PG 44, col. 780
τὸν ὲκ τῆς πηγῆς ποτὸν ἐφελκόμενον, πηγὴ δὲ ό
Κύριος ὁ εἰπών ο Ei τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ
πινέτω· διὰ τοῦτο ἡ ψυχὴ προσαγαγεῖν τὸ ἑαυτῆς
στόμα τῷ τὴν ζωὴν πηγάζοντι στόματι βούλεται,
λέγουσα · Φιλησάτω με ἀπὸ τῶν φιλημάτων στό-
ματος αὑτοῦ · καὶ ό πᾶσι τὴν ζωὴν βρύων, καὶ
πάντας σωθῆναι θέλων, οὐδένα βούλεται τῶν σωζο-
μένων τού τοιούτου φιλήματος εἶναι ἀμέτοχον · κα-
θάρσιον γάρ ἐστι ρύπου παντὸς τοῦτο τὸ φίλημα.
Διό μοι δοκεῖ τῷ λεπρῷ Σίμωνι τὸ τοιοῦτον ὀνειδι-
ηικῶς προφέρειν ό Κύριος, ὅτι Φίλημά μοι οὐκ
ἔδωκας. Ἦ γὰρ ἂν ἐκαθαρίσθη τοῦ πάθους τῷ στό-
ματι σπάσας τὴν καθαρότητα. Ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲν εί-
κότως ἀνέραστος ἦν, ὑπερσαρκήσας διὰ τῆς νόσου
πρὸς τὴν οἰκείαν ἐπιθυμίαν, μένων ὑπὸ τοῦ fidem;
ἀκένωτος. Ἦ δὲ κεκαθαρμένη ψυχὴ, μηδεμιᾶς
σαρκώδους λέπρας ἐπιπροσθούσης, βλέπει τὸν τῶν
ἀγαθῶν θησαυρόν · ὄνομα δέ ἐστι τῷ θησαυρῷ ἡ καρο
δία. Καὶ ό Προφήτης καθαρὰν κτισθῆναι καρδίαν
παρεκάλει, ἀφ’ ᾖς ἐστι τοῖς μαζοῖς ἡ χορηγία τοῦ
θείου γάλακτος , ᾧ τρέφεται ὴ ψυχὴ, κατὰ τὴν ἀνα-
λογίαν τῆς πίστεως ἐφελκομένη τὴν χάριν. Διά. τοῦτό
φησιν , ὅτι Ἀγαθοί οἱ μασθοί σου ὑπὲρ οἶνον · ὲκ
τῆς τοπικῆς θέσεως διὰ τῶν μαζῶν τὴν καρδίαν
ὑποσημαίνουσα. Πάντως δὲ καρδίαν μὲν τὴν κεκρυμο
μένην τε καὶ ἀπόρρητον τῆς θεότητος δύναμιν νοῶν
τις οὐχ ἁμαρτήσεται· μαζοϋς δὲ τὰς ἀγαθάς τῆς
Μανθάνομεν δέ τι κατά πάροδον καὶ ἕτερον δόγμα
5ιά τῆς τοῦ βιϐλίου τούτου φιλοσοφίας, ὅτι διπλῆ τες
ἐστιν ἐν ήμῖν αἴσθησις, ἡ μὲν σωματικὴ. ἡ δὲ θειο-
τέρα , καθώς φησί που τῆς Παροιμίας ὁ λόγος ⁸ ὅτι
Αἴσθησιν θείαν εὑρήσεις. Ἀναλογία γάρ τίς ἐστι
τοῖς ψυχικοῖς κινήμασι καὶ ὲνεργήμασιν πρὸς τὰ τοῦ '
σώματος αἰσθητήρια, καὶ τοῦτο ἐκ τῶν παρόντων
μανθάνομεν λογίων τοῦ Πνεύματος. Ὀ γὰρ οἶνός τε
καὶ γάλα τῇ γεύσει κρίνεται ' νοητῶν δὲ ὄντων ὲκείο
νων, νοητὴ πάντως καὶ ή ἀντιληπτικὴ τούτων τῆς
ψυχῆς ἐστι δύναμις. Τὸ δὲ φίλημα διὰ τῆς ἁπτικῆς
κίσθήσεως ἐνεργεῖται. Ἐφάπτεται γὰρ ἀλλήλων τὰ
χείλη ὲν τῷ φιλήματι. Ἔστι δέ τις καὶ ἁφὴ τῆς
ψυχῆς, ή ἁπτομένη τοῦ λόγου. διά τινος ἀσωμάτου
καὶ νοητῆς ἐπαφῆς ἐνεργουμένη, καθὼς εἶπεν ό εί-
πὼν, ὅτι Αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν περὶτοῦ
λόγου τῆς ζωῆς. Ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ τῶν θείων μύο
ρων ὀσμὴ, οὐ μυκτήρων ἐστὶν ὀσμὴ, άλλά τινος νοη-
τῆς καὶ ἀΰλου δυνάμεως, τῇ τοῦ πνεύματος ὀλκῇ τὴν
τοῦ Χριστοῦ συνεφελκομένης εὐωδίαν. Οὕτω γὰρ
ἡ ἀκολουθία τῆς παρθενικῆς εὐχῆς ἐν προοιμίοις ἔχει’
ὃτι Ἂγτιθοὶ μασθοί σου ὑπὲρ οἶνον, καὶ ὀσμὴ
μύρων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα. Δηλοῦται δὲ
45. ⁸⁸ Psal. ι, 1‘2. ³⁷1 Joau. I, l.
Κύριος ὁ εἰπών ο Ei τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ
πινέτω· διὰ τοῦτο ἡ ψυχὴ προσαγαγεῖν τὸ ἑαυτῆς
στόμα τῷ τὴν ζωὴν πηγάζοντι στόματι βούλεται,
λέγουσα · Φιλησάτω με ἀπὸ τῶν φιλημάτων στό-
ματος αὑτοῦ · καὶ ό πᾶσι τὴν ζωὴν βρύων, καὶ
πάντας σωθῆναι θέλων, οὐδένα βούλεται τῶν σωζο-
μένων τού τοιούτου φιλήματος εἶναι ἀμέτοχον · κα-
θάρσιον γάρ ἐστι ρύπου παντὸς τοῦτο τὸ φίλημα.
Διό μοι δοκεῖ τῷ λεπρῷ Σίμωνι τὸ τοιοῦτον ὀνειδι-
ηικῶς προφέρειν ό Κύριος, ὅτι Φίλημά μοι οὐκ
ἔδωκας. Ἦ γὰρ ἂν ἐκαθαρίσθη τοῦ πάθους τῷ στό-
ματι σπάσας τὴν καθαρότητα. Ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲν εί-
κότως ἀνέραστος ἦν, ὑπερσαρκήσας διὰ τῆς νόσου
πρὸς τὴν οἰκείαν ἐπιθυμίαν, μένων ὑπὸ τοῦ fidem;
ἀκένωτος. Ἦ δὲ κεκαθαρμένη ψυχὴ, μηδεμιᾶς
σαρκώδους λέπρας ἐπιπροσθούσης, βλέπει τὸν τῶν
ἀγαθῶν θησαυρόν · ὄνομα δέ ἐστι τῷ θησαυρῷ ἡ καρο
δία. Καὶ ό Προφήτης καθαρὰν κτισθῆναι καρδίαν
παρεκάλει, ἀφ’ ᾖς ἐστι τοῖς μαζοῖς ἡ χορηγία τοῦ
θείου γάλακτος , ᾧ τρέφεται ὴ ψυχὴ, κατὰ τὴν ἀνα-
λογίαν τῆς πίστεως ἐφελκομένη τὴν χάριν. Διά. τοῦτό
φησιν , ὅτι Ἀγαθοί οἱ μασθοί σου ὑπὲρ οἶνον · ὲκ
τῆς τοπικῆς θέσεως διὰ τῶν μαζῶν τὴν καρδίαν
ὑποσημαίνουσα. Πάντως δὲ καρδίαν μὲν τὴν κεκρυμο
μένην τε καὶ ἀπόρρητον τῆς θεότητος δύναμιν νοῶν
τις οὐχ ἁμαρτήσεται· μαζοϋς δὲ τὰς ἀγαθάς τῆς
Μανθάνομεν δέ τι κατά πάροδον καὶ ἕτερον δόγμα
5ιά τῆς τοῦ βιϐλίου τούτου φιλοσοφίας, ὅτι διπλῆ τες
ἐστιν ἐν ήμῖν αἴσθησις, ἡ μὲν σωματικὴ. ἡ δὲ θειο-
τέρα , καθώς φησί που τῆς Παροιμίας ὁ λόγος ⁸ ὅτι
Αἴσθησιν θείαν εὑρήσεις. Ἀναλογία γάρ τίς ἐστι
τοῖς ψυχικοῖς κινήμασι καὶ ὲνεργήμασιν πρὸς τὰ τοῦ '
σώματος αἰσθητήρια, καὶ τοῦτο ἐκ τῶν παρόντων
μανθάνομεν λογίων τοῦ Πνεύματος. Ὀ γὰρ οἶνός τε
καὶ γάλα τῇ γεύσει κρίνεται ' νοητῶν δὲ ὄντων ὲκείο
νων, νοητὴ πάντως καὶ ή ἀντιληπτικὴ τούτων τῆς
ψυχῆς ἐστι δύναμις. Τὸ δὲ φίλημα διὰ τῆς ἁπτικῆς
κίσθήσεως ἐνεργεῖται. Ἐφάπτεται γὰρ ἀλλήλων τὰ
χείλη ὲν τῷ φιλήματι. Ἔστι δέ τις καὶ ἁφὴ τῆς
ψυχῆς, ή ἁπτομένη τοῦ λόγου. διά τινος ἀσωμάτου
καὶ νοητῆς ἐπαφῆς ἐνεργουμένη, καθὼς εἶπεν ό εί-
πὼν, ὅτι Αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν περὶτοῦ
λόγου τῆς ζωῆς. Ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ τῶν θείων μύο
ρων ὀσμὴ, οὐ μυκτήρων ἐστὶν ὀσμὴ, άλλά τινος νοη-
τῆς καὶ ἀΰλου δυνάμεως, τῇ τοῦ πνεύματος ὀλκῇ τὴν
τοῦ Χριστοῦ συνεφελκομένης εὐωδίαν. Οὕτω γὰρ
ἡ ἀκολουθία τῆς παρθενικῆς εὐχῆς ἐν προοιμίοις ἔχει’
ὃτι Ἂγτιθοὶ μασθοί σου ὑπὲρ οἶνον, καὶ ὀσμὴ
μύρων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα. Δηλοῦται δὲ
45. ⁸⁸ Psal. ι, 1‘2. ³⁷1 Joau. I, l.