PG 42, col. 321
possemus? Verum ad pium illum religiosumqne sensum Scriptura: insuper auctoritates accedunt,
cum a me commemorata: hactenus,tum complures alim. Sed jam ab hujus loci tractatione discedam.
ut ad alias Scriptum sententias et argumenta discutienda me conferam, quas velut illecebras rudi-
bus ac simplicibus objiciunt.
OB'. Λέγουσι γὰρ πάλιν (2) oi αὐτοὶ μετὰ πασῶν
ὧν ἀπὸ τοῦ Ἀποστόλου καὶ τῶν Εὑαγγελίων κατὰ
τὸν νοῦν αὐτῶν παραφθείρουσι, κακῶς ὑπονοοῦντες
λέξεις, καὶ ταύτην είς μέσον φέροντες ἀπὸ τοῦ Ἀπο-
στόλου, ὠς εἴρηται ὲν τῇ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολῇ,
ὲν τῷ περὶ νεκρῶν ἀναστάσεως κεφαλαίῳ. Ὠς καθ-
εξῆς φησιν· έῖτα τὸ τέλος, ὅταν παραδιδῷ τὴν
βασιλείαν τῷ Θεῷ καί Πατρὶ, ὅταν καταργήσῃ
πᾶσαν ἀρχὴν, καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν, καὶ δύναμιν.
Δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν, ἄχρις οὗ θῇ πάντας
τοὺς ἐχθροὺς αὑτοῦ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ·
ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ό θάνατος. Ὅταν
δὲ sum , ὅτι Πάντα αὐτῷ ὑποτέτακται, δῆλον,
ὅτι ἐκτὸς τοῦ ὑποτάξαντος αὐτῷ τὰ πάντα. ὀταν
δὲ ὑποταγῇ αὐτῷ τὰ πάντα, τότε καί αὐτὸς ό
Υἱὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ
πάντα, ἵνα ᾖ ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν. Ἐπι-
λαμσάνονται τοίνυν τοῦ ῥητοῦ, καὶ τῷ ἔθει τῆς αὐ-
τῶν ἔχθρας πρὸς τὸν Μονογενῆ κατασκευάζοντες ¹ τὴν
αὑτοῦ ἄφραστον καὶ ἔνδοξον θεότητα, ὡς καὶ πολλά-
κις εἷπον, ἀνοίᾳ φερόμενοι. Καί φασιν ο ἰἑρᾷς, ὅτι
λέγει’ Ὅταν τὸ τέλος παραδιδῷ τὴν ,ϐασιλείαν
τῷ Θεῷ καὶ Πατρι, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἐξαυ-
σίαν καὶ δύναμιν. Δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν,
ἄχρις οὗ θῇ πάντας τοὺς ἐχθροὺς ὑπὸ τοὺς πό-
tat; αὐτοῦ. Τὸ δὲ, δεῖ, καὶ. ἄχρι, καὶ, ὅταν παρα-
διδῷ τὴν βασιλειαν, χρόνου ἐστὶν ὁρισμός. Καὶ
βλασφημοῦντες φασι · Παύσεως καὶ καταλύσεως τοῦ
βασιλεῦοντός ἐστι ταῦτα δηλωτικὰ, Ἕως οὗ παραρ
didii) τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ Πατρί. Καὶ οὐκ
ἴσασιν ὲξ ὑπαρχῆς τὸν νοῦν τῆς ἀληθείας, ὅτι διὰ τὸ
μετεσχηκέναι τὸν Μονογενῆ σαρκὸς καὶ αἵματος, τὰ
ἀνθρωποπαθῆ περὶ αὑτοῦ, καὶτῆς ἐνσάρκου αὑτοῦ
παρουσίας προσληπτικὰ τῆς δόξης ᾄδεται καλ⁸ λέγε-
ται· ἀλλ’ οὐκ ἐκτὸς τῆς τελείας ἀεὶ καὶ ἐνδόξου αὐ-
¹τοῦ θεότητος, τῆς μηδὲν ὲνδεομένης προλαᾶέσθαι ¹
δόξης, ἐχούσης δὲ τὸ αὐτοδεδοξασμένον καὶ τὸ αὑτο-
τέλειον. Ὡσαύτως ³ περὶτῶν δύο ἀπολογεῖται μερῶν,
φάσκων περὶ μὲν τοῦ προσφάτου ο Δόξασόν με,
Πάτερ,λὲν τῇ δόξῃ, ᾖ εἶχον παρὰ σοὶ πρὸ τοῦ ’
τὸν κόσμον γενέσθαι. '0 δὲ Πατὴρ, ⁸ τῶν δύο σχέο
σεων ἀπαγγέλλων τὴν δόξαν, περὶ μὲν τῆς πρώτης
κατὰ τὸ Πνεῦμα, ὅτι Ἐδόεασα, ἵνα δείξῃ τὸ ἀόρι-
στονο περὶ δὲ τοῦ προσφάτου, διὰ τὴν ἐνσαρκον
παρουσίαν, ὅτι καί πάλιν δοξάσω.
de priore secundum spiritum sic ιοιιιιίῑιιι· :Ego glorificavi, ut infinitum quiddam declaret. De recen-
tiore vero ct ,bominis suscepta natura, et iterum glorificabo.’ ,
‘ F. ὸίνασκευάζοντες. ¹ F. [προσλαϐέσθαι. ³ ὡς αὑτός.
‘Joan. xvn, 5. " lean. xu, 28.
(Ξ) Λέγουσι γὰρ πάλιν. De hoc Apostoli loc:
cum a me commemorata: hactenus,tum complures alim. Sed jam ab hujus loci tractatione discedam.
ut ad alias Scriptum sententias et argumenta discutienda me conferam, quas velut illecebras rudi-
bus ac simplicibus objiciunt.
OB'. Λέγουσι γὰρ πάλιν (2) oi αὐτοὶ μετὰ πασῶν
ὧν ἀπὸ τοῦ Ἀποστόλου καὶ τῶν Εὑαγγελίων κατὰ
τὸν νοῦν αὐτῶν παραφθείρουσι, κακῶς ὑπονοοῦντες
λέξεις, καὶ ταύτην είς μέσον φέροντες ἀπὸ τοῦ Ἀπο-
στόλου, ὠς εἴρηται ὲν τῇ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολῇ,
ὲν τῷ περὶ νεκρῶν ἀναστάσεως κεφαλαίῳ. Ὠς καθ-
εξῆς φησιν· έῖτα τὸ τέλος, ὅταν παραδιδῷ τὴν
βασιλείαν τῷ Θεῷ καί Πατρὶ, ὅταν καταργήσῃ
πᾶσαν ἀρχὴν, καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν, καὶ δύναμιν.
Δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν, ἄχρις οὗ θῇ πάντας
τοὺς ἐχθροὺς αὑτοῦ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ·
ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ό θάνατος. Ὅταν
δὲ sum , ὅτι Πάντα αὐτῷ ὑποτέτακται, δῆλον,
ὅτι ἐκτὸς τοῦ ὑποτάξαντος αὐτῷ τὰ πάντα. ὀταν
δὲ ὑποταγῇ αὐτῷ τὰ πάντα, τότε καί αὐτὸς ό
Υἱὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ
πάντα, ἵνα ᾖ ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν. Ἐπι-
λαμσάνονται τοίνυν τοῦ ῥητοῦ, καὶ τῷ ἔθει τῆς αὐ-
τῶν ἔχθρας πρὸς τὸν Μονογενῆ κατασκευάζοντες ¹ τὴν
αὑτοῦ ἄφραστον καὶ ἔνδοξον θεότητα, ὡς καὶ πολλά-
κις εἷπον, ἀνοίᾳ φερόμενοι. Καί φασιν ο ἰἑρᾷς, ὅτι
λέγει’ Ὅταν τὸ τέλος παραδιδῷ τὴν ,ϐασιλείαν
τῷ Θεῷ καὶ Πατρι, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἐξαυ-
σίαν καὶ δύναμιν. Δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν,
ἄχρις οὗ θῇ πάντας τοὺς ἐχθροὺς ὑπὸ τοὺς πό-
tat; αὐτοῦ. Τὸ δὲ, δεῖ, καὶ. ἄχρι, καὶ, ὅταν παρα-
διδῷ τὴν βασιλειαν, χρόνου ἐστὶν ὁρισμός. Καὶ
βλασφημοῦντες φασι · Παύσεως καὶ καταλύσεως τοῦ
βασιλεῦοντός ἐστι ταῦτα δηλωτικὰ, Ἕως οὗ παραρ
didii) τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ Πατρί. Καὶ οὐκ
ἴσασιν ὲξ ὑπαρχῆς τὸν νοῦν τῆς ἀληθείας, ὅτι διὰ τὸ
μετεσχηκέναι τὸν Μονογενῆ σαρκὸς καὶ αἵματος, τὰ
ἀνθρωποπαθῆ περὶ αὑτοῦ, καὶτῆς ἐνσάρκου αὑτοῦ
παρουσίας προσληπτικὰ τῆς δόξης ᾄδεται καλ⁸ λέγε-
ται· ἀλλ’ οὐκ ἐκτὸς τῆς τελείας ἀεὶ καὶ ἐνδόξου αὐ-
¹τοῦ θεότητος, τῆς μηδὲν ὲνδεομένης προλαᾶέσθαι ¹
δόξης, ἐχούσης δὲ τὸ αὐτοδεδοξασμένον καὶ τὸ αὑτο-
τέλειον. Ὡσαύτως ³ περὶτῶν δύο ἀπολογεῖται μερῶν,
φάσκων περὶ μὲν τοῦ προσφάτου ο Δόξασόν με,
Πάτερ,λὲν τῇ δόξῃ, ᾖ εἶχον παρὰ σοὶ πρὸ τοῦ ’
τὸν κόσμον γενέσθαι. '0 δὲ Πατὴρ, ⁸ τῶν δύο σχέο
σεων ἀπαγγέλλων τὴν δόξαν, περὶ μὲν τῆς πρώτης
κατὰ τὸ Πνεῦμα, ὅτι Ἐδόεασα, ἵνα δείξῃ τὸ ἀόρι-
στονο περὶ δὲ τοῦ προσφάτου, διὰ τὴν ἐνσαρκον
παρουσίαν, ὅτι καί πάλιν δοξάσω.
de priore secundum spiritum sic ιοιιιιίῑιιι· :Ego glorificavi, ut infinitum quiddam declaret. De recen-
tiore vero ct ,bominis suscepta natura, et iterum glorificabo.’ ,
‘ F. ὸίνασκευάζοντες. ¹ F. [προσλαϐέσθαι. ³ ὡς αὑτός.
‘Joan. xvn, 5. " lean. xu, 28.
(Ξ) Λέγουσι γὰρ πάλιν. De hoc Apostoli loc: