PG 45, col. 29
In inglese: The Great Catechism 6
Ἐπειδὴ γὰρ ἅπαξ πρὸς τὸ κακὸν τὴν ῥοπὴν ἔσχεν ὸ
τῇ ἀποστροφῇ τῆς ἀγαθότητος ὲν ἑαυτῷ γεννήσας
τὸν ςθόνον, ὥσπερ λίθος ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς ὑπὸ
τοῦ ἰδίου βάρους πρὸς τὸ πρανὲς συνελαύνεται,
οὕτω κάκεῖνος τῆς πρὸς τὺ ἀγαθὸν συμφυΐας ἀπο-
σπασθεζ, καὶ πρὸς κακίαν βαρήσας καὶ κατανεύσας,
αὐτομάτως οἶόν τινι βάρει πρὸς τὸν ἔσχατον τῆς
πονηρίας ὅρον συνωσθεὶς ἀπηνέχθη. καὶ τὴν διανοη-
τικὴν δύναμιν ἢν είς τὴν συνέργειαν τῆς τοῦ κρείτ-
τονος μετουσίας ἔσχε παρὰ τοῦ κτίσαντος, ταύτην είς
εὕρεσιν τῶν κατά κακίαν ὲπινοουμένων συνεργὸν
ποιησάμενος, εὐμηχάνως διέρχεται δι’ ἀπάτης τὸν
ἄνθρωπον, αὑτὸν ἑαυτοῦ πείσας γενέσθαι φονέα τε καὶ
αὐτόχειρα. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῆς θείας εὐλογίας
δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος, ὑψηλὸς μὲν ἦν τῷ ἀξιώματι·
βασιλεύειν γὰρ ἐτάχθη τῆς γῆς τε καὶ τῶν ἐπ’ αὐτῆς
πάντων υ καλὸς δὲ τὸ εἶδος, ἀπεικόνισμα γὰρ τοῦ
ἀρχετύπου ἐγεγόνει κάλλους· ἀπαθὴς δὲ τὴν φύσιν,
τοῦ γὰρ ἀπαθοῦς μίμημα ἦν · ἀνάπλεως δὲ παρ-
ρησίας, αὐτῆς κατὰ πρόσωπον τῆς θείας ἐμφανείας
κατατρυφῶν · ταῦτα δὲ τῷ Ἀντικειμένῳ τοῦ κατά τὸν
φθόνον πάθους ὑπεκκαύματα ἦν’ ίσχύῖ δέ τινι καὶ
βίᾳ δυνάμεως κατεργάσασθαι τὸ κατὰ γνώμην οὺχ
οἷός τε ἦν · ὑπερίσχυε γὰρ ἡ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ
δύναμις τῆς τούτου βίας · διὰ τοῦτο ἀποστῆσαι τῆς
ἐνισχυούσης αὐτὸν δυνάμεως μηχανᾶται, ὠς ἃν εὐ-
άλωτος αὑτῷ πρὸς τὴν ἐπιϐουλὴν κατασταίη. Καὶ
ὥσπερ ἐπὶ λύχνου τοῦ πυρὸς τῆς θρυαλλίδος περι-
δεδραγμένου, εί τις ἀδυνατῶν τῷ φυσήματι σϐέσαι
τὴν φλόγα ὕδωρ ὲμμίξει ἐν τῷ ἐλαίῳ, καὶ διὰ τῆς
ἐπινοίας ταύτης ἀμαυρώσει τὴν φλόγα ο οὕτως δι’
ἀπάτης τῇ προαιρέσει τοῦ ἀνθρώπου τὴν κακίαν εμ-
μίξας ὁ ’Δντικείμενος, σόέσιν τινὰ καὶ ἁμαύρωσιντῆς
εὐλογίας ἐποίησεν. τῌς ἐπιλειπούσης, ἐξ ἀνάγκης τὸ
ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται. Ἀντίκειται δὲ τῇ ζωῇ
μὲν ὁ θάνατος, ἡ ἀσθένεια δὲ τῇ δυνάμει, τῇ εὐλογίᾳ
δὲ ἡ κατάρα, τῇ παρρησίᾳ δὲ ἡ αἰσχύνη. καὶ πᾶσι
τοῖς ἀγαθοῖς τά κατά τὸ ἐναντίον νοούμενα, Διά τοῦτο
ἑν τοῖς παροῦσι κακοῖς ὲστι νῦν τὺ ἀνθρώπινον,
τῆς ἀρχῆς ἐκείνης τοιούτου τέλους τὰς ἀφορμὰς
παρασχούσης.
pro ea subit contrarium. Adversatur autem vita quidem mors. viribus autem imbecillitas. benedi-
ctioni autem exsecratio, fiducia: autem pudor, et omnibus bonis ea qua: intelliguntur ex contrario.
Propterea homo nunc est in malis praesentibus, cum illud principium talis linis argumentum
dedisset et occasionem.
ΚΕΦΑΛ. Ζ’.
Kal μηδεὶς ἐρωτάτω, εί προειδὼς τὴν ἀνθρωπίνην
συμφορὰν ὁ Θεὸς τὴν ὲκ τῆς ἀϐουλίας αὑτῷ συμ-
ϋησομένην, ἦλθεν είς τὸ κτίσαι τὸν ἄνθρωπον, ᾧ τὸ
, μὴ γενέσθαι μᾶλλον ἴσως, ἦ τὸ ὲν κακοῖς εἶναι,
λυσιτελέστερον ἦν. Ταῦτα γὰρ oi τοῖς Μανιχαῖκοῖς
δόγμασι δι’ ἀπάτης παρασυρέντες είς σύστασιν τῆς
ἑαυτῶν πλάνης προϐάλλουσιν, ὡς διὰ τοῦτο πονηρὸν
εἶναι τὸν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κτίστην ἀποδει-
τῇ ἀποστροφῇ τῆς ἀγαθότητος ὲν ἑαυτῷ γεννήσας
τὸν ςθόνον, ὥσπερ λίθος ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς ὑπὸ
τοῦ ἰδίου βάρους πρὸς τὸ πρανὲς συνελαύνεται,
οὕτω κάκεῖνος τῆς πρὸς τὺ ἀγαθὸν συμφυΐας ἀπο-
σπασθεζ, καὶ πρὸς κακίαν βαρήσας καὶ κατανεύσας,
αὐτομάτως οἶόν τινι βάρει πρὸς τὸν ἔσχατον τῆς
πονηρίας ὅρον συνωσθεὶς ἀπηνέχθη. καὶ τὴν διανοη-
τικὴν δύναμιν ἢν είς τὴν συνέργειαν τῆς τοῦ κρείτ-
τονος μετουσίας ἔσχε παρὰ τοῦ κτίσαντος, ταύτην είς
εὕρεσιν τῶν κατά κακίαν ὲπινοουμένων συνεργὸν
ποιησάμενος, εὐμηχάνως διέρχεται δι’ ἀπάτης τὸν
ἄνθρωπον, αὑτὸν ἑαυτοῦ πείσας γενέσθαι φονέα τε καὶ
αὐτόχειρα. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῆς θείας εὐλογίας
δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος, ὑψηλὸς μὲν ἦν τῷ ἀξιώματι·
βασιλεύειν γὰρ ἐτάχθη τῆς γῆς τε καὶ τῶν ἐπ’ αὐτῆς
πάντων υ καλὸς δὲ τὸ εἶδος, ἀπεικόνισμα γὰρ τοῦ
ἀρχετύπου ἐγεγόνει κάλλους· ἀπαθὴς δὲ τὴν φύσιν,
τοῦ γὰρ ἀπαθοῦς μίμημα ἦν · ἀνάπλεως δὲ παρ-
ρησίας, αὐτῆς κατὰ πρόσωπον τῆς θείας ἐμφανείας
κατατρυφῶν · ταῦτα δὲ τῷ Ἀντικειμένῳ τοῦ κατά τὸν
φθόνον πάθους ὑπεκκαύματα ἦν’ ίσχύῖ δέ τινι καὶ
βίᾳ δυνάμεως κατεργάσασθαι τὸ κατὰ γνώμην οὺχ
οἷός τε ἦν · ὑπερίσχυε γὰρ ἡ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ
δύναμις τῆς τούτου βίας · διὰ τοῦτο ἀποστῆσαι τῆς
ἐνισχυούσης αὐτὸν δυνάμεως μηχανᾶται, ὠς ἃν εὐ-
άλωτος αὑτῷ πρὸς τὴν ἐπιϐουλὴν κατασταίη. Καὶ
ὥσπερ ἐπὶ λύχνου τοῦ πυρὸς τῆς θρυαλλίδος περι-
δεδραγμένου, εί τις ἀδυνατῶν τῷ φυσήματι σϐέσαι
τὴν φλόγα ὕδωρ ὲμμίξει ἐν τῷ ἐλαίῳ, καὶ διὰ τῆς
ἐπινοίας ταύτης ἀμαυρώσει τὴν φλόγα ο οὕτως δι’
ἀπάτης τῇ προαιρέσει τοῦ ἀνθρώπου τὴν κακίαν εμ-
μίξας ὁ ’Δντικείμενος, σόέσιν τινὰ καὶ ἁμαύρωσιντῆς
εὐλογίας ἐποίησεν. τῌς ἐπιλειπούσης, ἐξ ἀνάγκης τὸ
ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται. Ἀντίκειται δὲ τῇ ζωῇ
μὲν ὁ θάνατος, ἡ ἀσθένεια δὲ τῇ δυνάμει, τῇ εὐλογίᾳ
δὲ ἡ κατάρα, τῇ παρρησίᾳ δὲ ἡ αἰσχύνη. καὶ πᾶσι
τοῖς ἀγαθοῖς τά κατά τὸ ἐναντίον νοούμενα, Διά τοῦτο
ἑν τοῖς παροῦσι κακοῖς ὲστι νῦν τὺ ἀνθρώπινον,
τῆς ἀρχῆς ἐκείνης τοιούτου τέλους τὰς ἀφορμὰς
παρασχούσης.
pro ea subit contrarium. Adversatur autem vita quidem mors. viribus autem imbecillitas. benedi-
ctioni autem exsecratio, fiducia: autem pudor, et omnibus bonis ea qua: intelliguntur ex contrario.
Propterea homo nunc est in malis praesentibus, cum illud principium talis linis argumentum
dedisset et occasionem.
ΚΕΦΑΛ. Ζ’.
Kal μηδεὶς ἐρωτάτω, εί προειδὼς τὴν ἀνθρωπίνην
συμφορὰν ὁ Θεὸς τὴν ὲκ τῆς ἀϐουλίας αὑτῷ συμ-
ϋησομένην, ἦλθεν είς τὸ κτίσαι τὸν ἄνθρωπον, ᾧ τὸ
, μὴ γενέσθαι μᾶλλον ἴσως, ἦ τὸ ὲν κακοῖς εἶναι,
λυσιτελέστερον ἦν. Ταῦτα γὰρ oi τοῖς Μανιχαῖκοῖς
δόγμασι δι’ ἀπάτης παρασυρέντες είς σύστασιν τῆς
ἑαυτῶν πλάνης προϐάλλουσιν, ὡς διὰ τοῦτο πονηρὸν
εἶναι τὸν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κτίστην ἀποδει-