PG 45, col. 1134
per mortem exstincta est potentia, Christus autent
Dei potentia est , qualis ergo ex eo quod non exsi-
stit, restaurata est potentia, cum ea qua: exsistebat
morte sublata sit , alia vero ab ea diversa non su-
persit? Patris enim potentiam in Filio esse adver-
sarii etiam nostri non diffitentur. Si itaque una est
Dei potentia, haec autem a morte oppressa, in ni-
hilum tempore dispensationis a Deo per Filii pas-
sionem institutae, redacta fuit, quamam alia ah
Apollinari effingitur potentia qua: hanc a morte
potentiam revocet? Si enim dicatur aliam quidem
potentiam mortem subiisse, aliam vero immorta-
lem permansisse, nequaquam in Filio Patris po-
tentiam esse fatebuntur, et consequenter ejusdem
Domini voces veluti falsas explodunt, quae cuncta
quae Patris sunt Filii quoque esse testantur : qui
enim cuncta quae Patris sunt, habet, Patris quo-
que immortalitatem omnino possidet; immortalitas
vero, quandiu id est quod esse dicitur, nullam eum
morte communionem atque mistionem habet. Si
igitur mortalem esse dicunt Filii divinitatem, ipsum
in se non habere Patris immortalitatem astruunt.
Atqui verum assrrit Filius qui totum in se ipso
Patrem habere dicit; itaque mentitur qui mortalem
illum esse probare conatur in quo tota Patris teter-
nitas conspicitur. Quoniam igitur juxta pie creden-
tium sententiam una Patris et Filii potentia est,
Vl. Sed ad illa qua: in Apollinaris tractatu se-
quuntur, progrediantur, cujus sententiam, in epi-
tomen redactam, propriis ejusdem verbis rursus
referam. Christum enim, inquit, divinum hominem
nuncupare, apostolica: doctrina: contrarium et a
synodorunt sententia alienum esse, Paulum autem
Samosatenum, Photinum, atque Marcellum perver- ‘
sitatis hujus auctores fuisse. Deinde acerrimorum
athletarum instar. cum colloquente veluti implicatus
Det sententia; illius astipulatorem nactus. ita sub-
jungit: Quomodo terrenum dices hominem quem α
caelo descendisse Scriptura testatur, quique Filius
hominis appellatur? Rursus in his precedentis ora-
tionis confirmatio alterius absurditatis initium est.
3am ut ostendat Deum mortem subiisse. nihil pror-
sus naturat terrena: in ipso spectari posse concedit,
(44) lta corr. , prius ὅλην.
(t5) Corr. τά.
(46) ίὶοιτ. ᾲπροσδιαλεγομένερ. _ _ . ι Α ⁸
(4⁵η Corr. legit, Υίδν ’ἀνθρώπου τὸν Θεὸν, καὶ Θεοῦ
Υίδν ἀναγορευόήμενονε Α _ __ μ ’
(48) Videtur legendum, ἐπεὶ δ’ ὅλως.
Dei potentia est , qualis ergo ex eo quod non exsi-
stit, restaurata est potentia, cum ea qua: exsistebat
morte sublata sit , alia vero ab ea diversa non su-
persit? Patris enim potentiam in Filio esse adver-
sarii etiam nostri non diffitentur. Si itaque una est
Dei potentia, haec autem a morte oppressa, in ni-
hilum tempore dispensationis a Deo per Filii pas-
sionem institutae, redacta fuit, quamam alia ah
Apollinari effingitur potentia qua: hanc a morte
potentiam revocet? Si enim dicatur aliam quidem
potentiam mortem subiisse, aliam vero immorta-
lem permansisse, nequaquam in Filio Patris po-
tentiam esse fatebuntur, et consequenter ejusdem
Domini voces veluti falsas explodunt, quae cuncta
quae Patris sunt Filii quoque esse testantur : qui
enim cuncta quae Patris sunt, habet, Patris quo-
que immortalitatem omnino possidet; immortalitas
vero, quandiu id est quod esse dicitur, nullam eum
morte communionem atque mistionem habet. Si
igitur mortalem esse dicunt Filii divinitatem, ipsum
in se non habere Patris immortalitatem astruunt.
Atqui verum assrrit Filius qui totum in se ipso
Patrem habere dicit; itaque mentitur qui mortalem
illum esse probare conatur in quo tota Patris teter-
nitas conspicitur. Quoniam igitur juxta pie creden-
tium sententiam una Patris et Filii potentia est,
Vl. Sed ad illa qua: in Apollinaris tractatu se-
quuntur, progrediantur, cujus sententiam, in epi-
tomen redactam, propriis ejusdem verbis rursus
referam. Christum enim, inquit, divinum hominem
nuncupare, apostolica: doctrina: contrarium et a
synodorunt sententia alienum esse, Paulum autem
Samosatenum, Photinum, atque Marcellum perver- ‘
sitatis hujus auctores fuisse. Deinde acerrimorum
athletarum instar. cum colloquente veluti implicatus
Det sententia; illius astipulatorem nactus. ita sub-
jungit: Quomodo terrenum dices hominem quem α
caelo descendisse Scriptura testatur, quique Filius
hominis appellatur? Rursus in his precedentis ora-
tionis confirmatio alterius absurditatis initium est.
3am ut ostendat Deum mortem subiisse. nihil pror-
sus naturat terrena: in ipso spectari posse concedit,
(44) lta corr. , prius ὅλην.
(t5) Corr. τά.
(46) ίὶοιτ. ᾲπροσδιαλεγομένερ. _ _ . ι Α ⁸
(4⁵η Corr. legit, Υίδν ’ἀνθρώπου τὸν Θεὸν, καὶ Θεοῦ
Υίδν ἀναγορευόήμενονε Α _ __ μ ’
(48) Videtur legendum, ἐπεὶ δ’ ὅλως.