PG 45, col. 1133
mp εἶναι καὶ παρὰ τῶν μαχομένων ἡμῖν ὁμολογεῖ-τ
ται (58). Εἰ οὖν μία ἡ δύναμις, αὕτη δὲ ὑπὸ τοῦ θα-
νάτου δυναπευθεῖσα , είς ἀφανισμὸν μετεχώρησεν
ὲν τῷ καιρῷ τῆς τοῦ πάθους οἰκονομίας , τίς ἀλλη
δύναμις παρ’ αὐτὸν ἀναπλάττεται ἡ ταύτην ὲκ τοῦ
θανάτου ἀνακαλουμένη τὴν δύναμιν; El γὰρ τοῦτο
λέγοιεν ὅτι ἡ μὲν ἀπέθανεν , ἡ δὲ ἀθάνατος ἔμεινεν,
οὐκέτι ὲν τῷ Υίῷ τὴν τοῦ Πατρὸς δύναμιν εἶναι ὀμο-
λογήσουσι, atati. ούτως ὲκ τού ἀκολούθου τάς αύ-
τοῦ (59) τοῦ Κυρίου φωνὰς παραγράφονται, ὡς οὐκ
ἀληθῶς ἐχούσας , αἶ πάντα τά τοῦ Πατρὸς τά (ιθ) τοῦ Β
Υίού εἶναι διαμαρτύρονται. Ὀ γάρ πάντα ἔχων τά
τοῦ Πατρδς , καὶ τὴν ἀθανασίαν πάντως τοῦ Πατρὺς
ὲν αὑτῷ (Η) ἔχει ο ἡ δὲ ἀθανασία, ἓως εἱ (62) τοῦτο
δ λέγεται, ἀμίκτως τε καὶ ἀκοινωνήτως πρὸς τὸν
θάνατον ἔχει. Et οὖν θνητὴν λέγουσι τοῦ 1⁸ἰοῦ τὴν
θεότητα. τὸ μὴ ἔχειν ὲν αὑτῷ (i3) τὴν τού Πατρὸς
ἀθανασίαν κατασκευάζουσιν. Ἀλλά μὴν ἀληθεύει ὅ
λέγων, ὅλον (44) ἔχειν ὲν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα · ψεύδει
ται ἄρα ὅ θνητὸν κατασκευάζων τοῦτον ᾧ πᾶσα ἡ
τοῦ Πατρὸς ἀῖδιότης ὲγκαθορᾶται. Ἐπεὶ οὖν μία
ηατρδς καὶ Υἱοῦ κατά τὸν λόγον τῶν εὐσεϐούντων ἠ
δύναμις · ὲν γὰρ τῷ Πατρὶ τὸν Υίὸν βλέπομεν , καὶ
ιν τῷ rio τὸν Πατέραο σαφῶς ἀποδείκνυται , ὅτι τὸ
μὲν ἐμπαθὲς τῇ φύσει τὸν θάνατον δέχεται, τὸ δὲ
ἀπαράδεκτον πάθους ὲν τῷ παθητῷ τὴν ἀπάθειαν
ινήργησεν.
in Patre enim Filium agnoscimus , et in Filio Patrem; hinc manifeste ostenditur id quod sui natura
P3li Ροίθτθίν morm" admiSisse ε (ιιιοά autem passioni non erat obnoxium, impassibilitatem iu eo quod
passioni obnoxium erat operatum fuisse.
Ἀλλά πρὸς τδ (45) ἐφεξῆς τοῦ λόγου προέλθωμεν.
Λέξω δὲ πάλιν τῇ ἑαυτοῦ φωνῇ ,, συνελὼν ὲν βραχεῖ
τὴν διάνοιαν. Φησὶ γάρ , τὸ ἄνθρωπον ἔνθεον τὸν
Χριστὸν ὀνομάζειν, ἐναντιον εἶναι ταῖς ἀποστο-
λικαῖς διδασκαλίαις · ἀλλότριον δὲ τῶν συνόδων⁹
Παῦλον δὲ , καὶ Φωτεινὸν, καὶ Μάρκελλον τῆς
τοιαύτης διαστροφῆς κατάρξαι. Εἶτα κατά τοὺς
δεινοὺς τῶν ἀγωνιστῶν , ὡς προσεμπλακεὶς τῷ δια-
λεγομένῳ (66), καὶ εὑρὼν τὸν αὐθέντην τοῦ ῥήμα-
τος, τοῦτό φησι ο Πῶς ἐρεῖς ἐκ γῆς ἄνθρωπον, τὸν
ἐξ οὐρανοῦ κατασεσηκέναι μαρτυρούμενον ἀν-
θρωπον, καὶ Υἱὸν ἀνθρώπου ἀναγορευόμενον (4⁸ης
Πάλιν ὲν τούτοιςὴ κατασκευὴ τῶν προλαϐόντων
ἑτέρας ἀτοπίας ἐστὶν ἀρχή. Ἰνα γὰρ δείξῃ Θεὸν
τεθνηκότα , οὐδὲν ὅλως καταδέχεται τῆς γητνης φύ-
σεως περὶ αὑτὸν θεωρεῖσθαι. Ἐπειδὴ ὅλως (48) τῇ
(37) Corr. ὲναπεσόέσθη.
Eorr. ὡμολόγηται,
(59) Corr. αὑτάς.
(40) Corr. delet postremum τά.
⁷41 Corr. ἐαυτῷ.
ius; Corr. ἕως ἀν
Ξ) Carr. Et»; ἀν
(δό) Corr. ἔχειν αύτδι ἐν ἑαυτῷ.
ται (58). Εἰ οὖν μία ἡ δύναμις, αὕτη δὲ ὑπὸ τοῦ θα-
νάτου δυναπευθεῖσα , είς ἀφανισμὸν μετεχώρησεν
ὲν τῷ καιρῷ τῆς τοῦ πάθους οἰκονομίας , τίς ἀλλη
δύναμις παρ’ αὐτὸν ἀναπλάττεται ἡ ταύτην ὲκ τοῦ
θανάτου ἀνακαλουμένη τὴν δύναμιν; El γὰρ τοῦτο
λέγοιεν ὅτι ἡ μὲν ἀπέθανεν , ἡ δὲ ἀθάνατος ἔμεινεν,
οὐκέτι ὲν τῷ Υίῷ τὴν τοῦ Πατρὸς δύναμιν εἶναι ὀμο-
λογήσουσι, atati. ούτως ὲκ τού ἀκολούθου τάς αύ-
τοῦ (59) τοῦ Κυρίου φωνὰς παραγράφονται, ὡς οὐκ
ἀληθῶς ἐχούσας , αἶ πάντα τά τοῦ Πατρὸς τά (ιθ) τοῦ Β
Υίού εἶναι διαμαρτύρονται. Ὀ γάρ πάντα ἔχων τά
τοῦ Πατρδς , καὶ τὴν ἀθανασίαν πάντως τοῦ Πατρὺς
ὲν αὑτῷ (Η) ἔχει ο ἡ δὲ ἀθανασία, ἓως εἱ (62) τοῦτο
δ λέγεται, ἀμίκτως τε καὶ ἀκοινωνήτως πρὸς τὸν
θάνατον ἔχει. Et οὖν θνητὴν λέγουσι τοῦ 1⁸ἰοῦ τὴν
θεότητα. τὸ μὴ ἔχειν ὲν αὑτῷ (i3) τὴν τού Πατρὸς
ἀθανασίαν κατασκευάζουσιν. Ἀλλά μὴν ἀληθεύει ὅ
λέγων, ὅλον (44) ἔχειν ὲν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα · ψεύδει
ται ἄρα ὅ θνητὸν κατασκευάζων τοῦτον ᾧ πᾶσα ἡ
τοῦ Πατρὸς ἀῖδιότης ὲγκαθορᾶται. Ἐπεὶ οὖν μία
ηατρδς καὶ Υἱοῦ κατά τὸν λόγον τῶν εὐσεϐούντων ἠ
δύναμις · ὲν γὰρ τῷ Πατρὶ τὸν Υίὸν βλέπομεν , καὶ
ιν τῷ rio τὸν Πατέραο σαφῶς ἀποδείκνυται , ὅτι τὸ
μὲν ἐμπαθὲς τῇ φύσει τὸν θάνατον δέχεται, τὸ δὲ
ἀπαράδεκτον πάθους ὲν τῷ παθητῷ τὴν ἀπάθειαν
ινήργησεν.
in Patre enim Filium agnoscimus , et in Filio Patrem; hinc manifeste ostenditur id quod sui natura
P3li Ροίθτθίν morm" admiSisse ε (ιιιοά autem passioni non erat obnoxium, impassibilitatem iu eo quod
passioni obnoxium erat operatum fuisse.
Ἀλλά πρὸς τδ (45) ἐφεξῆς τοῦ λόγου προέλθωμεν.
Λέξω δὲ πάλιν τῇ ἑαυτοῦ φωνῇ ,, συνελὼν ὲν βραχεῖ
τὴν διάνοιαν. Φησὶ γάρ , τὸ ἄνθρωπον ἔνθεον τὸν
Χριστὸν ὀνομάζειν, ἐναντιον εἶναι ταῖς ἀποστο-
λικαῖς διδασκαλίαις · ἀλλότριον δὲ τῶν συνόδων⁹
Παῦλον δὲ , καὶ Φωτεινὸν, καὶ Μάρκελλον τῆς
τοιαύτης διαστροφῆς κατάρξαι. Εἶτα κατά τοὺς
δεινοὺς τῶν ἀγωνιστῶν , ὡς προσεμπλακεὶς τῷ δια-
λεγομένῳ (66), καὶ εὑρὼν τὸν αὐθέντην τοῦ ῥήμα-
τος, τοῦτό φησι ο Πῶς ἐρεῖς ἐκ γῆς ἄνθρωπον, τὸν
ἐξ οὐρανοῦ κατασεσηκέναι μαρτυρούμενον ἀν-
θρωπον, καὶ Υἱὸν ἀνθρώπου ἀναγορευόμενον (4⁸ης
Πάλιν ὲν τούτοιςὴ κατασκευὴ τῶν προλαϐόντων
ἑτέρας ἀτοπίας ἐστὶν ἀρχή. Ἰνα γὰρ δείξῃ Θεὸν
τεθνηκότα , οὐδὲν ὅλως καταδέχεται τῆς γητνης φύ-
σεως περὶ αὑτὸν θεωρεῖσθαι. Ἐπειδὴ ὅλως (48) τῇ
(37) Corr. ὲναπεσόέσθη.
Eorr. ὡμολόγηται,
(59) Corr. αὑτάς.
(40) Corr. delet postremum τά.
⁷41 Corr. ἐαυτῷ.
ius; Corr. ἕως ἀν
Ξ) Carr. Et»; ἀν
(δό) Corr. ἔχειν αύτδι ἐν ἑαυτῷ.