PG 44, col. 619
et urbium conditores, et quinam a quibusdam de-
ducti sunt in colonias , et quaenam regna deinceps
sunt exoritura , et quaecunque matrimonia libero-
rumque procreationes sunt litterarum monimentis
diligenter mandata , et quacunque doceri possunt
in qualibet Scriptura; quid ad scopum pietatis Ec-
clesize magnopere contulerint? Hujus autem lilri
doctrina ad solam ecclesiasticam conversationem
pertinet, ut qua: ea explicet per quze quis recte et
ex virtute vitam instituat. Eorum enim quae hie
dicuntur est scopus, mentem supra sensum (λ
gere , et ut quiescat efficere, relictis omnibus quae
magna et praeclara videntur in rebus, ad ea qua:
sensus comprehensio minime potest assequi, as-
surgere, et illorum teneri desiderio quae sensus
non attingit. Forte autem et ad ducem Ecclesi:e
intuetur inscriptio. Verus enim Ecclesiastes, qui
dispersa iu unum cretum colligit, et eos qui mul-
tifariam variis seducti sunt erroribus in unum co-
git conventum, quisnam alius fuerit quam verus
rex Israel,Filius Dei, cui dixit Nathanael : ι Tu
es Filius Dei : tu es rex Israel ³⁷ ? ι Si ergo haec
sunt verba regis Israel, idem etiam vocaturi
Filius, sicut dicit Evangelium : ergo idem quor]
vocatur Ecclesiastes. Fortasse autem non abs
ad hunc sensum inscriptionis referimus signifil
tionem , ut per id discamus, quod ad eum qui Ι
clcsiam fixit per Evangelium , horum verborum
referatur. ι Verba ι enim, inquit, ι Ecclesiastaa l
David. ι ltaetiam Matthaeus in principio Evangt
ipsum nominat filium David , dicens Dominum.
πηξάμενον, ή τῶν ῥημάτων τούτων ἀναφέρεται δύναμις.‹ Ῥήματα ιγὰρ, φησὶν,ι Ἐκκλησιαστοῦ υἷοῦΔαϐίδ.»
Οὕτω δὲ αὐτὸν καὶ Ματθαῖος ἐν ἀρχαῖς τοῦ Εὑαγγελίου κατονομάζει, υἱὸν Δαϐὶδ, λέγων τὸν Κύριονι
ι Vanitas vanitatum, ι dicit Ecclesiastes, ι om‘
nia vanitas. ι Vanum intelligitur quod non pot
consistere, quod in sola verborum prolatione su;
habet essentiam ; res autem qua: consistat, non
mut apparet cum nominis significatione, sedi
otiosus quidam et inanis sonus , qui sub specie :
cujus dictionis temere profertur per syllabas,
aures incurrens absque significatione, sicut ι
ludum nonnulli tingunt nomina , quae nihil signili~
cant. Hoc est ergo unum genus vanitatis. Aliud au-
tem dicitur vanitas, eorum quorum nullus usus,
quae magno studio et contentione facta sunt nullo
scopo proposito: qualia sunt puerorum in arena
aedificia , quae lit adversus stellas jaculatio, vento-
ί rum venatio ν cursoris adversus suam umbram οοη-
certatio, quando contendit quispiam cumbrae sua:
verticem ascendere , et si quid ejusmodi invenimus
in iis quas facta sunt temere, quae quidem omnia
vanitatis verbo subjiciuntur. Est autem hoc quoque
³⁷ Joan. ι, 49.
ducti sunt in colonias , et quaenam regna deinceps
sunt exoritura , et quaecunque matrimonia libero-
rumque procreationes sunt litterarum monimentis
diligenter mandata , et quacunque doceri possunt
in qualibet Scriptura; quid ad scopum pietatis Ec-
clesize magnopere contulerint? Hujus autem lilri
doctrina ad solam ecclesiasticam conversationem
pertinet, ut qua: ea explicet per quze quis recte et
ex virtute vitam instituat. Eorum enim quae hie
dicuntur est scopus, mentem supra sensum (λ
gere , et ut quiescat efficere, relictis omnibus quae
magna et praeclara videntur in rebus, ad ea qua:
sensus comprehensio minime potest assequi, as-
surgere, et illorum teneri desiderio quae sensus
non attingit. Forte autem et ad ducem Ecclesi:e
intuetur inscriptio. Verus enim Ecclesiastes, qui
dispersa iu unum cretum colligit, et eos qui mul-
tifariam variis seducti sunt erroribus in unum co-
git conventum, quisnam alius fuerit quam verus
rex Israel,Filius Dei, cui dixit Nathanael : ι Tu
es Filius Dei : tu es rex Israel ³⁷ ? ι Si ergo haec
sunt verba regis Israel, idem etiam vocaturi
Filius, sicut dicit Evangelium : ergo idem quor]
vocatur Ecclesiastes. Fortasse autem non abs
ad hunc sensum inscriptionis referimus signifil
tionem , ut per id discamus, quod ad eum qui Ι
clcsiam fixit per Evangelium , horum verborum
referatur. ι Verba ι enim, inquit, ι Ecclesiastaa l
David. ι ltaetiam Matthaeus in principio Evangt
ipsum nominat filium David , dicens Dominum.
πηξάμενον, ή τῶν ῥημάτων τούτων ἀναφέρεται δύναμις.‹ Ῥήματα ιγὰρ, φησὶν,ι Ἐκκλησιαστοῦ υἷοῦΔαϐίδ.»
Οὕτω δὲ αὐτὸν καὶ Ματθαῖος ἐν ἀρχαῖς τοῦ Εὑαγγελίου κατονομάζει, υἱὸν Δαϐὶδ, λέγων τὸν Κύριονι
ι Vanitas vanitatum, ι dicit Ecclesiastes, ι om‘
nia vanitas. ι Vanum intelligitur quod non pot
consistere, quod in sola verborum prolatione su;
habet essentiam ; res autem qua: consistat, non
mut apparet cum nominis significatione, sedi
otiosus quidam et inanis sonus , qui sub specie :
cujus dictionis temere profertur per syllabas,
aures incurrens absque significatione, sicut ι
ludum nonnulli tingunt nomina , quae nihil signili~
cant. Hoc est ergo unum genus vanitatis. Aliud au-
tem dicitur vanitas, eorum quorum nullus usus,
quae magno studio et contentione facta sunt nullo
scopo proposito: qualia sunt puerorum in arena
aedificia , quae lit adversus stellas jaculatio, vento-
ί rum venatio ν cursoris adversus suam umbram οοη-
certatio, quando contendit quispiam cumbrae sua:
verticem ascendere , et si quid ejusmodi invenimus
in iis quas facta sunt temere, quae quidem omnia
vanitatis verbo subjiciuntur. Est autem hoc quoque
³⁷ Joan. ι, 49.