PG 44, col. 1223
fuerit, si solis pmnitentibus et resipiscentibus gra-
tia consolator-is tribuitur? Beati enim, inquit, qui
lugent, quoniam ip’si consolationem accipient. Ergo
quoad ejus fieri poterit, sequentes, ut inquit Ha-
bacue, eum qui ad sublimia nos evehit, rursus sententiam quae contineatur in his verbis investi-
gemus, ut discamus cui luctui consolatio sancti Spiritus proposita sit.
Videamus igitur in vita humana, primum omnium,
quid tandem ipse luctus sit, vel ob quas res cou-
flatur et contrahatur. Ergo manifestum id omnibus
cst, quod luctus sit tristis animi habitus et afl‘ectus,
qui exsistit propter privationem rei alicujus, quae
placeat et accepta sit; qui luctus in his qui cum
lmtitia vitam transigunt, consistendi locum non
habet. Verbi causa, prospera aliquis in vita utitur
fortuna, omnia negotia per res jucundas ei secundo
cursu fluunt atque procedunt: uxore delectatur;
ob liberos sibi placet: praesidio fratrum munitus
et tutus est; auctoritate praeditus et honoratus in
foro; charus principibus; metuendus adversariis;
subditis non centemnendus; facilis amicis, divitiis
florens, et iisdem in deliciis et voluptatibus fruens;
suavis et jucundus, nullis molestiis pressus, cor-
pore robusto; omnia consecutus quaecunque per
hunc mundum in pretio esse videntur ; talis re qna-
qne praesenti prorsus cum delectatione atque la:-
titia fruitur. Sed si aliqua mutatio prosperitatis hujus
invaserit, aut disjunctionem charissimorum, aut
damnum facultatum, aut aliquam corporis commodo-
rum ex aliquo adverso gravique casu label'ectationem
adducens, tunc subtractione oblectamenti contraria
exsistit affectio quam luctum appellamus. Ergo deti-
nitio ejus paulo ante edita vera est, nimirum, quod
luctus sit acerbus, ac dolorem capiens quidam sen-
sus privationis earum rerum quibus homines de-
lectantur. Si igitur intellectum est a nobis quis
sit luctus humanus, ea qua: clara et manifesta sunt
viam nobis quamdam ad ea qua: ignorantur pate-
faciant, ut perspicuum" nobis liat quis sit luctus
ille beatus quem consequitur consolatio. Nam si
privatio bonorum qua: cuique adfuerint luctum
eflicit in hoe mundo, nemo autem ignoti boni ja-
,.,,,η, ..-βυ-,μνη . .
cturam deploraverit : ipsum bonum cognoscere
prius, quid tandem revera sit, haud alienum fue-
rit, atque ita deinceps humanam naturam consi-
derarc. Per hoc enim accidet ut beatum luctum
assequamur. Quale enim usuvenit in iis qui in
tenebris vivunt, cum alius quidem in caligine na-
tus sit, alius autem usui externa: lucis assuefactus, ’
vi quadam eo conclusus fuerit, ut non eodem uter-
que modo praesenti incommodo commoveatur.
(Nam hic quidem, qui novit, quo commodo pri-
vatus sit, gravem existimat esse jacturam lueis:
ille vero qui nec penitus quidem cognovit talem
voluptatem, sine molestia vitam transiget, propter
caliginis usum consuetum nullo se bono excidisse
tia consolator-is tribuitur? Beati enim, inquit, qui
lugent, quoniam ip’si consolationem accipient. Ergo
quoad ejus fieri poterit, sequentes, ut inquit Ha-
bacue, eum qui ad sublimia nos evehit, rursus sententiam quae contineatur in his verbis investi-
gemus, ut discamus cui luctui consolatio sancti Spiritus proposita sit.
Videamus igitur in vita humana, primum omnium,
quid tandem ipse luctus sit, vel ob quas res cou-
flatur et contrahatur. Ergo manifestum id omnibus
cst, quod luctus sit tristis animi habitus et afl‘ectus,
qui exsistit propter privationem rei alicujus, quae
placeat et accepta sit; qui luctus in his qui cum
lmtitia vitam transigunt, consistendi locum non
habet. Verbi causa, prospera aliquis in vita utitur
fortuna, omnia negotia per res jucundas ei secundo
cursu fluunt atque procedunt: uxore delectatur;
ob liberos sibi placet: praesidio fratrum munitus
et tutus est; auctoritate praeditus et honoratus in
foro; charus principibus; metuendus adversariis;
subditis non centemnendus; facilis amicis, divitiis
florens, et iisdem in deliciis et voluptatibus fruens;
suavis et jucundus, nullis molestiis pressus, cor-
pore robusto; omnia consecutus quaecunque per
hunc mundum in pretio esse videntur ; talis re qna-
qne praesenti prorsus cum delectatione atque la:-
titia fruitur. Sed si aliqua mutatio prosperitatis hujus
invaserit, aut disjunctionem charissimorum, aut
damnum facultatum, aut aliquam corporis commodo-
rum ex aliquo adverso gravique casu label'ectationem
adducens, tunc subtractione oblectamenti contraria
exsistit affectio quam luctum appellamus. Ergo deti-
nitio ejus paulo ante edita vera est, nimirum, quod
luctus sit acerbus, ac dolorem capiens quidam sen-
sus privationis earum rerum quibus homines de-
lectantur. Si igitur intellectum est a nobis quis
sit luctus humanus, ea qua: clara et manifesta sunt
viam nobis quamdam ad ea qua: ignorantur pate-
faciant, ut perspicuum" nobis liat quis sit luctus
ille beatus quem consequitur consolatio. Nam si
privatio bonorum qua: cuique adfuerint luctum
eflicit in hoe mundo, nemo autem ignoti boni ja-
,.,,,η, ..-βυ-,μνη . .
cturam deploraverit : ipsum bonum cognoscere
prius, quid tandem revera sit, haud alienum fue-
rit, atque ita deinceps humanam naturam consi-
derarc. Per hoc enim accidet ut beatum luctum
assequamur. Quale enim usuvenit in iis qui in
tenebris vivunt, cum alius quidem in caligine na-
tus sit, alius autem usui externa: lucis assuefactus, ’
vi quadam eo conclusus fuerit, ut non eodem uter-
que modo praesenti incommodo commoveatur.
(Nam hic quidem, qui novit, quo commodo pri-
vatus sit, gravem existimat esse jacturam lueis:
ille vero qui nec penitus quidem cognovit talem
voluptatem, sine molestia vitam transiget, propter
caliginis usum consuetum nullo se bono excidisse