PG 44, col. 644
et scientiam novi. Quomodo enim in Evangelia Do-
minus docens auditores, subjicit oculis id quod de
regno dicit, vel margaritam, vel nuptias, vel gra-
num, vel fermentum, vel aliquid ejusmodi id ap-
pellans”, non hac dicens esse regnum: sed per
similitudinem eorum quae in iis significantur, de-
⁷ clarationes quasdam et tacitas significationes rerum
qua: nostram superant comprehensionem parabolice
ostendens auditoribus. ι Ει ad hoc, ι inquit, ι mihi
fuit optio spiritus. ut esset mihi multitudo sapien-
ξ, ι ut propterea quod essem sapiens, ab eorum
quae sunt cognitione minime aberrarem, nec essent
remotus ab inventione ejus quod est conducibile.
Ex sapientia enim constat cognitio. Cognitio autem
ellicit ejus qui attendit facilius judicium. Hoc autem
non citra laborem accedere suapte natura potest
iis qui student ; sed qui addidit sibi cognitionem,
simul etiam cum disciplina omnino intendit labo-
rem. Dicit itaqueu Qui addidit cognitionem, addit
dolorem. › Cum talis evaserit, tunc jucunda tan-
quam vana condemnat.
Dicit enim, ι Dixi in corde meo, Age tentabo te
in laetitia, et ecce in bonis. Et hoc quoque est va—
nitas ( Cap.’n, l sqq.) ι Non enim se statim dedit
illi experientiae, neque non gustata austeriori et se-
veriori vita, delapsus est ad jucundorum partici-
pationem : sed cum in illis exercitatus fuisset, et
prius se iis praeditum moribus exhibuisset, ut a
risu alienus, gravis et constans esset, qua ratione
a studiosis maxime comparantur disciplinae sapien-
tiae, tunc se remittit ad ea quae sensui censentur
esse jucunda ac delectabilia: non animi ad haec at-
tractus perturbatione, sed ut consideraret, an ad
veri boni cognitionem aliquid conferat sensus qui
in eis fuerit immoratus. Tunc enim et ab initio risui
denuntiat inimicitias, et animi motum illum vocat
circumlationem, quod quidem sensu idem est quod
delirium et amentia:si quid enim aliud quispiam
proprie risum appellaverit, id quod neque est oratio,
neque factum certo scopo et proposito susceptum.
O‘ris autem indecora dilatatio, tremorque spiritus,
et totius corporis concussio, et genarum diductio,
dentiumque et gingivarum et palati apertio, colli-
que contorsio, vocisque praeter rationem fractio,
quae simul cum fractione spiritus intersecatur, quid
hoc aliud fuerit quam amentia? Et ideo, ι Et dixi, ι
inquit, ι risui amentiam: ι perinde ac si diceret
risui, Insanus es et emotae mentis, neque manes
intra constantiae fines, ut qui Sponte indecore te
geras, et in motu animi formam pervertas, idque
propter nullam utilitatem. ι Dixi etiam laetitia: : Cur
hoc lacis? ι Quod perinde est ac si dicas, Voluptati
minus docens auditores, subjicit oculis id quod de
regno dicit, vel margaritam, vel nuptias, vel gra-
num, vel fermentum, vel aliquid ejusmodi id ap-
pellans”, non hac dicens esse regnum: sed per
similitudinem eorum quae in iis significantur, de-
⁷ clarationes quasdam et tacitas significationes rerum
qua: nostram superant comprehensionem parabolice
ostendens auditoribus. ι Ει ad hoc, ι inquit, ι mihi
fuit optio spiritus. ut esset mihi multitudo sapien-
ξ, ι ut propterea quod essem sapiens, ab eorum
quae sunt cognitione minime aberrarem, nec essent
remotus ab inventione ejus quod est conducibile.
Ex sapientia enim constat cognitio. Cognitio autem
ellicit ejus qui attendit facilius judicium. Hoc autem
non citra laborem accedere suapte natura potest
iis qui student ; sed qui addidit sibi cognitionem,
simul etiam cum disciplina omnino intendit labo-
rem. Dicit itaqueu Qui addidit cognitionem, addit
dolorem. › Cum talis evaserit, tunc jucunda tan-
quam vana condemnat.
Dicit enim, ι Dixi in corde meo, Age tentabo te
in laetitia, et ecce in bonis. Et hoc quoque est va—
nitas ( Cap.’n, l sqq.) ι Non enim se statim dedit
illi experientiae, neque non gustata austeriori et se-
veriori vita, delapsus est ad jucundorum partici-
pationem : sed cum in illis exercitatus fuisset, et
prius se iis praeditum moribus exhibuisset, ut a
risu alienus, gravis et constans esset, qua ratione
a studiosis maxime comparantur disciplinae sapien-
tiae, tunc se remittit ad ea quae sensui censentur
esse jucunda ac delectabilia: non animi ad haec at-
tractus perturbatione, sed ut consideraret, an ad
veri boni cognitionem aliquid conferat sensus qui
in eis fuerit immoratus. Tunc enim et ab initio risui
denuntiat inimicitias, et animi motum illum vocat
circumlationem, quod quidem sensu idem est quod
delirium et amentia:si quid enim aliud quispiam
proprie risum appellaverit, id quod neque est oratio,
neque factum certo scopo et proposito susceptum.
O‘ris autem indecora dilatatio, tremorque spiritus,
et totius corporis concussio, et genarum diductio,
dentiumque et gingivarum et palati apertio, colli-
que contorsio, vocisque praeter rationem fractio,
quae simul cum fractione spiritus intersecatur, quid
hoc aliud fuerit quam amentia? Et ideo, ι Et dixi, ι
inquit, ι risui amentiam: ι perinde ac si diceret
risui, Insanus es et emotae mentis, neque manes
intra constantiae fines, ut qui Sponte indecore te
geras, et in motu animi formam pervertas, idque
propter nullam utilitatem. ι Dixi etiam laetitia: : Cur
hoc lacis? ι Quod perinde est ac si dicas, Voluptati