PG 44, col. 1309
ρ τῆς θείας καὶ μακαρίας ἐστὶ ζωῆς, τὸ πάντοπ
τῷ αὑτῷ διαμένειν, καὶ τὴν ἐξ ἀλλοιώσεως μετα
ἰὴν μὴ προσίεσθαι. Ἐπεὶ οῦν 6 ὲν ἀρχῇ ὢν Λόγ‹
ιονογενὴς Θεὸς ἀλλότριός ἐστι παρακοπῆς πάσι
ὶ ἀλλοιώσεως, πῶς ὃ νῦν οὑκ ἐστι μετὰ ταῦτα γ
ται ; Οὑ γὰρ ὡς ἀεὶ ὑπο-τεταγμένου τοῦ Υίοῦ φησ
’Δπόστολος, ἀλλ’ ὡς πρὸς τῷ τέλει τῆς τοῦ παντέ
μπληρὼσεως μέλλοντος ὑποτάσσεσθαι· καίτοι
λὸν ἡ ὑποταγὴ, καὶ ἄξιον περὶ Θεοῦ λέγεσθε
3; νῦν ἀπέστη τοῦ Θεοῦ τὸ καλόν; Ἐπίσης γὲ
ιντως ἀμφοτέροις καλὸν , τῷ τε ὑποτασσομέι
ᾧ, καί τὴν ὑποταγὴν ’τοῦ-Υἱοῦ δεχομένῳ. II:
ί. Λείπειτοίνυν ὲν τῷ παρόντι καὶ τῷ Πατρὶ κ
ιΥίῷ τὺ τοιοῦτον καλὸν, καὶ 6 μὴ ἔσχεν πρὸ τε
ὡνων μήτε 6 Πατὴρ, μήτε 6 Υἱὸς, τοῦτο ἐπὶ συι
.ηρὼσει τῶν χρόνων καὶ τῷ [Ia-cpi. καὶ τῷ Υι
,οε-γενήσεται, τοῦ μὲν ὑπομένοντος τὴν ὑποταγὴ
ῦ δὲ προσθήκην τινὰ καὶ ἐπαύξησιν τῆς ἐαυτ
Ξης διὰ τοῦτο λαμϐάνοντος, ἢν ὲν τῷ παρόντι τέι
κ ἔχει. Ποῦ τοίνυν ἐν τούτῳ τὸ άναλλοίωτον; '
ιρ μετὰ ταῦτά τι γενόμενον, νῦν δὲ μὴ ὃν, ῐδι
λς τρεπτῆς ἐστι φύσεως. Εῐτε οῦν καλὸν ἡ ὑπ
γὴ, καὶ νῦν εἶναι προσήκει πιστεύειν τῷ Θεῷ
ιλόν ' εἴτε ἀνάξιον ἐπὶ τοῦ Θεοῦ τὸ τοιοῦτον, οῦ
ιν, οὔτε ἄλλοτε. Ἀλλὰ μήν φησιν 6 ’Δπόστολ
τε ύττοταγήσεσθαι τὸν Υίὸν, οὑχὶ νῦν ὑποτετάχθι
τΛρα πρὸς ἄλλον τινὰ σκοπὸν βλέπει 6 λόγος, κ
Ξρῤω τῆς τῶν αἱρετικῶν κακονοίας ἐστὶ τὸ τοῦ όι
ιτος σημαινόμενον; Τίς οὖν 6 λόγοςς Τάχα διὰ τ
ιμφράσεως τῶν τῷ μέρει τούτῳ συγγεγραμμένι
ἱλλον ἄν τις κατίδοι τὸ νόημα. Ἐπειδὴ γὰρ ἀγωπ
τικδν πρὸς τοὺς Κορινθίους ἑνεστήσατο λόγον,
ιν μὲν εἰς τὸν Κύριον παρεδέξαντο πίστιν, τὸ
ᾗς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρώπων δόγμα μῦθον ᾠήθ
ιν λέγοντες ⁸ Πῶς ἐγείρονται οἱ νεκροί ; Β
οίῳ σώματι ἕρχονται; οἷς πολυτρόπως καὶ πολυλ
ὅς μετὰ τὸν θάνατον είς ἀφανισμὸν περιῆλθε
ἱιματα, ἦ διὰ σήψεως τῶν σαρκοϐόρων,ίὲρπετιῑ
ικτῶν , πετεινῶν , τετραπόδων άναλωθέντα; ὲ
ξῦτο πολλοὺς αὐτοῖς παρέθετο λογισμοὺς, πείθ
η τῇ ἑαυτῶν δυνάμει τὴν τοῦ Θεοῦ παρισάζε
ψ’ ὅσον ἀνθρῦπῳ ἀμήχανον, καὶ ἐπὶ Θεοῦ τὸ ἴ‹
εσθαι, ἀλλ’ ὲκ τῶν γνωρίμων ἡμῖν ὑποδειγμάτ
ι μεγαλεῖον τῆς θείας ἐξουσίας ἀναλογίζεσθαι* :
ne) προτίθησιν αὑτοῖς τὴν περὶ τὰ σώματα τ
τερμάτων θαυματουργίαν τῶν ἀεὶ καινοτομουμέι
make; θείας δυνάμεως, καὶ ὡς οὐκ ἠτόνησεν ἡ ε
εοῦ σοφία μυρία σωμάτων εἴδη κατὰ τὸ πᾶν
ιρεῖν, λογικῶν, ἀλόγων , ἐναερίων, χερσαίων, :
ὒν κατ’ οὐρανὸν ἡμῖν προφερομένων, τοῦ
ίου καὶ⁵ τῶν λοιπῶν ἀστέρων, ὧν ἕκαστον θε
ινάμει γενόμενον , τοῦ καὶ κατὰ τὴν ἀνάστα
ὴ ἂν ἀπορῆσαι τὸν Θεὸν ἡμετέρων σωμάτων ἡμό
" ι (ᾅυιξκγ, 53
τῷ αὑτῷ διαμένειν, καὶ τὴν ἐξ ἀλλοιώσεως μετα
ἰὴν μὴ προσίεσθαι. Ἐπεὶ οῦν 6 ὲν ἀρχῇ ὢν Λόγ‹
ιονογενὴς Θεὸς ἀλλότριός ἐστι παρακοπῆς πάσι
ὶ ἀλλοιώσεως, πῶς ὃ νῦν οὑκ ἐστι μετὰ ταῦτα γ
ται ; Οὑ γὰρ ὡς ἀεὶ ὑπο-τεταγμένου τοῦ Υίοῦ φησ
’Δπόστολος, ἀλλ’ ὡς πρὸς τῷ τέλει τῆς τοῦ παντέ
μπληρὼσεως μέλλοντος ὑποτάσσεσθαι· καίτοι
λὸν ἡ ὑποταγὴ, καὶ ἄξιον περὶ Θεοῦ λέγεσθε
3; νῦν ἀπέστη τοῦ Θεοῦ τὸ καλόν; Ἐπίσης γὲ
ιντως ἀμφοτέροις καλὸν , τῷ τε ὑποτασσομέι
ᾧ, καί τὴν ὑποταγὴν ’τοῦ-Υἱοῦ δεχομένῳ. II:
ί. Λείπειτοίνυν ὲν τῷ παρόντι καὶ τῷ Πατρὶ κ
ιΥίῷ τὺ τοιοῦτον καλὸν, καὶ 6 μὴ ἔσχεν πρὸ τε
ὡνων μήτε 6 Πατὴρ, μήτε 6 Υἱὸς, τοῦτο ἐπὶ συι
.ηρὼσει τῶν χρόνων καὶ τῷ [Ia-cpi. καὶ τῷ Υι
,οε-γενήσεται, τοῦ μὲν ὑπομένοντος τὴν ὑποταγὴ
ῦ δὲ προσθήκην τινὰ καὶ ἐπαύξησιν τῆς ἐαυτ
Ξης διὰ τοῦτο λαμϐάνοντος, ἢν ὲν τῷ παρόντι τέι
κ ἔχει. Ποῦ τοίνυν ἐν τούτῳ τὸ άναλλοίωτον; '
ιρ μετὰ ταῦτά τι γενόμενον, νῦν δὲ μὴ ὃν, ῐδι
λς τρεπτῆς ἐστι φύσεως. Εῐτε οῦν καλὸν ἡ ὑπ
γὴ, καὶ νῦν εἶναι προσήκει πιστεύειν τῷ Θεῷ
ιλόν ' εἴτε ἀνάξιον ἐπὶ τοῦ Θεοῦ τὸ τοιοῦτον, οῦ
ιν, οὔτε ἄλλοτε. Ἀλλὰ μήν φησιν 6 ’Δπόστολ
τε ύττοταγήσεσθαι τὸν Υίὸν, οὑχὶ νῦν ὑποτετάχθι
τΛρα πρὸς ἄλλον τινὰ σκοπὸν βλέπει 6 λόγος, κ
Ξρῤω τῆς τῶν αἱρετικῶν κακονοίας ἐστὶ τὸ τοῦ όι
ιτος σημαινόμενον; Τίς οὖν 6 λόγοςς Τάχα διὰ τ
ιμφράσεως τῶν τῷ μέρει τούτῳ συγγεγραμμένι
ἱλλον ἄν τις κατίδοι τὸ νόημα. Ἐπειδὴ γὰρ ἀγωπ
τικδν πρὸς τοὺς Κορινθίους ἑνεστήσατο λόγον,
ιν μὲν εἰς τὸν Κύριον παρεδέξαντο πίστιν, τὸ
ᾗς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρώπων δόγμα μῦθον ᾠήθ
ιν λέγοντες ⁸ Πῶς ἐγείρονται οἱ νεκροί ; Β
οίῳ σώματι ἕρχονται; οἷς πολυτρόπως καὶ πολυλ
ὅς μετὰ τὸν θάνατον είς ἀφανισμὸν περιῆλθε
ἱιματα, ἦ διὰ σήψεως τῶν σαρκοϐόρων,ίὲρπετιῑ
ικτῶν , πετεινῶν , τετραπόδων άναλωθέντα; ὲ
ξῦτο πολλοὺς αὐτοῖς παρέθετο λογισμοὺς, πείθ
η τῇ ἑαυτῶν δυνάμει τὴν τοῦ Θεοῦ παρισάζε
ψ’ ὅσον ἀνθρῦπῳ ἀμήχανον, καὶ ἐπὶ Θεοῦ τὸ ἴ‹
εσθαι, ἀλλ’ ὲκ τῶν γνωρίμων ἡμῖν ὑποδειγμάτ
ι μεγαλεῖον τῆς θείας ἐξουσίας ἀναλογίζεσθαι* :
ne) προτίθησιν αὑτοῖς τὴν περὶ τὰ σώματα τ
τερμάτων θαυματουργίαν τῶν ἀεὶ καινοτομουμέι
make; θείας δυνάμεως, καὶ ὡς οὐκ ἠτόνησεν ἡ ε
εοῦ σοφία μυρία σωμάτων εἴδη κατὰ τὸ πᾶν
ιρεῖν, λογικῶν, ἀλόγων , ἐναερίων, χερσαίων, :
ὒν κατ’ οὐρανὸν ἡμῖν προφερομένων, τοῦ
ίου καὶ⁵ τῶν λοιπῶν ἀστέρων, ὧν ἕκαστον θε
ινάμει γενόμενον , τοῦ καὶ κατὰ τὴν ἀνάστα
ὴ ἂν ἀπορῆσαι τὸν Θεὸν ἡμετέρων σωμάτων ἡμό
" ι (ᾅυιξκγ, 53