PG 45, col. 1138
structionem e cœlo exstitisse, nemo unquam nos
docuit. Deinde his dictis subjungit Apollinaris,
Mysteriam ins carne manifestatum fuisse; recte quis
dem, nam et nos idem dicimus, additque erbum
caraem factum fuisse secundum unionem; quas
quidem etiam sane loquentis sunt verba; qui enim
carni unitum fuisse Verbum dicit, nil aliud quaν
duplicis rei concursum asserit. Sed caro, inquit,
non caret animo, militare enim adversus spiritum
dictum est ac repugnare legi legem mentis ¹, Ο mi-
ram inscitiaml Non inanimem Deo affingit carnem.
Itaque interrogemus an animata caro a Deo Verh
fuerit assumpta, quemadmodum noster scriptor ait,
anima autem prædita esse dicimus et animaliuυ
ratione carentium corppora. Qui autem humanam
caroem eamque animatam Verbo attribuit, nil
aliud quamintegrum hominem Verbo copulat; nihit
enim tam proprium est humanæ animæ quam in-
tellectu grædita natura, eo quod in aliis omnibus
communionem cum brutis habcamus. Concupiscen-
tia, ira, cibi appetentia, satietas, somnus, digestio,
alteratio, excrementorum egestio, hæc omnia tam
in nobis quam in animalibus ratione carentibus per
quamdam animæ facultatem ex æquo dispensantur.
Qui igitur dicit hominem esse qui assumptus est,
eumque anima præditum esse concedit, nil aliud
quam iutelligendi facultatem testimonio suo ipi
impertitur; quod humanæ tantum animæ conve-
nire, vel ex ipsis, quæ nobis in mcdium adducit,
Apostoli verbis apparet. Oui enim dicit, Sapien-
tiam carnis inimicitiam esse in Deum, legi enim
Dei non subjicitur , manifestas cligentis et cogi-
tantis potentiæ proprietates exprimit. Nam obsequi
legi vel repugnare eligentis proprium est volun-
tatis, ipsumque φρονήματος, hoc est, sapientiæ vel
intelligentiæ nomen nemo a cogitandi vcl intelli-
gendi facultate secreverit. Φρονεῖν autem idem esse
ac intelligere et anlmo versare, nec parvorum im-
fantium quispiam inicias iverit, et qui alteri re-
pugnat, cumque in servitutem redigit, quomodo
intelligendi actuositate carebit? Neque enim quod
libera eligendi facultas ad mala in improbis move-
tur, propterea illos mente destitutos esse demon,
stratur, sed bene quidem non cogitant, at nihilo-
minus cogitant. Quare et serpens ille, quem ma-
Iiiæ principem, inventoremque fuisse Scriptura
V1II, Prolata itaque a nobis in medium ejusdep
verba quibus opinionem suam confirmari putat,
impietatem dogmatis ab ipso prædicati palam re-
darguunt. Neque enim in hisce solis verbis spiri-
tui carnem malum vidclicct propositum honestæ
ἀντιστρατεύεσθαι τῷ νόμῳ τοῦ νοός, ut habct D.
Paulus.
(54) lta corr., ptius εἱ καί.
(55) Ita corr., prius τὸ νοεῖν.
(56) ha corr. τὸ πρός.
(O7) Codr. μόιον.
docuit. Deinde his dictis subjungit Apollinaris,
Mysteriam ins carne manifestatum fuisse; recte quis
dem, nam et nos idem dicimus, additque erbum
caraem factum fuisse secundum unionem; quas
quidem etiam sane loquentis sunt verba; qui enim
carni unitum fuisse Verbum dicit, nil aliud quaν
duplicis rei concursum asserit. Sed caro, inquit,
non caret animo, militare enim adversus spiritum
dictum est ac repugnare legi legem mentis ¹, Ο mi-
ram inscitiaml Non inanimem Deo affingit carnem.
Itaque interrogemus an animata caro a Deo Verh
fuerit assumpta, quemadmodum noster scriptor ait,
anima autem prædita esse dicimus et animaliuυ
ratione carentium corppora. Qui autem humanam
caroem eamque animatam Verbo attribuit, nil
aliud quamintegrum hominem Verbo copulat; nihit
enim tam proprium est humanæ animæ quam in-
tellectu grædita natura, eo quod in aliis omnibus
communionem cum brutis habcamus. Concupiscen-
tia, ira, cibi appetentia, satietas, somnus, digestio,
alteratio, excrementorum egestio, hæc omnia tam
in nobis quam in animalibus ratione carentibus per
quamdam animæ facultatem ex æquo dispensantur.
Qui igitur dicit hominem esse qui assumptus est,
eumque anima præditum esse concedit, nil aliud
quam iutelligendi facultatem testimonio suo ipi
impertitur; quod humanæ tantum animæ conve-
nire, vel ex ipsis, quæ nobis in mcdium adducit,
Apostoli verbis apparet. Oui enim dicit, Sapien-
tiam carnis inimicitiam esse in Deum, legi enim
Dei non subjicitur , manifestas cligentis et cogi-
tantis potentiæ proprietates exprimit. Nam obsequi
legi vel repugnare eligentis proprium est volun-
tatis, ipsumque φρονήματος, hoc est, sapientiæ vel
intelligentiæ nomen nemo a cogitandi vcl intelli-
gendi facultate secreverit. Φρονεῖν autem idem esse
ac intelligere et anlmo versare, nec parvorum im-
fantium quispiam inicias iverit, et qui alteri re-
pugnat, cumque in servitutem redigit, quomodo
intelligendi actuositate carebit? Neque enim quod
libera eligendi facultas ad mala in improbis move-
tur, propterea illos mente destitutos esse demon,
stratur, sed bene quidem non cogitant, at nihilo-
minus cogitant. Quare et serpens ille, quem ma-
Iiiæ principem, inventoremque fuisse Scriptura
V1II, Prolata itaque a nobis in medium ejusdep
verba quibus opinionem suam confirmari putat,
impietatem dogmatis ab ipso prædicati palam re-
darguunt. Neque enim in hisce solis verbis spiri-
tui carnem malum vidclicct propositum honestæ
ἀντιστρατεύεσθαι τῷ νόμῳ τοῦ νοός, ut habct D.
Paulus.
(54) lta corr., ptius εἱ καί.
(55) Ita corr., prius τὸ νοεῖν.
(56) ha corr. τὸ πρός.
(O7) Codr. μόιον.