PG 42, col. 322
LXXII. Etenim inter alia sacrarum Litterarum
testimonia, qua ex Apostolo et Evangeliis ad suum
sensum depravata, ac perperam intellecta profe-
runt, hoc insuper ex Apostolo nobis objiciunt,
quod in Epistola ad Corinthios legitur, ubi de mor-
tuorum resurrectione disputat. Sic enim loquitur:
Deinde finis, cum tradiderit regnum Deo et Patri,
cum destruxerit omnem principatum, et ot’nnem po-
testatem ac virtutem. Oportet enim ipsum regnare,
donec ponat omnes inimicos suos sub pedibus suis.
Nouissimas inimicus destruetur mors. Cum autem di-
cit subjicienda illa omnia, manifestum est eum excipi
qui subjecerit ipsi omnia. Cum autem subjecta ei
fuerint omnia, tunc et ipse Filius subjicietur ei, qui
sibi subjicit omnia, ut sit Deus omnia in omnibus ⁸.
Hunc ergo locum arripiunt, et pro eo ac consue-
verunt, propter insitum in Dei Filium odium adver-
sus inexplicabilem ac magnificam illius divinitatem
comparant, incredibili, ut saepe dictum est, insania
perciti. Sic igitur objiciunt : 799 Videsne quam
diserte dicat : Cum postremo tradiderit regnum Dea
Patri, cum destruxeritomnem potestatem et uirtutem.
Oportet enim ipsum regnare, donec ponat omnes ini-
micos sub pedibus ipsius? Ubi haec verba, oportet,
et, donec, et, cum tradiderit regnum, definitum tem-
poris Spatium significant. Atque hate ipsa verba,
Donec tradiderit regnum Deo et Patri, exitum ali-
quem, finemque regni ei qui regnat, accidere de-
monstrat. Haac illi per sumn'iam in Deum contume-
liam jactitant, neque quid veritas ipsa significet
ullo modo percipiunt : nimirum quod unicus Dei
Filius carnis ac sanguinis particeps fuerit, humanas
eidem all‘ectiones, eaque quae gloria: quamdam ac-
cessionem indicant, humana: illius naturae tribui,
vulgoque praedicari : quod tamen a perfecta gloriae.
que plenissima divinitate minime putandum est.
Quae quidem divinitas cum ipsa per sese gloria
praedita ac perfecta sit, nequaquam externam atque
ascititiam gloriam requirit. Nam et Christus ipse
ea verbis expressit, quae ad ambas illas partes pro-
pugnandas pertinere possunt. Itaque de ea, quae
recentior est, accipi ista possunt : Cleri/ica me,
Pater, ea gloria, quam habui apud te antequam
mundus fieret °. Pater autem duarum perinde con-
ditionum et habitudinum gloriam demonstrans,
‘Dcesse nonnihil suspicor. ⁸ Ι Cor. xv, “25-28.
de Hilarium lib. xu De t'rinit.
testimonia, qua ex Apostolo et Evangeliis ad suum
sensum depravata, ac perperam intellecta profe-
runt, hoc insuper ex Apostolo nobis objiciunt,
quod in Epistola ad Corinthios legitur, ubi de mor-
tuorum resurrectione disputat. Sic enim loquitur:
Deinde finis, cum tradiderit regnum Deo et Patri,
cum destruxerit omnem principatum, et ot’nnem po-
testatem ac virtutem. Oportet enim ipsum regnare,
donec ponat omnes inimicos suos sub pedibus suis.
Nouissimas inimicus destruetur mors. Cum autem di-
cit subjicienda illa omnia, manifestum est eum excipi
qui subjecerit ipsi omnia. Cum autem subjecta ei
fuerint omnia, tunc et ipse Filius subjicietur ei, qui
sibi subjicit omnia, ut sit Deus omnia in omnibus ⁸.
Hunc ergo locum arripiunt, et pro eo ac consue-
verunt, propter insitum in Dei Filium odium adver-
sus inexplicabilem ac magnificam illius divinitatem
comparant, incredibili, ut saepe dictum est, insania
perciti. Sic igitur objiciunt : 799 Videsne quam
diserte dicat : Cum postremo tradiderit regnum Dea
Patri, cum destruxeritomnem potestatem et uirtutem.
Oportet enim ipsum regnare, donec ponat omnes ini-
micos sub pedibus ipsius? Ubi haec verba, oportet,
et, donec, et, cum tradiderit regnum, definitum tem-
poris Spatium significant. Atque hate ipsa verba,
Donec tradiderit regnum Deo et Patri, exitum ali-
quem, finemque regni ei qui regnat, accidere de-
monstrat. Haac illi per sumn'iam in Deum contume-
liam jactitant, neque quid veritas ipsa significet
ullo modo percipiunt : nimirum quod unicus Dei
Filius carnis ac sanguinis particeps fuerit, humanas
eidem all‘ectiones, eaque quae gloria: quamdam ac-
cessionem indicant, humana: illius naturae tribui,
vulgoque praedicari : quod tamen a perfecta gloriae.
que plenissima divinitate minime putandum est.
Quae quidem divinitas cum ipsa per sese gloria
praedita ac perfecta sit, nequaquam externam atque
ascititiam gloriam requirit. Nam et Christus ipse
ea verbis expressit, quae ad ambas illas partes pro-
pugnandas pertinere possunt. Itaque de ea, quae
recentior est, accipi ista possunt : Cleri/ica me,
Pater, ea gloria, quam habui apud te antequam
mundus fieret °. Pater autem duarum perinde con-
ditionum et habitudinum gloriam demonstrans,
‘Dcesse nonnihil suspicor. ⁸ Ι Cor. xv, “25-28.
de Hilarium lib. xu De t'rinit.