PG 44, col. 756
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ nr};an
CANTICUM CANTICORUM
imponitur} nvos ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ.
Ἀπεδεξάμην ὼς πρέπουσαν τῷ σεμνῷ σου βίῳ,
καὶ τῇ καθαρᾷ σοῦ ψυχῇ,τὴν περὶ τοῦ ᾊσματος τῶν
ᾀσμάτων σπουδὴν, ἣν καὶ⁸ κατὰ πρόσωπον καὶ διὰ
γραμμάτων ἡμῖν essem, ὥστε διὰ τῆς καταλλήλου
θεωρίας φανερωθῆναι τὴν ὲγόιεκρυμμένην τοῖς ῥη-
τοῖς φιλοσοφίαν, τῆς προχείρου κατὰ τὴν λέξιν ἑμ-
φάσεως ὲν ταῖς ἀκηράτοις ἑννοίατς κεκαθαρμένῃν.
Διὸ προθύμως ἀπεδεξάμην τὴν περὶ τούτου φρον-
τίδα, οὐχ ὥς σοί τι χρησιμαῖον είς τδ σὸν ἦθος
(πέπεισμαιγάρ σου καθαρεύειν τὸν τῆς ψυχῆς ὀφθαλο
μὸν ἀπὸ πάσης ὲμπαθοῢς τε καὶ ρυπὼσης ἐννοίας,
παὶ πρὸς τὴν ἀκήρατον χάριν διὰ τῶν θείων τούτων
ῥητῶν ἀπαρεμποδίστως βλέπειν), κάλλ’ ἐφ’ ᾧ τοῖς
ικωδεστέροις χειραγωγίαν τινὰ γενέσθαι, πρὸς τὴν -
ενματικήν τε καὶ ἄῡλον τῆς ψυχῆς κατάστασιν,
πρὸς ἧν ἄγει τὸ βιϐλίον τοῦτο διὰ τῆς ὲγκεκρυμμένης
αὐτῷ σοφίας. Ἐπειδὴ δέ τισι τῶν ὲκκλησιαστικῶν
παρίστασθαι τῇ λέξει τῆς ἁγίας Γραφῆς διὰ πάντων
ξέναι δοκεῖ, καὶ τὸ δι’ αἰνιγμάτων καὶ ὑπονοιῶν εἰ-
ρῆσθαί τι παρ’ αὐτῆς είς ὠφέλειαν ἡμῶν οὗ συντί-
θενται · ἀναγκαῖον ἡγοῦ μαι πρῶτον περὶτούτων τοῖς
τὰ τοιαῦτα ἡμῖν ἐγκαλοῦσιν ἀπολογήσασθαι, ὅτι
οὐδὲν ἀπὸ τρόπου γίνεται παρ’ ἡμῶν, ὲν τῷ σπουδά- ,
ζειν ἡμᾶς τὸ παντοίως θηρεύειν ὲκ τῆς θείας καὶ
’ θεοπνεύστου Γραφῆς τὸ ὠφέλιμον · ὥστ’ ἂν μὲν (inps-
λοίη τι καὶ ή λέξις ὡς εἴρηται νοουμένη, ἔχειν ἐξ
ἑτοίμου τὸ σπουδαζόμενον. Εἰ δέ τι μετὰ ύποκρύψεως
ἓν ὑπονοίαις τισὶ καὶ αἰνίγμασιν εἰρημένον, ἀργὸν
CANTICUM CANTICORUM
imponitur} nvos ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ.
Ἀπεδεξάμην ὼς πρέπουσαν τῷ σεμνῷ σου βίῳ,
καὶ τῇ καθαρᾷ σοῦ ψυχῇ,τὴν περὶ τοῦ ᾊσματος τῶν
ᾀσμάτων σπουδὴν, ἣν καὶ⁸ κατὰ πρόσωπον καὶ διὰ
γραμμάτων ἡμῖν essem, ὥστε διὰ τῆς καταλλήλου
θεωρίας φανερωθῆναι τὴν ὲγόιεκρυμμένην τοῖς ῥη-
τοῖς φιλοσοφίαν, τῆς προχείρου κατὰ τὴν λέξιν ἑμ-
φάσεως ὲν ταῖς ἀκηράτοις ἑννοίατς κεκαθαρμένῃν.
Διὸ προθύμως ἀπεδεξάμην τὴν περὶ τούτου φρον-
τίδα, οὐχ ὥς σοί τι χρησιμαῖον είς τδ σὸν ἦθος
(πέπεισμαιγάρ σου καθαρεύειν τὸν τῆς ψυχῆς ὀφθαλο
μὸν ἀπὸ πάσης ὲμπαθοῢς τε καὶ ρυπὼσης ἐννοίας,
παὶ πρὸς τὴν ἀκήρατον χάριν διὰ τῶν θείων τούτων
ῥητῶν ἀπαρεμποδίστως βλέπειν), κάλλ’ ἐφ’ ᾧ τοῖς
ικωδεστέροις χειραγωγίαν τινὰ γενέσθαι, πρὸς τὴν -
ενματικήν τε καὶ ἄῡλον τῆς ψυχῆς κατάστασιν,
πρὸς ἧν ἄγει τὸ βιϐλίον τοῦτο διὰ τῆς ὲγκεκρυμμένης
αὐτῷ σοφίας. Ἐπειδὴ δέ τισι τῶν ὲκκλησιαστικῶν
παρίστασθαι τῇ λέξει τῆς ἁγίας Γραφῆς διὰ πάντων
ξέναι δοκεῖ, καὶ τὸ δι’ αἰνιγμάτων καὶ ὑπονοιῶν εἰ-
ρῆσθαί τι παρ’ αὐτῆς είς ὠφέλειαν ἡμῶν οὗ συντί-
θενται · ἀναγκαῖον ἡγοῦ μαι πρῶτον περὶτούτων τοῖς
τὰ τοιαῦτα ἡμῖν ἐγκαλοῦσιν ἀπολογήσασθαι, ὅτι
οὐδὲν ἀπὸ τρόπου γίνεται παρ’ ἡμῶν, ὲν τῷ σπουδά- ,
ζειν ἡμᾶς τὸ παντοίως θηρεύειν ὲκ τῆς θείας καὶ
’ θεοπνεύστου Γραφῆς τὸ ὠφέλιμον · ὥστ’ ἂν μὲν (inps-
λοίη τι καὶ ή λέξις ὡς εἴρηται νοουμένη, ἔχειν ἐξ
ἑτοίμου τὸ σπουδαζόμενον. Εἰ δέ τι μετὰ ύποκρύψεως
ἓν ὑπονοίαις τισὶ καὶ αἰνίγμασιν εἰρημένον, ἀργὸν