PG 44, col. 580
παρά τοῦ πολεμοῦντος, καὶ τῷ πανημερίῳ τῆς μάχης
’ ἀπαγορεύειν τε καὶ ἐκθλίϐεσθαι.
Μηδέ γὰρ μόνον τυγχάνειν τὸν διὰ τῶν ἀγώνων
αὐτῷ συμπλεκόμενον, ἀλλὰ δῆμον ἐχθρῶν εἶναι τὸν
Eva ἄνθρωπον. ι Κατεπάτησαν γάρ με, ι φησὶν, ι οἱ
ἐχθροί μου ὅλην τὴν ἡμέραν ι ἀπὸ ὖψους βάλλοντες,
διὰ τοῦ γενέσθαι τοῦ πατουμένου ὑπέρτεροι. Kal. οὐκ
ἐν ήμέρᾳ ἐστὶν, ούδέ ἐν φωτὶ τὸ γινόμενον, ού γὰρ
ἂν ἐφοϐήθην ἀπὸ τοῦ φωτὸς συμμαχούμενος. Διά
τοῦτό φησιν · ι Ἡμέρας οὐ φοϐηθήσομαι. ι Δηλῶν
κατὰ τὸ σιωπώμενον, τὸ διὰ τοῦ σκότους αὑτῷ παρὰ
τῶν ἐχθρῶν τὸν φόϐον ἐπάγεσθαι. Ἀλλ’ ἐαυτῷ ὴμέ-
ραν ό τοιοῦτος natat, διὰ τοῦ ἐλπίζειν ἐπὶ τὸ φῶς,
δι’ οὗ τὸ σκότος ἐξαφανίζεται. ‹ Ἡμέρας οὐ φοϐηθή-
σομαι’ ἐγὼ δέ ἐλπιῶ ἐπὶ σέ. › Τάχα δὲ ἄν τις μᾶλλον
καθίκοιτο τῆς τῶν γεγραμμένων διανοίας, τὸ τῆς
ἐπιγραφῆς αἴνιγμα βλέπων. Ἕως γὰρ ἦν ό τῶν ἀν-
θρώπων λαὸς τῶν ἁγίων ἀγγέλων μεμακρυμμένος.
καὶ ἐπατεῖτο ὑπὸ τῶν παθημάτων τῆς φύσεως, ἐν τῷ
διαρκεῖ τοῦ πολέμου ἀπαγορεύων καὶ συνθλιϐόμενος ,
καὶ ἐκ τῶν ὑπερκειμένων βαλλόμενος. καὶ ἐν νυκτὶ
τὸν φόϐον ἔχων· ὅτε δὲ ἧλπισεν ἐπὶ τὸν Θεὸν, τὴν
περὶ τὰ μάταια πεπλανημένην ἐλπίδα, οἷον τὸ ἄχθος,
ἀποσεισάμενος, τότε ἐπῄνεσεν τοὺς ἐαυτοῦ λόγους, οἴ-
τινές εἰσιν ή ὁμολογία τῆς πίστεως. ι Ἐπὶ τῷ Θεῷ ι
γὰρ, φησὶν, ι ἐπαινέσω τοὺς λόγους μου. ι Ἀλλὰ τού-
τους, φησὶν, τοὺς ἐπαινετοὺς λόγους, οἱ ἐχθροί μου
βδελύσσονται, τοὺς κατ’ ἐμοῦ λογισμοὺς εἰς κακὸν εὑ-
ρίσκοντες, καὶ λανθάνουσαν καὶ κεκρυμμένην ἐν τῷ
‘ παροικεῖν τὴν ἐπιϐουλὴν διασκευάζοντες. Οἳ τὸ ἴδιον
ἐαυτῶν ἐπιτήδευμα ποιοῦντες, ού παύονται ἀεί μου
τὴν πτέρναν ἐπιφυλάσσοντες. Τοῦτο γὰρ ἐξ ἀρχῆς
ἁνθρωποκτόνου τὸ ἔργον, τὸ ἐπιτηρεῖν τοῦ ἀνθρώπου
τὴν πτέρναν. Ἀλλ’ εί καὶ βαρεῖα τῶν πολεμίων ἡ
προσϐολὴ, διὰ τῆς συμμαχίας τῆς σῆς ἀπωθήσονται·
προῖκα τοῖς ἀνθρώποις παρά σοῦ γινομένης τῆς σω-
τηρίας. Οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐκ δικαιοσύνης, ἀλλ’ ἐκ
νης τῆς σῆς χάριτος. ι ’Υπὲρ γάρ τοῦ μηδενὸς mb-
σεις αὐτούς. ι Καὶ πᾶσα καθεξῆς ή τῆς ψαλμῳδίας
ἀκολουθία, τὴν ἀνάκλησιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως
ἐρμηνεύει. Ἦς κεφάλαιον, τῆς κατά τοῦ ἀντιπάλου
νίκης ἐστὶν άνεξάλειπτον, ὥσπερ στήλης τῆς τοῦ
Θεοῦ φιλανθ ρωπίας μνημόσυνον, πάσῃ τῇ κτίσει πρὸς
ὑπόθεσιν δοξολογίας προκείμενον.
Διό φησι τοῖς τελευταίοις τῆς ψαλμῳδίας, πρὸς
ταύτην τὴν στήλην βλέπων, ι Ἐπὶ τῷ Θεῷ αἰνέσω
ῥῆμα, ἐπὶ τῷ Κυρίῳ. αἰνέσω λόγον, ἐπὶ τῷ Θεῷ ᾕλ-
σα. ι Δι’ ὃν τὸν τῆς σαρκὸς φόϐον οὐκέτι δέδοικα.
Kal. ἐν ἐμοὶ, ι φησὶν, ι εὐχαὶ, ἃς ἀποδώσω δι’
νέσεως. Ὅτι ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐκ θανάτου,
’ ἀπαγορεύειν τε καὶ ἐκθλίϐεσθαι.
Μηδέ γὰρ μόνον τυγχάνειν τὸν διὰ τῶν ἀγώνων
αὐτῷ συμπλεκόμενον, ἀλλὰ δῆμον ἐχθρῶν εἶναι τὸν
Eva ἄνθρωπον. ι Κατεπάτησαν γάρ με, ι φησὶν, ι οἱ
ἐχθροί μου ὅλην τὴν ἡμέραν ι ἀπὸ ὖψους βάλλοντες,
διὰ τοῦ γενέσθαι τοῦ πατουμένου ὑπέρτεροι. Kal. οὐκ
ἐν ήμέρᾳ ἐστὶν, ούδέ ἐν φωτὶ τὸ γινόμενον, ού γὰρ
ἂν ἐφοϐήθην ἀπὸ τοῦ φωτὸς συμμαχούμενος. Διά
τοῦτό φησιν · ι Ἡμέρας οὐ φοϐηθήσομαι. ι Δηλῶν
κατὰ τὸ σιωπώμενον, τὸ διὰ τοῦ σκότους αὑτῷ παρὰ
τῶν ἐχθρῶν τὸν φόϐον ἐπάγεσθαι. Ἀλλ’ ἐαυτῷ ὴμέ-
ραν ό τοιοῦτος natat, διὰ τοῦ ἐλπίζειν ἐπὶ τὸ φῶς,
δι’ οὗ τὸ σκότος ἐξαφανίζεται. ‹ Ἡμέρας οὐ φοϐηθή-
σομαι’ ἐγὼ δέ ἐλπιῶ ἐπὶ σέ. › Τάχα δὲ ἄν τις μᾶλλον
καθίκοιτο τῆς τῶν γεγραμμένων διανοίας, τὸ τῆς
ἐπιγραφῆς αἴνιγμα βλέπων. Ἕως γὰρ ἦν ό τῶν ἀν-
θρώπων λαὸς τῶν ἁγίων ἀγγέλων μεμακρυμμένος.
καὶ ἐπατεῖτο ὑπὸ τῶν παθημάτων τῆς φύσεως, ἐν τῷ
διαρκεῖ τοῦ πολέμου ἀπαγορεύων καὶ συνθλιϐόμενος ,
καὶ ἐκ τῶν ὑπερκειμένων βαλλόμενος. καὶ ἐν νυκτὶ
τὸν φόϐον ἔχων· ὅτε δὲ ἧλπισεν ἐπὶ τὸν Θεὸν, τὴν
περὶ τὰ μάταια πεπλανημένην ἐλπίδα, οἷον τὸ ἄχθος,
ἀποσεισάμενος, τότε ἐπῄνεσεν τοὺς ἐαυτοῦ λόγους, οἴ-
τινές εἰσιν ή ὁμολογία τῆς πίστεως. ι Ἐπὶ τῷ Θεῷ ι
γὰρ, φησὶν, ι ἐπαινέσω τοὺς λόγους μου. ι Ἀλλὰ τού-
τους, φησὶν, τοὺς ἐπαινετοὺς λόγους, οἱ ἐχθροί μου
βδελύσσονται, τοὺς κατ’ ἐμοῦ λογισμοὺς εἰς κακὸν εὑ-
ρίσκοντες, καὶ λανθάνουσαν καὶ κεκρυμμένην ἐν τῷ
‘ παροικεῖν τὴν ἐπιϐουλὴν διασκευάζοντες. Οἳ τὸ ἴδιον
ἐαυτῶν ἐπιτήδευμα ποιοῦντες, ού παύονται ἀεί μου
τὴν πτέρναν ἐπιφυλάσσοντες. Τοῦτο γὰρ ἐξ ἀρχῆς
ἁνθρωποκτόνου τὸ ἔργον, τὸ ἐπιτηρεῖν τοῦ ἀνθρώπου
τὴν πτέρναν. Ἀλλ’ εί καὶ βαρεῖα τῶν πολεμίων ἡ
προσϐολὴ, διὰ τῆς συμμαχίας τῆς σῆς ἀπωθήσονται·
προῖκα τοῖς ἀνθρώποις παρά σοῦ γινομένης τῆς σω-
τηρίας. Οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐκ δικαιοσύνης, ἀλλ’ ἐκ
νης τῆς σῆς χάριτος. ι ’Υπὲρ γάρ τοῦ μηδενὸς mb-
σεις αὐτούς. ι Καὶ πᾶσα καθεξῆς ή τῆς ψαλμῳδίας
ἀκολουθία, τὴν ἀνάκλησιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως
ἐρμηνεύει. Ἦς κεφάλαιον, τῆς κατά τοῦ ἀντιπάλου
νίκης ἐστὶν άνεξάλειπτον, ὥσπερ στήλης τῆς τοῦ
Θεοῦ φιλανθ ρωπίας μνημόσυνον, πάσῃ τῇ κτίσει πρὸς
ὑπόθεσιν δοξολογίας προκείμενον.
Διό φησι τοῖς τελευταίοις τῆς ψαλμῳδίας, πρὸς
ταύτην τὴν στήλην βλέπων, ι Ἐπὶ τῷ Θεῷ αἰνέσω
ῥῆμα, ἐπὶ τῷ Κυρίῳ. αἰνέσω λόγον, ἐπὶ τῷ Θεῷ ᾕλ-
σα. ι Δι’ ὃν τὸν τῆς σαρκὸς φόϐον οὐκέτι δέδοικα.
Kal. ἐν ἐμοὶ, ι φησὶν, ι εὐχαὶ, ἃς ἀποδώσω δι’
νέσεως. Ὅτι ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐκ θανάτου,