PG 44, col. 630
perte insideret, illa dixisse quae nos quoque dictu-
ros est consentaneum, quando fuerimus extra hune
locum maritimum, in quo est arena, qua: a mari
hujus vitae'exspuitur, et separati fuerimus ab om-
nibus fluctibus qui nos circumsonantet circumstre-
punt, ex mari quod hic intelligimus, solam repor-
tantes memoriam eorum-in qua: studium nostrum
contulimus, dicimus : «Vanitas vanitatum, et
omnia vanitas. Neque quidquam superest homini
ex omni labore qui est sub sole. ι Revera enim,
ego q‘uidem judico, cujusvis animae est 11ch
oratio, quando iis quae hic sunt spoliata, ad vitam
qua: speratur migraverit. Nam sive quid recte ges-1
sit ex iis quae in hac vita sunt sublimiora, id accu—
sat in quo erat, si conferatur cum eo quod est in-
. ventum,despicatui habens id quod praeteriit. Sive
etiam cum valde afl‘ecta fuerit in materiam, viderit
ea quae evenerunt praeter exspectationem, et expe«
rientia didicerit, quanta sit stultitia in iis in quae
studium confertur in hac vita : tunc lugens hanc
emittet vocem, qualia nos homines facimus, ex
poenitentia stulta nostra consilia in nostris narran-
tes ejulatibus, et dicentes : ι Vanitas vanitatum, ι
et ea quae sequuntur. ι Omnes, ι inquit, ι sermo-
nes sunt laboriosi, et non poterit vir eos loqui. ι
Atqui nec in promptu censetur quidquam facilius
quam loqui. Quis est enim labor ei qui quod vult
loquitur? Lingua est humida, et versatilis,et citra
laborem se fingens ad quodcunque genus verbo—
dum ; citra impedimentum est attractio spiritus
aerii, quo utens sonos efficit : citra molestiam
genae sunt ei administrm et labra simul opem fe-
- runt ad voce enuntiandum id quod dicitur. In
sermone ergo quemnam videt laborem? Non enim
terram fodientes, aut petras volventes, aut in hu-
meris onera ferentes, aut aliquo alio labore nos
exercentes sermonem transmittimus, sed qum in
nobis consistit conceptio mentis per vocem reve-
lata, vox exsistit, sed quoniam hic sermo nullum
bet laborem, cogitandum est quinam sint ser-
mones laborantes, quos virloqui non poterit.“ Pre-
sbyteri,» inquit, «duplici honore digni habean-
tur, maxime qui laborant in sermone “. › Presby-
ter, idest senior, dici solet, qui insolentem, et, in-
ordinatam excessit aetatem, et qui ad senilem sta-
tum pervenit. Quo fit ut si quis sit mente insta-
bilis, et vitam agat inordinatam, is nondum est
presbyter, etiamsi videatur habere canos, sed ad-
huc vir est. Sermones ergo illi qui vere sunt ser-
mones, qui fiunt ad animarum utilitatem,et homi«
nibus sunt conducibiles, ii pleni sunt sudoribus et
ros est consentaneum, quando fuerimus extra hune
locum maritimum, in quo est arena, qua: a mari
hujus vitae'exspuitur, et separati fuerimus ab om-
nibus fluctibus qui nos circumsonantet circumstre-
punt, ex mari quod hic intelligimus, solam repor-
tantes memoriam eorum-in qua: studium nostrum
contulimus, dicimus : «Vanitas vanitatum, et
omnia vanitas. Neque quidquam superest homini
ex omni labore qui est sub sole. ι Revera enim,
ego q‘uidem judico, cujusvis animae est 11ch
oratio, quando iis quae hic sunt spoliata, ad vitam
qua: speratur migraverit. Nam sive quid recte ges-1
sit ex iis quae in hac vita sunt sublimiora, id accu—
sat in quo erat, si conferatur cum eo quod est in-
. ventum,despicatui habens id quod praeteriit. Sive
etiam cum valde afl‘ecta fuerit in materiam, viderit
ea quae evenerunt praeter exspectationem, et expe«
rientia didicerit, quanta sit stultitia in iis in quae
studium confertur in hac vita : tunc lugens hanc
emittet vocem, qualia nos homines facimus, ex
poenitentia stulta nostra consilia in nostris narran-
tes ejulatibus, et dicentes : ι Vanitas vanitatum, ι
et ea quae sequuntur. ι Omnes, ι inquit, ι sermo-
nes sunt laboriosi, et non poterit vir eos loqui. ι
Atqui nec in promptu censetur quidquam facilius
quam loqui. Quis est enim labor ei qui quod vult
loquitur? Lingua est humida, et versatilis,et citra
laborem se fingens ad quodcunque genus verbo—
dum ; citra impedimentum est attractio spiritus
aerii, quo utens sonos efficit : citra molestiam
genae sunt ei administrm et labra simul opem fe-
- runt ad voce enuntiandum id quod dicitur. In
sermone ergo quemnam videt laborem? Non enim
terram fodientes, aut petras volventes, aut in hu-
meris onera ferentes, aut aliquo alio labore nos
exercentes sermonem transmittimus, sed qum in
nobis consistit conceptio mentis per vocem reve-
lata, vox exsistit, sed quoniam hic sermo nullum
bet laborem, cogitandum est quinam sint ser-
mones laborantes, quos virloqui non poterit.“ Pre-
sbyteri,» inquit, «duplici honore digni habean-
tur, maxime qui laborant in sermone “. › Presby-
ter, idest senior, dici solet, qui insolentem, et, in-
ordinatam excessit aetatem, et qui ad senilem sta-
tum pervenit. Quo fit ut si quis sit mente insta-
bilis, et vitam agat inordinatam, is nondum est
presbyter, etiamsi videatur habere canos, sed ad-
huc vir est. Sermones ergo illi qui vere sunt ser-
mones, qui fiunt ad animarum utilitatem,et homi«
nibus sunt conducibiles, ii pleni sunt sudoribus et