PG 45, col. 1304
ἑπόμενοι δόγμασιν ὁμολογοῦμεν περὶ τοῦ Πνεύματος,
ταῦτα πρὸς τὸ δοκοῦν ἐκλαμϐάνοντες, ἀφορμὴν ἐαυ-
τοίς παρέχουσι καθ’ ἡμῶν είς ἀσεϐείας γραφήν.
Ἥμῶν γὰρ συντετάχθαι τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Titine?)
Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὁμολογούντων, ὡς μηδεμίαν εἶναι.
παραλλαγὴν έν μηδενὶ τῶν εὑσεϐῶς mp1 τὴν θείαν
φύσιν νοουμένων τε καὶ ὀνομαζομένων, ἐκτὸς τοῦ
καθ’ ὑπόστασιν ἰδιαζόντως θεωρεῖσθαι τὸ Πνεῦμα τὸ
ἀγιον, ὅτι ὲκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ τοῦ Χριστοῦ ἐστι,
καθὼς γέγραπται · οὔτε κατά τὸ ἀγέννητον τῷ Πα-
τρὶ, οὔτε κατά τὸ μονογενὲς τῷ Υἱῷ πναναχεόμενον,
ἀλλά τισιν ἐξαιρέτοις ίδιώμασιν ἐφ’ ἑαυτοῦ θεωρού-
μενον, ὲν τοῖς ἀλλοις πᾶσι καθάπερ ἔφην τὸ . . .
μένον καὶ ἀπαράλλακτον ἔχειν ὁμολογούντων · οξ
ὑπεναντίοι φασὶν ἀπεξενῶσθαι μὲν αὑτὸν πρὸς τδν
Πατέρα καὶ τὸν Υἱδν τῆς φυσικῆς κοινωνίας, καὶ διὰ,
τὸ τῆς φύσεως διαλλάττον ὑποϐεϐηκέναι, καὶ ἠλατ-
τῶσθαι τοῖς πᾶσιν ὲν δυνάμει καί δόξῃ καὶ ἀξιώματι
καὶ πᾶσιν ἅπαξ τοῖς θεοπρεπῶς λεγομένοις ὀνόμασί
τε καὶ νοήμασι· καὶ διὰ τοῦτο δόξης μὲν ἀμέτοχον,
ἀνάξιον δὲ τῆς πρὸς τὸν Πατέρα καὶ Υίὸν ὁμοτιμίας
φασί ο δυνάμεως δὲ τοσοῦτον μετέχειν, ὅσον ἐπαρκεῖ
αὑτῷ πρὸς ἁποτεταγμένας τινὰς καὶ μερικὰς ὲνερο
γείας, τῆς δὲ δημιουργικῆς ἰσχύος ἔξω παντάπασι
c καθεστάναι. Ταύτης δὲ κρατούσης παρ’ αὑτοῖς τῆς
ὑπολήψεως, ὲκ τοῦ ἀκολούθου κατασκευάζεται παρ’
αὑτῶν τὸ μηδὲν ἔχειν ὲν ἑαυτῷ τὸ Πνεῦμα τῶν περὶ
τῆς θείας φύσεως εὐσεϐῶς λεγομένων τε καὶ νοου-
μένων.
γ’. Τί οὖν δ’ἡμέτερος λόγος; Οὐδὲν καινὸν ἡμεῖς
οὑδὲ παρ’ ἡμῶν αὑτῶν τοῖς τὰ τοιαῦτα προκαλουμέ-
νοις ἀποκρινούμεθα, άλλά ἀποχρησόμεθα τῇ τῆς
θείας Γραφῆς περὶ τοῦ άγίου Πνεύματος μαρτυρίᾳ,
δι’ ἦς θεῖον τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον εἷναί τε καὶ λέγεσθαι
μεμαθήκαμεν. Εἰ οὖν συντίθενται καὶ αὑτοὶ τούτῳ,
καὶ μὴ ἀντιϐαίνουσι ταῖς θεοπνεύστοις φωναῖς, εί-
πάτωσαν οί πρὸς τὸν καθ’ ἡμῶν πόλεμον ἕτοιμοι,
τίνος ἕνεκα οὑ πρὸς τὴν Γραφὴν,ἁλλά πρὸς ἡμᾶς δια-
μάχονται; Οὐδὲ γὰρ ⁴ἡμεῖς ἄλλο τι παρά τοῦτό φα-
Θείας δὲ φύσεωςιὸμολογοὺντες οὑδεμίαν ἐπι-
γινώσκομεν οὔτε ὲκ τῆς τῶν Γραφῶν διδασκαλίας
οὕτε ὲκ τῶν κοινῶν ἐννοιῶν κατ’ αὑτὸ τοῦτο διαφο-
ράν ε ὥστε μεμερίσθαι πρὸς ἑαυτὴν τὴν θείαν τε καὶ
ὑπερέχουσαν φύσιν διά τινος ἑπιτάσεως ἦ ὑφέσεως,
παρά τὸ πλέον τε καὶ ἔλαττον αὑτὴν πρὸς ἑαυτὴν
διαλλάττουσαν. Ἐπειδὴ γὰρ ἁπλῆ καὶ μονοειδὴς καὶ
ἀσύνθετος εἶναι πεπίστευται, καὶ οὐδεμία πλοκὴ καὶ
σύνθεσις ἐξ ἀνομοίων περὶ αὑτὴν θεωρεῖται, διὰ τοῦτο
ἐπειδὰν ἅπαξ θείαν φύσιν τῇ ψυχῇ ἐννοήσωμεν, τὸ ὲν
παντὶ θεοπρεπεῖ νοήματι τέλειον διὰ τοῦ ὀνόματος
τούτου συμπαρεδεξάμεθα ’ τὸ γὰρ Θεῖον ὲν παντὶ τερ
κατὰ τὸ ἀγαθὸν λόγῳ τὸ τέλειον ἔχει. ΕΞ δὲ ἐλλείποι
ταῦτα πρὸς τὸ δοκοῦν ἐκλαμϐάνοντες, ἀφορμὴν ἐαυ-
τοίς παρέχουσι καθ’ ἡμῶν είς ἀσεϐείας γραφήν.
Ἥμῶν γὰρ συντετάχθαι τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Titine?)
Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὁμολογούντων, ὡς μηδεμίαν εἶναι.
παραλλαγὴν έν μηδενὶ τῶν εὑσεϐῶς mp1 τὴν θείαν
φύσιν νοουμένων τε καὶ ὀνομαζομένων, ἐκτὸς τοῦ
καθ’ ὑπόστασιν ἰδιαζόντως θεωρεῖσθαι τὸ Πνεῦμα τὸ
ἀγιον, ὅτι ὲκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ τοῦ Χριστοῦ ἐστι,
καθὼς γέγραπται · οὔτε κατά τὸ ἀγέννητον τῷ Πα-
τρὶ, οὔτε κατά τὸ μονογενὲς τῷ Υἱῷ πναναχεόμενον,
ἀλλά τισιν ἐξαιρέτοις ίδιώμασιν ἐφ’ ἑαυτοῦ θεωρού-
μενον, ὲν τοῖς ἀλλοις πᾶσι καθάπερ ἔφην τὸ . . .
μένον καὶ ἀπαράλλακτον ἔχειν ὁμολογούντων · οξ
ὑπεναντίοι φασὶν ἀπεξενῶσθαι μὲν αὑτὸν πρὸς τδν
Πατέρα καὶ τὸν Υἱδν τῆς φυσικῆς κοινωνίας, καὶ διὰ,
τὸ τῆς φύσεως διαλλάττον ὑποϐεϐηκέναι, καὶ ἠλατ-
τῶσθαι τοῖς πᾶσιν ὲν δυνάμει καί δόξῃ καὶ ἀξιώματι
καὶ πᾶσιν ἅπαξ τοῖς θεοπρεπῶς λεγομένοις ὀνόμασί
τε καὶ νοήμασι· καὶ διὰ τοῦτο δόξης μὲν ἀμέτοχον,
ἀνάξιον δὲ τῆς πρὸς τὸν Πατέρα καὶ Υίὸν ὁμοτιμίας
φασί ο δυνάμεως δὲ τοσοῦτον μετέχειν, ὅσον ἐπαρκεῖ
αὑτῷ πρὸς ἁποτεταγμένας τινὰς καὶ μερικὰς ὲνερο
γείας, τῆς δὲ δημιουργικῆς ἰσχύος ἔξω παντάπασι
c καθεστάναι. Ταύτης δὲ κρατούσης παρ’ αὑτοῖς τῆς
ὑπολήψεως, ὲκ τοῦ ἀκολούθου κατασκευάζεται παρ’
αὑτῶν τὸ μηδὲν ἔχειν ὲν ἑαυτῷ τὸ Πνεῦμα τῶν περὶ
τῆς θείας φύσεως εὐσεϐῶς λεγομένων τε καὶ νοου-
μένων.
γ’. Τί οὖν δ’ἡμέτερος λόγος; Οὐδὲν καινὸν ἡμεῖς
οὑδὲ παρ’ ἡμῶν αὑτῶν τοῖς τὰ τοιαῦτα προκαλουμέ-
νοις ἀποκρινούμεθα, άλλά ἀποχρησόμεθα τῇ τῆς
θείας Γραφῆς περὶ τοῦ άγίου Πνεύματος μαρτυρίᾳ,
δι’ ἦς θεῖον τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον εἷναί τε καὶ λέγεσθαι
μεμαθήκαμεν. Εἰ οὖν συντίθενται καὶ αὑτοὶ τούτῳ,
καὶ μὴ ἀντιϐαίνουσι ταῖς θεοπνεύστοις φωναῖς, εί-
πάτωσαν οί πρὸς τὸν καθ’ ἡμῶν πόλεμον ἕτοιμοι,
τίνος ἕνεκα οὑ πρὸς τὴν Γραφὴν,ἁλλά πρὸς ἡμᾶς δια-
μάχονται; Οὐδὲ γὰρ ⁴ἡμεῖς ἄλλο τι παρά τοῦτό φα-
Θείας δὲ φύσεωςιὸμολογοὺντες οὑδεμίαν ἐπι-
γινώσκομεν οὔτε ὲκ τῆς τῶν Γραφῶν διδασκαλίας
οὕτε ὲκ τῶν κοινῶν ἐννοιῶν κατ’ αὑτὸ τοῦτο διαφο-
ράν ε ὥστε μεμερίσθαι πρὸς ἑαυτὴν τὴν θείαν τε καὶ
ὑπερέχουσαν φύσιν διά τινος ἑπιτάσεως ἦ ὑφέσεως,
παρά τὸ πλέον τε καὶ ἔλαττον αὑτὴν πρὸς ἑαυτὴν
διαλλάττουσαν. Ἐπειδὴ γὰρ ἁπλῆ καὶ μονοειδὴς καὶ
ἀσύνθετος εἶναι πεπίστευται, καὶ οὐδεμία πλοκὴ καὶ
σύνθεσις ἐξ ἀνομοίων περὶ αὑτὴν θεωρεῖται, διὰ τοῦτο
ἐπειδὰν ἅπαξ θείαν φύσιν τῇ ψυχῇ ἐννοήσωμεν, τὸ ὲν
παντὶ θεοπρεπεῖ νοήματι τέλειον διὰ τοῦ ὀνόματος
τούτου συμπαρεδεξάμεθα ’ τὸ γὰρ Θεῖον ὲν παντὶ τερ
κατὰ τὸ ἀγαθὸν λόγῳ τὸ τέλειον ἔχει. ΕΞ δὲ ἐλλείποι