρονοτριϐῆσαι τοὺς
περὶ Παφνούτιον, καὶ Ἰωάννην, καὶ λοιποὺς ἐπὶ τὰ
μέρη τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ Νικομηδείας.
Τότε δὲ φιλιοῦνται ἐπισκόπῳ Νικομηδείας τῷ Εὐσε-
ϐίῳ, καὶ ἀναφέρουσιν αὐτῷ τὰ κατὰ τὴν αὐτὴν ὑπό-
in conciliabula Tyrio pro A_t_lianasio adversusALi-ia—
nos restitit. Fortasse vero Meletianus iste. qui hanc
fabulam concinnavit, in Paphnutii nomine fucum
posteris fecit, ut Paphnutium (ξ Meletianorum grege
quempiam cum alte-ro illo confessore et insigni viro
confuderit. Sane Paphnutiosjaliquot episcopos
recenset Athanasius in Apologia; sed qui ipsius
causa: faveriut, unum vero monachum, quipinsi-
diarum calumniarnntque contra se ab Arianis_ct
Meletianis excogitatarum‘ particeps fuerit“; cujus
epistolam in Αῇοι. 9. profert. Postremo Callinici
eletiani in eadem Ᾱρυί. meminit, coinquecum
lsione et Eudzemone subornatum ab Eusebianis
scribit, ut falsorqu criminqu reum sese ad imper.
deferrent.
ἐροῦμεν. Συμπρὰττων τοίνυν οὗτος ὁ Ἄρειος 8'36:-
ϐίῳ τῷ ἐπισκόπῳ Ν ικομηδείας, τὰ αὐτὰ οὕτω ³ φρο
νοῦντι, προσηνέχοη τῷαύτῷ βασιλεῖ, ὡς δῆθεν ἀρ
νού μενος, καὶ ἀναθεματίζων τὴν αὐτοῦ αἵρεσιν. Ὅθεν
κελεύει καὶ ἐπιτρέπει Εὐσεϐίῳ τὸν αὑτὸν συνάξαι ἐν
Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Ἀλεξάνδρου ἐπισκόπου optu-
νόμου τοῦ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἐπισκόπου, ὄντος δὲ ἐπιυ
σκόπου Κωνσταντινουπόλεως.
E'. Ἤδη δὲ ὁ μακαρίτης (57) Ἀλέξανδρος ὁ ἐν
Ἀλεξανδρεία μετᾶ τὴν-τελευτὴννΜελητίου τοῦ προ·
ειρημένου ὁμολογηωῦ, ζῆλον ἀνειληφὼς κατὰ τοῦ
σχίσματος τῆς Ἐκκλησίας, πάντη τοὺς ἰδία συν-
άγοντας, ὑπὸ δέ Μελητίου καταλειφθέντας, ἐδόκει
ταράσσειν τε καὶ συνέχειν, βιάζεσθαί τε, ὅταιις μὴ
ἁφηνιάσωσι τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας. Ol δὲ μὴ βουλόμεο
νοι ἐτάραττον, καὶ ταραχὰς ἐνήργουν. Ἐκ τούτου
πιεζόμενοι καὶ συνεχόμενοι ὑπὸ τοῦ μακαρίου Ἀλε-
, ξάνδρου, ἐπιχειροῦσί τινες ἐξ αὐτῶν ἀκρέμονες, καὶ
τὰ πρωτεῖα ἀποφερόμενοι ἐν τενεὺσεϐείᾳ καὶ ὲν βίῳ,
καὶ στέλλονται ἐπὶ τὸ κομητᾶτον ἐντυχίας ἕνεκα, τοῦ
ἐντυχεῖν, καὶ ἀνεθῆναι τοῦ συνάγειν ἰδίᾳ, καὶμὴ
κωλύεσθαι. Ἦν δὲ Παφνούτιός (58) τις μέγας ἀνὴρ
ἀναχωρητὴς, καὶ αὐτὸς υίὸς ὁμολογητρίας τυγχάνων,
C παραψάμενος καὶ αὐτὸς modo; τῆς ὁμολογίας, ’ἰωαν⁶
νης τε ἐπίσκοπος τῶν αὐτῶν, ἀνὴρ καὶ αὐτὸς τιμιώ-
τατος, Καλλίνικος τε ὁ ἐν Πηλουσίῳ ἐπίσκοπος, καὶ
ἄλλοι τινὲς oi τοῦτο ποιησάμενον οἵτινες, ἀπελθόντες
κα)⁹ ἐντυχόντες τῷ βασιλεῖ ἀπετρέποντο, καὶ ἐξεϐἁλο
λοντο. Ol. γὰρ ἐν τῷ παλατίῳ ἀκούσαντες Μελητιανῶν
ὄνομα, καὶ ἀγνοοῦντες τί ἂν εἴη τὺ τοιοῦτον, οὐ συν-
εχώρουν αὐτοῖς ἐντυχεῖν τῷ βασιλεῖ.
ς’. Καὶ ἐν τούτῳ συμϐέϐηκε χρονοτριϐῆσαι τοὺς
περὶ Παφνούτιον, καὶ Ἰωάννην, καὶ λοιποὺς ἐπὶ τὰ
μέρη τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ Νικομηδείας.
Τότε δὲ φιλιοῦνται ἐπισκόπῳ Νικομηδείας τῷ Εὐσε-
ϐίῳ, καὶ ἀναφέρουσιν αὐτῷ τὰ κατὰ τὴν αὐτὴν ὑπό-
in conciliabula Tyrio pro A_t_lianasio adversusALi-ia—
nos restitit. Fortasse vero Meletianus iste. qui hanc
fabulam concinnavit, in Paphnutii nomine fucum
posteris fecit, ut Paphnutium (ξ Meletianorum grege
quempiam cum alte-ro illo confessore et insigni viro
confuderit. Sane Paphnutiosjaliquot episcopos
recenset Athanasius in Apologia; sed qui ipsius
causa: faveriut, unum vero monachum, quipinsi-
diarum calumniarnntque contra se ab Arianis_ct
Meletianis excogitatarum‘ particeps fuerit“; cujus
epistolam in Αῇοι. 9. profert. Postremo Callinici
eletiani in eadem Ᾱρυί. meminit, coinquecum
lsione et Eudzemone subornatum ab Eusebianis
scribit, ut falsorqu criminqu reum sese ad imper.
deferrent.