PG 46, col. 1033
emuXoAn δ(5).
Hæc epistola, in qua Ngsseni od Eccίesiam sibi camnmissoæ reditas describitur, scripta fuisse idetur vet
gusti annο 378.
Διέσωσεν ἡμᾶς ὁ Κύριος, ὡς εἰκὸς ἦν, ὑπὸ τῶν
σῶν προπεμφθέντας εὐχῶν, καί σοι τεκμήριον τῆς
εὐμενείας (14) σαφὲς διηγήσομαι· ὡς γὰρ ἤδη ἤλιος
ἦν ἀνὰ τὸ χωρίον, ὅ κατόπιν Ἐαρσοῦ (1516) κατ-
ελίπομεν, ἀθρόον ἐγένετο νεφῶν συστροφὴ, καὶ εἰς
βαθὺν ζόφον 17) ἐξ αἰθρίας μετέπεσε. υχρὰ δέ τις
αὕρα τῶν νεφῶν διαπνέουσα, δροσώδης, καὶ ὑγρο-
τάτη τοῖς σώμασιν ἡμῶν προσπίπτουσα, ὅσον οὐδέ-
πω τὸν ὑετὸν ἠπείλει, καὶ κατὰ τὸ εὐώνυμον βρον-
ταὶ συνεχεῖς ὑπεῤῥήγνυντο, καὶ ἀστραπαὶ ὀξεῖαί τε
καὶ ἐπάλληλοι τῶν ββροντῶν προηγοῦντο, τά τε ὄρη
πτάντα πρόσω τε καὶ ὀπίσω, καὶ καθʼ ἐκάτερα τῶν
πλαγίων, κατηρεφῆ τοῖς νέφεσιν ἦν. Καὶ ἤδη ὑπὲρ
κεφαλῆς ἡμῶν βραχεῖα νεφέλη (18), πνεύματι βιαίῳ
ὑποληφθεῖσα, τὸν ὑετὸν ὦδινε, καὶ ἡμεῖς κατὰ τὸ
Ἰσραηλιτικὸν θαῦμα, μέσοι πανταχόθεν τῶν ὑδάτων
διειλημμένοι, ἄβροχοι τὴν μέχρις Οὐεστηνῆς (19)
δδὸν ἐπεράσαμεν· ἐν ἢ καταχθέντων ἡμῶν ἤδη, καὶ
γὰρ (20) ἡμιόνων ἀναπαυσάντων (21), τότε παρὰ τοῦ
Οεοῦ ἐδόθη τῷ ἀέρι τοῦ ὄμβρου τὸ σύνθημα. Τριῶν
δὲ ὡρῶν, ἢ καὶ τεσσάρων ἐκεῖσε διαγόντων ἡμῶν, καὶ
ἱκανῶς εἴχομεν τῆς ἀναπαύσεως, πάλιν διέσχεν ὁ
Θεὸς τὸν ὄμβρον, καὶ τὸ ὄχημα εὐδρομώτερον ἐαυ-
τῷ (22) ἢ πρόσθεν ἦν, ἐν ὑγρῷ τε καὶ ἐπιπολαίῳ
τῷ πηλῷ τοῦ τροχοῦ διʼ εὐκολίας ἐνολισθαίνοντος.
Ἐατι δὲ ὀδὸς ἀπʼ ἐκείνου ἐπὶ τὴν πολίχνην ἡμῶν
πᾶσα ἐπιποτάμιιος, κατὰ ῥοῦν συγκατιοῦσα τῷ ὕδατι,
χωρία τε συνεχῆ περὶ τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ, παρ-
ὀδια τὰ πάντα, καὶ οὐ πολλῷ τῷ μέσῳ ἀπʼ ἀλλήλων
διῳκισμένα. Πἄσα τοίνυν ἡ ὁδὸς ἐκ τῆς ἐπαλλήλου
ταύτης οἰκήσεως, τῶν μὲν ὑπαντώντων, τῶν δὲ
παραπεμπόντων κατὰ τὸ συνεχὲς ἀνθρώπων ἐπεπλή-
ρωτο, πολὺ τῇ ἡδονῇ καταμιγνύντων τὸ δάκρυον. Ἡν
δὲ ψεκὰς ἀνεπαχθὴς τὸν ἀέρα ὑπονοτίζουσα· μικρὸν
δὲ πρὸ τῆς πολίχνης εἰς βιαιότερον ὄμβρον τὸ ὑπερ-
κείμενον ἐθλίβετο νέφος (23), ὦστε καθʼ ἡσυχίαν
ἡμῖν γενέσθαι τὴν εἴσοδον, μηθενὸς προαισθομένου
(15) Ἐααστοtd. Hæc epistola in codice Medic.
inscribitur Ἀβλαβίῳ, Ablabio.
(14) Εὐμενείας. Ma. Med. εὐμενείας Θεοῦ.
(1516) Ἐαρσοῦ. Pro Ἐαρσοῦ quod est in Vati-
eano ms.scribitur in Mediceo ἐαυτω· ut obscuritas
t dificultas omnis illico sublata fuerit. CAεcc.
pag. 92. - Qui hujus loci meminerit, nullum reperi.
(17) Ζόωον. Ma. Med. ζόφον ὁ ἀήρ, pro quocælum
Eacagnius supplevit. Mox in eodem cod. αὕρα δρω-
σώδης τε scribitur. Id. ibid. pag. 98.
(18) ortasse legendum βαρεῖα νεφέλη, gravis nu-
bes. - Κραχεῖα νεσέλη. Banc lectionem codicis
Vat. exhibet quoque Mediceus. Atque optime uter-
sue: ut promde inopportuna videatur Zacagnii
Pμr.. Gu. XIVI.
Hæc epistola, in qua Ngsseni od Eccίesiam sibi camnmissoæ reditas describitur, scripta fuisse idetur vet
gusti annο 378.
Διέσωσεν ἡμᾶς ὁ Κύριος, ὡς εἰκὸς ἦν, ὑπὸ τῶν
σῶν προπεμφθέντας εὐχῶν, καί σοι τεκμήριον τῆς
εὐμενείας (14) σαφὲς διηγήσομαι· ὡς γὰρ ἤδη ἤλιος
ἦν ἀνὰ τὸ χωρίον, ὅ κατόπιν Ἐαρσοῦ (1516) κατ-
ελίπομεν, ἀθρόον ἐγένετο νεφῶν συστροφὴ, καὶ εἰς
βαθὺν ζόφον 17) ἐξ αἰθρίας μετέπεσε. υχρὰ δέ τις
αὕρα τῶν νεφῶν διαπνέουσα, δροσώδης, καὶ ὑγρο-
τάτη τοῖς σώμασιν ἡμῶν προσπίπτουσα, ὅσον οὐδέ-
πω τὸν ὑετὸν ἠπείλει, καὶ κατὰ τὸ εὐώνυμον βρον-
ταὶ συνεχεῖς ὑπεῤῥήγνυντο, καὶ ἀστραπαὶ ὀξεῖαί τε
καὶ ἐπάλληλοι τῶν ββροντῶν προηγοῦντο, τά τε ὄρη
πτάντα πρόσω τε καὶ ὀπίσω, καὶ καθʼ ἐκάτερα τῶν
πλαγίων, κατηρεφῆ τοῖς νέφεσιν ἦν. Καὶ ἤδη ὑπὲρ
κεφαλῆς ἡμῶν βραχεῖα νεφέλη (18), πνεύματι βιαίῳ
ὑποληφθεῖσα, τὸν ὑετὸν ὦδινε, καὶ ἡμεῖς κατὰ τὸ
Ἰσραηλιτικὸν θαῦμα, μέσοι πανταχόθεν τῶν ὑδάτων
διειλημμένοι, ἄβροχοι τὴν μέχρις Οὐεστηνῆς (19)
δδὸν ἐπεράσαμεν· ἐν ἢ καταχθέντων ἡμῶν ἤδη, καὶ
γὰρ (20) ἡμιόνων ἀναπαυσάντων (21), τότε παρὰ τοῦ
Οεοῦ ἐδόθη τῷ ἀέρι τοῦ ὄμβρου τὸ σύνθημα. Τριῶν
δὲ ὡρῶν, ἢ καὶ τεσσάρων ἐκεῖσε διαγόντων ἡμῶν, καὶ
ἱκανῶς εἴχομεν τῆς ἀναπαύσεως, πάλιν διέσχεν ὁ
Θεὸς τὸν ὄμβρον, καὶ τὸ ὄχημα εὐδρομώτερον ἐαυ-
τῷ (22) ἢ πρόσθεν ἦν, ἐν ὑγρῷ τε καὶ ἐπιπολαίῳ
τῷ πηλῷ τοῦ τροχοῦ διʼ εὐκολίας ἐνολισθαίνοντος.
Ἐατι δὲ ὀδὸς ἀπʼ ἐκείνου ἐπὶ τὴν πολίχνην ἡμῶν
πᾶσα ἐπιποτάμιιος, κατὰ ῥοῦν συγκατιοῦσα τῷ ὕδατι,
χωρία τε συνεχῆ περὶ τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ, παρ-
ὀδια τὰ πάντα, καὶ οὐ πολλῷ τῷ μέσῳ ἀπʼ ἀλλήλων
διῳκισμένα. Πἄσα τοίνυν ἡ ὁδὸς ἐκ τῆς ἐπαλλήλου
ταύτης οἰκήσεως, τῶν μὲν ὑπαντώντων, τῶν δὲ
παραπεμπόντων κατὰ τὸ συνεχὲς ἀνθρώπων ἐπεπλή-
ρωτο, πολὺ τῇ ἡδονῇ καταμιγνύντων τὸ δάκρυον. Ἡν
δὲ ψεκὰς ἀνεπαχθὴς τὸν ἀέρα ὑπονοτίζουσα· μικρὸν
δὲ πρὸ τῆς πολίχνης εἰς βιαιότερον ὄμβρον τὸ ὑπερ-
κείμενον ἐθλίβετο νέφος (23), ὦστε καθʼ ἡσυχίαν
ἡμῖν γενέσθαι τὴν εἴσοδον, μηθενὸς προαισθομένου
(15) Ἐααστοtd. Hæc epistola in codice Medic.
inscribitur Ἀβλαβίῳ, Ablabio.
(14) Εὐμενείας. Ma. Med. εὐμενείας Θεοῦ.
(1516) Ἐαρσοῦ. Pro Ἐαρσοῦ quod est in Vati-
eano ms.scribitur in Mediceo ἐαυτω· ut obscuritas
t dificultas omnis illico sublata fuerit. CAεcc.
pag. 92. - Qui hujus loci meminerit, nullum reperi.
(17) Ζόωον. Ma. Med. ζόφον ὁ ἀήρ, pro quocælum
Eacagnius supplevit. Mox in eodem cod. αὕρα δρω-
σώδης τε scribitur. Id. ibid. pag. 98.
(18) ortasse legendum βαρεῖα νεφέλη, gravis nu-
bes. - Κραχεῖα νεσέλη. Banc lectionem codicis
Vat. exhibet quoque Mediceus. Atque optime uter-
sue: ut promde inopportuna videatur Zacagnii
Pμr.. Gu. XIVI.