PG 45, col. 21
In inglese: The Great Catechism 5
multa complectente, uno verbo ostendit liber de
mundi origine, dicens factum esse hominem ad
Dei imaginem. ln hac enim assimilatione ad ima-
ginem, ea prorsus enumerantur, quae di\initatis
characterem exprimunt, et quiscunque de his Moses historica narratione percurrit (ita tamen ut ea
pro dogmatis habeamus) eamdem doctrinam redolent. Paradisus enim ille fructuumque proprietas, quorum
rsus non ventris saturitatem, sed scientiam ctmternitatem vita: gustantibus donat : haec omnia congruunt
iis qua: sunt prius considerata iu homine : nempe quod in initio nostra esset bona et in bonis natura.
Sed iis qua: dicta sunt forte repugnabit is
qui ad praesentia aspicit, et existimat se posse
probare, non esse vera quae dicuntur, quod
non in illis, sed in omnibus fere contrariis
nunc homo cernatur. Ubi enim est formae di-
vina: similitudo in anima? Ubi mgritudinum
vacuitas in corpore? Ubi aniune mternitaslAn-
non est homo brevis vitae, patibilis, caducus,
omni al'fectionum generi obnoxius, et in auima, et
in corpore? Qui haec dicit et qua: sunt hujnsmodi,
et naturam insectatur, existimabit se posse ever-
tere qum sunt tradita de homine. Sed ne ab eo
quod est consequens et consentaneum deflectatur
oratio, de bis etiam paucis tractabimus. Quod
nunc vita humana sit in iis quae sunt aliena et
minime convenientia , non satis est argumenti
quod homo nunquam fuerit in bonis. Quoniam
enim homo Dei est opus, qui propter bonitatem
hoc animal deduxit ad ortum, nemo jure eum,
cujus bonitas causa fuit ut conderetur, illius defe—
, ctionis causam esse suspicabitur. Sed alia est
causa cur et haec nobis nune adsint, et deserti si-
mus ab iis quae sunt praestantiora. Initium autem
ejus quod ad hoe nunc est dicendum. non est
remotum_ ab assensione eorum qui contradicunt.
Qui enim ad hoc ut suorum bonorum particeps
esset hominem fecit, quique adminiculum et oc-
casiOnem ejus natura: indidit, ut per uiiumqnodque
ad simile ferretur appetitio, non privaverit homi-
nem eo quod est bonorum pulcherrimum et prie-
stantissimum. illa, inquam, gratia quae in eo con-
sistit, quod non sit aliquid quod dominatum in
eum obtineat, et quod sit sui juris et liberi arbi-
trii. Si enim vita: humana: praeesset necessitas, ex
ea parte falsa fuisset imago, ut qua: per dissimi-
litudinem aliena esset ah exemplari. Qui enim fieri
posset ut natura nescio quibus necessitatis legi-
bus astricta, natura: omnium rerum donlinatricis
’ imago diceretur? Quod ergo per omnia Deo erat
assimilatum, oportebat omnino habere in natura
quod sibi imperaret, et domino minime esset sub-
jectum, ut virtutis esset prmmium bonorum par-
tiripatio. Qui factum est ergo, inquies, ut qui per
omnia pulcherrimis et praestantissimis fuit hone-
status, commutaverit bona deterioribus? Clarum
autem est id quoque quod de eo dicendum est .
mundi origine, dicens factum esse hominem ad
Dei imaginem. ln hac enim assimilatione ad ima-
ginem, ea prorsus enumerantur, quae di\initatis
characterem exprimunt, et quiscunque de his Moses historica narratione percurrit (ita tamen ut ea
pro dogmatis habeamus) eamdem doctrinam redolent. Paradisus enim ille fructuumque proprietas, quorum
rsus non ventris saturitatem, sed scientiam ctmternitatem vita: gustantibus donat : haec omnia congruunt
iis qua: sunt prius considerata iu homine : nempe quod in initio nostra esset bona et in bonis natura.
Sed iis qua: dicta sunt forte repugnabit is
qui ad praesentia aspicit, et existimat se posse
probare, non esse vera quae dicuntur, quod
non in illis, sed in omnibus fere contrariis
nunc homo cernatur. Ubi enim est formae di-
vina: similitudo in anima? Ubi mgritudinum
vacuitas in corpore? Ubi aniune mternitaslAn-
non est homo brevis vitae, patibilis, caducus,
omni al'fectionum generi obnoxius, et in auima, et
in corpore? Qui haec dicit et qua: sunt hujnsmodi,
et naturam insectatur, existimabit se posse ever-
tere qum sunt tradita de homine. Sed ne ab eo
quod est consequens et consentaneum deflectatur
oratio, de bis etiam paucis tractabimus. Quod
nunc vita humana sit in iis quae sunt aliena et
minime convenientia , non satis est argumenti
quod homo nunquam fuerit in bonis. Quoniam
enim homo Dei est opus, qui propter bonitatem
hoc animal deduxit ad ortum, nemo jure eum,
cujus bonitas causa fuit ut conderetur, illius defe—
, ctionis causam esse suspicabitur. Sed alia est
causa cur et haec nobis nune adsint, et deserti si-
mus ab iis quae sunt praestantiora. Initium autem
ejus quod ad hoe nunc est dicendum. non est
remotum_ ab assensione eorum qui contradicunt.
Qui enim ad hoc ut suorum bonorum particeps
esset hominem fecit, quique adminiculum et oc-
casiOnem ejus natura: indidit, ut per uiiumqnodque
ad simile ferretur appetitio, non privaverit homi-
nem eo quod est bonorum pulcherrimum et prie-
stantissimum. illa, inquam, gratia quae in eo con-
sistit, quod non sit aliquid quod dominatum in
eum obtineat, et quod sit sui juris et liberi arbi-
trii. Si enim vita: humana: praeesset necessitas, ex
ea parte falsa fuisset imago, ut qua: per dissimi-
litudinem aliena esset ah exemplari. Qui enim fieri
posset ut natura nescio quibus necessitatis legi-
bus astricta, natura: omnium rerum donlinatricis
’ imago diceretur? Quod ergo per omnia Deo erat
assimilatum, oportebat omnino habere in natura
quod sibi imperaret, et domino minime esset sub-
jectum, ut virtutis esset prmmium bonorum par-
tiripatio. Qui factum est ergo, inquies, ut qui per
omnia pulcherrimis et praestantissimis fuit hone-
status, commutaverit bona deterioribus? Clarum
autem est id quoque quod de eo dicendum est .