PG 45, col. 215
corporea et essentialis per se, quomodo uui-
tur corpori, et pars exsistit animalis, pro-
priam animalis~essentiam conservans non con-
fusam, neque corruptam? Necesse enim est
aut unita esse animam et corpus, et una mu-
tata esse et simul corrupta, ut elementa : aut
unitum non esse utrumque, ob prtedictas absurdita-
tes, adjacere vero tanquam saltatores in choro,
aut calculum calculo, aut mistum et confusum
esse, Veluti aqua et vinum. Sed quod anima ne-
queat adjacere corpori, in tractatu De anima de-
monstratum est: esset enim sola pars corporis
animata qua: proxima esset animat; qua: vero co-
pulata non esset, inanimis ; praeterquam quod non
possint unum dici quae per appositionem sunt, ut
ν. g. ligna aut ferrum aut aliquid ejusmodi. Porro
vini et aquae mistio utrumque simul corrumpit :
neque enim aqua est mistio pura, neque vinum :
etiamsi ejusmodi temperamentum per appositionem
fiat, qua: sensum fugiat propter tenuitatem partium
eorum qua: mista sunt; id vero constat ex eo quod
rursus a se invicem discernuntur. Spongia certe
oleo tincta sugit puram aquam, et papyrus. Verum
ex eo plane est quod fieri non potest, ut accurate
unita separentur ratione sensibili. Quod si neque
unitum est, neque mistttm, neque adjacet, quaenam
ratio est ut dicatur unum animal? Plato certe
C
etiam ob hoc dubittm, non vult animal ex anima et
corpore constare, sed animam corpori mistam, et
tanquam indutam corpore. Verum hac quoque ra-
tio dubitationem aliquam habet. Nam quomodo
unum esse potest anima, cum indumento? Non
enim idem tunica et unum est cum corpore ipsa
induto. Ammonius autem doctor Plotini quazstio-
nem istam hoc modo solvebat: siquidem aiebat
intelligibilia ejusmodi vim et naturam habere, ut
etiam nniri percipietttibus ipsa admitterent. Quem—
admodum simul corrupta, et unita; et manere in-
conlusa, et incorrupta, velut ea qua: adjacent;
etenim in corporibus unio alterationcm eorum qua
coeunt, ellicit : quandoquidem in alia corpora tnu-
tantur, ut elementa in res compositas, et alimenta
in sanguinem, sanguis vero in carnem et reliquas
corporis partes. Jam vero in intelligibilibus unio
quidem iit, sed alteratio non subsequitur. Sed enim
intelligibile non solet secundum essentiam alterari,
verum autem excidit, aut in nihilum abit, ac mtt-
tationem non admittit, neque vero in nihilum
perit. Non enim anima immortalis esset, cum ipsa
vita sit, siquidem in mistione mutaretur, utique et
vita amplius non esset. Quid autem conferret cor-
pori, si vitam ipsi non praeberet? Itaque anima non
alteratur in unione. Hoc igitur demonstrato, quod
intelligibilia non varientur secundum essentiam,
necessario consequitur, ut non una pereant, qui-
bus anima corpori unitur. Nam quod unitum sit,
tur corpori, et pars exsistit animalis, pro-
priam animalis~essentiam conservans non con-
fusam, neque corruptam? Necesse enim est
aut unita esse animam et corpus, et una mu-
tata esse et simul corrupta, ut elementa : aut
unitum non esse utrumque, ob prtedictas absurdita-
tes, adjacere vero tanquam saltatores in choro,
aut calculum calculo, aut mistum et confusum
esse, Veluti aqua et vinum. Sed quod anima ne-
queat adjacere corpori, in tractatu De anima de-
monstratum est: esset enim sola pars corporis
animata qua: proxima esset animat; qua: vero co-
pulata non esset, inanimis ; praeterquam quod non
possint unum dici quae per appositionem sunt, ut
ν. g. ligna aut ferrum aut aliquid ejusmodi. Porro
vini et aquae mistio utrumque simul corrumpit :
neque enim aqua est mistio pura, neque vinum :
etiamsi ejusmodi temperamentum per appositionem
fiat, qua: sensum fugiat propter tenuitatem partium
eorum qua: mista sunt; id vero constat ex eo quod
rursus a se invicem discernuntur. Spongia certe
oleo tincta sugit puram aquam, et papyrus. Verum
ex eo plane est quod fieri non potest, ut accurate
unita separentur ratione sensibili. Quod si neque
unitum est, neque mistttm, neque adjacet, quaenam
ratio est ut dicatur unum animal? Plato certe
C
etiam ob hoc dubittm, non vult animal ex anima et
corpore constare, sed animam corpori mistam, et
tanquam indutam corpore. Verum hac quoque ra-
tio dubitationem aliquam habet. Nam quomodo
unum esse potest anima, cum indumento? Non
enim idem tunica et unum est cum corpore ipsa
induto. Ammonius autem doctor Plotini quazstio-
nem istam hoc modo solvebat: siquidem aiebat
intelligibilia ejusmodi vim et naturam habere, ut
etiam nniri percipietttibus ipsa admitterent. Quem—
admodum simul corrupta, et unita; et manere in-
conlusa, et incorrupta, velut ea qua: adjacent;
etenim in corporibus unio alterationcm eorum qua
coeunt, ellicit : quandoquidem in alia corpora tnu-
tantur, ut elementa in res compositas, et alimenta
in sanguinem, sanguis vero in carnem et reliquas
corporis partes. Jam vero in intelligibilibus unio
quidem iit, sed alteratio non subsequitur. Sed enim
intelligibile non solet secundum essentiam alterari,
verum autem excidit, aut in nihilum abit, ac mtt-
tationem non admittit, neque vero in nihilum
perit. Non enim anima immortalis esset, cum ipsa
vita sit, siquidem in mistione mutaretur, utique et
vita amplius non esset. Quid autem conferret cor-
pori, si vitam ipsi non praeberet? Itaque anima non
alteratur in unione. Hoc igitur demonstrato, quod
intelligibilia non varientur secundum essentiam,
necessario consequitur, ut non una pereant, qui-
bus anima corpori unitur. Nam quod unitum sit,