PG 44, col. 496
γὰρ τῇ θεωρητικῇ τε καὶ ὲποπτικῇ τῶν ὄντων φιλο-
σοφίᾳ τὸν νοῦν προσανέχοντες, ἄδηλον τοῖς πολλοῖς
τὴν ἀρετὴν κατορθοῦσιν, ὲν τῷ (56) ἰδίῳ συνειδότι τὸ
ἀγαθὸν κατακλείοντες ,οἷς δὲ καὶ τὸ ἦθος τοῦ βίου
κατά σπουδὴν συγκατορθοῦται , οὗτοι τῇ περὶ τὸ
φαινόμενον εὐσχημοσύνῃ, καθάπερ τινὶ λόγῳ τὴν (57)
τῆς ζωῆς ἑαυτῶν εὐρυθμίαν δημοσιεύουσιν. Ὅταν
τοίνυν δι’ ἀμφοτέρωνῇ τὸ ἀγαθὸν κατορθούμενον,
τῆς ἠθικῆς φιλοσοφίας πρὸς τὴν θεωρητικὴν συνδραο
μούσης,ι ’ῼδὴ ψαλμοῦ γίνεται, ι ἦ ι Ψαλμὸς ι
ὅταν δὲ τὸ (58) ἕτερονῇ τούτων ἐφ’ ἑαυτοῦ τοῖς ἑπ-
αίνοις προκείμενον, ἦ τὸ κατὰ διάνοιαν ἀγαθὸν διὰ
τοῦ ι Ψαλμοῦ ι μόνον σημαίνεται ° ἢ τὸ ἦθος καὶ ἡ
περὶ τὸ φαινόμενον εὐσχημοσύνη, διὰ τῆς ι ᾨδῆς ι
ἑρμηνεύεται. ‘
’Υμνος δὲ ἢ αἶνος τῇ ᾠδῇ συμμιγνύμενος, παράγ-
γελμα γίνεται, μὴ πρότερον ἡμᾶς κατατολμᾷν τῶν
περ). Θεοῦ νοημάτων, πρὶν ἂν τὸν βίον η μῶν τῆς τοιαύ-
της παρρησίας ποιήσωμεν ἄξιον. ι Οὐ ι γὰρ ι ὡραῖος,ι
φησιν, ι αἶνος ὲν στόματι ἀμαρτωλοῦ. ι Καὶ τῷ (59)
ἁμαρτωλῷ εἶπεν 6 Θεὸς, ι Ἵνα τί σὺ ὲκδιηγῇ τά δι-
καιώματά μου; ι Ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ ι Μετ’ ᾠδῆς
προσευχὴ ι τὸ ἶσον ἡμῖν ὑποτίθεται, πρότερον τξερὶ
τὸν βίον σπουδάζειν, ὡς ἂν μή τις ῥᾴθυμός (40) τε
nat παρηχημένος τοῖς ἐπιτηδεύμασι τύχῃ, καὶ τότε
προσιέναι διὰ προσευχῆς τῷ Θεῷ. Καί μοι δοκεῖ τὴν
τοιαύτην 6 Κύριος ἔννοιαν παραδιδόναι τοῖς εἰποῦσι
πρὸς αὐτὸν, ὅτι ι Δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι· ι ὼς οὐκ
ὲν ῥήμασι τῆς προσευχῆς, ἀλλ’ ὲν τῷ βίῳ κατορθου-
μένης, ὲν οἷς φησιν, ὅτι ι Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις
τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ύμῖν 6 Πατὴρ
6 οὐράνιος τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. ι
Ὅταν δὲ καθ’ ἑαυτὴν ἡ Αἴνεσις γράφηται, μαρ-
τυρίαν τινὰ τοῦ ἀνατιθέντος τῷ Θεῷ τοὺς ἐπαίνους
περιέχει τὸ νόημα (ll). Οὐ γὰρ ἄλλου τινός ἐστιν τὸ
ἐπαινεῖν (42) τὸν Θεὸν, ἀλλ’ Αἵνεσις, φησὶ, τοῦ
Δαυΐδ· ὡς ἂν διὰ τούτου μάθοιμεν, ὅτι εἰ (ιδ) κατ’
ἐκεῖνον γενοίμεθα, τότε καὶ ἡμεῖς τὴν τοῦ αἰνεῖν τὸν
Θεὸν παρρησίαν ληψόμεθα.
'0 δὲ ι Ἐν ὕμνοις ψαλμὸς, ι είς ὑψηλοτέραν ἡμᾶς
ἀνάγει κατάστασιν, ἣν ᾔδει καὶ 6 θεῖος ’Λπόστολος,
καθὼς πρὸς Κορινθίους φησιν, ἑαυτὸν νῦν μὲν τῷ
πνεύματι ψάλλειν, νῦν δὲ τῷ νοΐ. Οὐκοῦν ἡ μὲν
τῷ νῷ συμμιγνυμένη ψαλμῳδια τὸν προαποδοθέντα
ιόγον διερμηνεύει (44) , τοῦ , δεῖν (45) τὸ φαινό-
(40) ’Δρρυθμος, ed.
41 Forte ὄνομα.
(ιι ) rorte ονομα.
(Η) Αίνεῖν. ed.
(45)_Ka£ add. ed.
(45)-Καί add. ed.
(Η) Ἐρμηνεύει, ed.
(45) Τὸ δοκεῖν. Ευ.
σοφίᾳ τὸν νοῦν προσανέχοντες, ἄδηλον τοῖς πολλοῖς
τὴν ἀρετὴν κατορθοῦσιν, ὲν τῷ (56) ἰδίῳ συνειδότι τὸ
ἀγαθὸν κατακλείοντες ,οἷς δὲ καὶ τὸ ἦθος τοῦ βίου
κατά σπουδὴν συγκατορθοῦται , οὗτοι τῇ περὶ τὸ
φαινόμενον εὐσχημοσύνῃ, καθάπερ τινὶ λόγῳ τὴν (57)
τῆς ζωῆς ἑαυτῶν εὐρυθμίαν δημοσιεύουσιν. Ὅταν
τοίνυν δι’ ἀμφοτέρωνῇ τὸ ἀγαθὸν κατορθούμενον,
τῆς ἠθικῆς φιλοσοφίας πρὸς τὴν θεωρητικὴν συνδραο
μούσης,ι ’ῼδὴ ψαλμοῦ γίνεται, ι ἦ ι Ψαλμὸς ι
ὅταν δὲ τὸ (58) ἕτερονῇ τούτων ἐφ’ ἑαυτοῦ τοῖς ἑπ-
αίνοις προκείμενον, ἦ τὸ κατὰ διάνοιαν ἀγαθὸν διὰ
τοῦ ι Ψαλμοῦ ι μόνον σημαίνεται ° ἢ τὸ ἦθος καὶ ἡ
περὶ τὸ φαινόμενον εὐσχημοσύνη, διὰ τῆς ι ᾨδῆς ι
ἑρμηνεύεται. ‘
’Υμνος δὲ ἢ αἶνος τῇ ᾠδῇ συμμιγνύμενος, παράγ-
γελμα γίνεται, μὴ πρότερον ἡμᾶς κατατολμᾷν τῶν
περ). Θεοῦ νοημάτων, πρὶν ἂν τὸν βίον η μῶν τῆς τοιαύ-
της παρρησίας ποιήσωμεν ἄξιον. ι Οὐ ι γὰρ ι ὡραῖος,ι
φησιν, ι αἶνος ὲν στόματι ἀμαρτωλοῦ. ι Καὶ τῷ (59)
ἁμαρτωλῷ εἶπεν 6 Θεὸς, ι Ἵνα τί σὺ ὲκδιηγῇ τά δι-
καιώματά μου; ι Ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ ι Μετ’ ᾠδῆς
προσευχὴ ι τὸ ἶσον ἡμῖν ὑποτίθεται, πρότερον τξερὶ
τὸν βίον σπουδάζειν, ὡς ἂν μή τις ῥᾴθυμός (40) τε
nat παρηχημένος τοῖς ἐπιτηδεύμασι τύχῃ, καὶ τότε
προσιέναι διὰ προσευχῆς τῷ Θεῷ. Καί μοι δοκεῖ τὴν
τοιαύτην 6 Κύριος ἔννοιαν παραδιδόναι τοῖς εἰποῦσι
πρὸς αὐτὸν, ὅτι ι Δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι· ι ὼς οὐκ
ὲν ῥήμασι τῆς προσευχῆς, ἀλλ’ ὲν τῷ βίῳ κατορθου-
μένης, ὲν οἷς φησιν, ὅτι ι Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις
τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ύμῖν 6 Πατὴρ
6 οὐράνιος τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. ι
Ὅταν δὲ καθ’ ἑαυτὴν ἡ Αἴνεσις γράφηται, μαρ-
τυρίαν τινὰ τοῦ ἀνατιθέντος τῷ Θεῷ τοὺς ἐπαίνους
περιέχει τὸ νόημα (ll). Οὐ γὰρ ἄλλου τινός ἐστιν τὸ
ἐπαινεῖν (42) τὸν Θεὸν, ἀλλ’ Αἵνεσις, φησὶ, τοῦ
Δαυΐδ· ὡς ἂν διὰ τούτου μάθοιμεν, ὅτι εἰ (ιδ) κατ’
ἐκεῖνον γενοίμεθα, τότε καὶ ἡμεῖς τὴν τοῦ αἰνεῖν τὸν
Θεὸν παρρησίαν ληψόμεθα.
'0 δὲ ι Ἐν ὕμνοις ψαλμὸς, ι είς ὑψηλοτέραν ἡμᾶς
ἀνάγει κατάστασιν, ἣν ᾔδει καὶ 6 θεῖος ’Λπόστολος,
καθὼς πρὸς Κορινθίους φησιν, ἑαυτὸν νῦν μὲν τῷ
πνεύματι ψάλλειν, νῦν δὲ τῷ νοΐ. Οὐκοῦν ἡ μὲν
τῷ νῷ συμμιγνυμένη ψαλμῳδια τὸν προαποδοθέντα
ιόγον διερμηνεύει (44) , τοῦ , δεῖν (45) τὸ φαινό-
(40) ’Δρρυθμος, ed.
41 Forte ὄνομα.
(ιι ) rorte ονομα.
(Η) Αίνεῖν. ed.
(45)_Ka£ add. ed.
(45)-Καί add. ed.
(Η) Ἐρμηνεύει, ed.
(45) Τὸ δοκεῖν. Ευ.