PG 46, col. 1109
παρακινεῖσθε , ἀλλ’ εὐχὰς ἡμῖν συνοπόρους (2) πέμ-
ψατε , ἵνα ταῖς εὐχαῖς ὑμῶν δυναμὼμενοι, εἴπωμεν
ὲν παντὶ καιρῷ, παρὰ τῆς θείας βοηθούμενοι ἰσχύος ·
ιιάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ ο
τῷ ἡ δόξα εὶς τούς αίώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ea: sermone in Orationem Dominicam.
Apud Mica. LEQUIEN. Dissertat Ι Damasc., ᾗ xum, pag. xxu.
Ὀ τε γὰρ Υἱὸς ὲκ τοῦ Πατρὸς ἐξῆλθεν, καθώς
φησιν ή Γραφὴ, καὶτὸ Πνεῦμα ὲκ τοῦ Θεοῦ καὶ
παρὰ Πατρὸς ἐκπορεύεται. Ἀλλ’ ὥσπερ τὸ ἄνευ αἱ· Β
τίας εῖναι, μόνου τοῦ Ματρὸς ὃν, τῷ Υίῷ καὶ τῷ
Πνεύματι ὲναρμοσθῆναι οὐ δύναται, οὕτω τδ ἔμπαλιν
τὸ ἐξ αἰτίας εἶναι , ὅπερ ἴδιόν ἐστι τοῦ Υίοῦ καὶ τοῦ
Πνεύματος, τῷ Πατρὶ ἐπιθεωρηθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει.
Κοινοῦ δὲ ὄντος τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Πνεύματι τοῦ μὴ
ἀγεννήτως εἶναι, ὡς ἂν μή τις σύγχυσις περὶ τὸ
ὑποκείμενον θεωρηθείη, πάλιν ἔστιν ἄμικτον τὴν
ὲν τοῖς ίδιὼμασιν αὐτῶν διαφορὰν ἐξευρεῖν, ὼς ἂν
καὶ τὸ κοινὸν φυλαχθείη, καὶ τὸ ἴδιον μὴ συγχυθείη.
'0 γὰρ μονογενὴς Υἱὸς ὲκ τοῦ Πατρδς παρὰ τῆς ἁγίας
Γραφῆς ὀνομάζεται, καὶ μέχρι τούτου ὁ λόγος ἵστη-
σιν αὐτῷ τὸ ἰδίωμα. Τὸ δὲ ἅγιον Πνεῦμα καὶ ὲκ τοῦ
Harpe; λέγεται, καὶ ἐκ τοῦ Υιοῦ εἶναι προσμαρ-
τυρεῖται. El γάρ τις Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει,
φησὶν, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ. Οὐκοῦν τὸ μὲνξ
Πνεῦμα ὲκ τοῦ Θεοῦ, καὶ Θεοῦ Πνεῦμά ἐστιν. '0
δὲ Υἱὸς ὲκ Θεοῦ ὢν, οὐκέτι καὶ Πνεύματος, οὔτε
ἐστὶν, οὔτε λέγεται· οὐδὲ ἀναστρέφει ἡ σχετικὴ ἁκο-
λουθία αὕτη. · λ
η ΙΙΙ.
Apud S. Joannem Danascsueu ex Sacr. Parallel. tom. II, pag. 773.
Τί τδ πιστεύειν ἀφέντες, τεχνολογοῦ μεν τὴν πίστιν,
καὶ πληροῦμεν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ κοινοῦ δυσμενοῦς;
Αεγισάμενος γὰρ ὁ διάϐολος, ὁ κοινὸς τῆς ἀνθ ρωπότη-
τας λυμεὼν, ὅτι γαλήνης ὲν ἡμῖν πολιτευομένης, τὰ
τῆς εὐσεϐείας ἀνθεῖ, τῆς πίστεως δὲ κρατούσης,
εὐζωῖα κρατεῖ, φίλοι τε τοῦ Δημιουργοῦ γινόμεθα,
ἵνα μὴ ἐπέλθωμεν, ὅθεν ἐκεῖνος ἐξέπεσεν, ὁρᾷτε τί Ῑ)
πεποίηκε, καὶ πῶς πανούργως τὸν καθ’ ἡμᾶς ὲρῤα-
ψῴδηκε πόλεμον. Ὀ μηχανορῥάφος τῶν κακῶν, καὶ
σοφὸς ἐν ἀπάταις, καὶ ποικίλος ὲν ἐπιϐουλαῖς, καὶ
πλούσιος ὲν τοῖς κακοῖς μηχανήμασι, παρασκευάζει
τινὰς ἐν προσχήματι τῆς εὐσεϐείας στρατεύσασθαι
κατὰ τῆς πίστεως, καὶ πᾶσι τοῖς εὐσεϐέσι δι’ αὐτῶν
ἄκαιρον φιλονεικίαν, κα)⁵ ψυχοφθόρον ἐνέϐαλε πόλε-
μον, καὶ τῆς Ἑκκλησίας τὰ μέλη κατ’ ἀλλήλων
ἐστράτευσε. Στρέψωμεν τοίνυν κατὰ τῆς αὐτοῦ κεφα-
λῆς τοῦτο δὴ τὸ σοφὸν, καὶ τὴν εὐφροσύνην αὐτοῦ
³ Philipp. ιν, 15. ⁸ Rom. vm, 9.
(‘2) Ex conjectura viri docti et interpretis legendum
ψατε , ἵνα ταῖς εὐχαῖς ὑμῶν δυναμὼμενοι, εἴπωμεν
ὲν παντὶ καιρῷ, παρὰ τῆς θείας βοηθούμενοι ἰσχύος ·
ιιάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ ο
τῷ ἡ δόξα εὶς τούς αίώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ea: sermone in Orationem Dominicam.
Apud Mica. LEQUIEN. Dissertat Ι Damasc., ᾗ xum, pag. xxu.
Ὀ τε γὰρ Υἱὸς ὲκ τοῦ Πατρὸς ἐξῆλθεν, καθώς
φησιν ή Γραφὴ, καὶτὸ Πνεῦμα ὲκ τοῦ Θεοῦ καὶ
παρὰ Πατρὸς ἐκπορεύεται. Ἀλλ’ ὥσπερ τὸ ἄνευ αἱ· Β
τίας εῖναι, μόνου τοῦ Ματρὸς ὃν, τῷ Υίῷ καὶ τῷ
Πνεύματι ὲναρμοσθῆναι οὐ δύναται, οὕτω τδ ἔμπαλιν
τὸ ἐξ αἰτίας εἶναι , ὅπερ ἴδιόν ἐστι τοῦ Υίοῦ καὶ τοῦ
Πνεύματος, τῷ Πατρὶ ἐπιθεωρηθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει.
Κοινοῦ δὲ ὄντος τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Πνεύματι τοῦ μὴ
ἀγεννήτως εἶναι, ὡς ἂν μή τις σύγχυσις περὶ τὸ
ὑποκείμενον θεωρηθείη, πάλιν ἔστιν ἄμικτον τὴν
ὲν τοῖς ίδιὼμασιν αὐτῶν διαφορὰν ἐξευρεῖν, ὼς ἂν
καὶ τὸ κοινὸν φυλαχθείη, καὶ τὸ ἴδιον μὴ συγχυθείη.
'0 γὰρ μονογενὴς Υἱὸς ὲκ τοῦ Πατρδς παρὰ τῆς ἁγίας
Γραφῆς ὀνομάζεται, καὶ μέχρι τούτου ὁ λόγος ἵστη-
σιν αὐτῷ τὸ ἰδίωμα. Τὸ δὲ ἅγιον Πνεῦμα καὶ ὲκ τοῦ
Harpe; λέγεται, καὶ ἐκ τοῦ Υιοῦ εἶναι προσμαρ-
τυρεῖται. El γάρ τις Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει,
φησὶν, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ. Οὐκοῦν τὸ μὲνξ
Πνεῦμα ὲκ τοῦ Θεοῦ, καὶ Θεοῦ Πνεῦμά ἐστιν. '0
δὲ Υἱὸς ὲκ Θεοῦ ὢν, οὐκέτι καὶ Πνεύματος, οὔτε
ἐστὶν, οὔτε λέγεται· οὐδὲ ἀναστρέφει ἡ σχετικὴ ἁκο-
λουθία αὕτη. · λ
η ΙΙΙ.
Apud S. Joannem Danascsueu ex Sacr. Parallel. tom. II, pag. 773.
Τί τδ πιστεύειν ἀφέντες, τεχνολογοῦ μεν τὴν πίστιν,
καὶ πληροῦμεν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ κοινοῦ δυσμενοῦς;
Αεγισάμενος γὰρ ὁ διάϐολος, ὁ κοινὸς τῆς ἀνθ ρωπότη-
τας λυμεὼν, ὅτι γαλήνης ὲν ἡμῖν πολιτευομένης, τὰ
τῆς εὐσεϐείας ἀνθεῖ, τῆς πίστεως δὲ κρατούσης,
εὐζωῖα κρατεῖ, φίλοι τε τοῦ Δημιουργοῦ γινόμεθα,
ἵνα μὴ ἐπέλθωμεν, ὅθεν ἐκεῖνος ἐξέπεσεν, ὁρᾷτε τί Ῑ)
πεποίηκε, καὶ πῶς πανούργως τὸν καθ’ ἡμᾶς ὲρῤα-
ψῴδηκε πόλεμον. Ὀ μηχανορῥάφος τῶν κακῶν, καὶ
σοφὸς ἐν ἀπάταις, καὶ ποικίλος ὲν ἐπιϐουλαῖς, καὶ
πλούσιος ὲν τοῖς κακοῖς μηχανήμασι, παρασκευάζει
τινὰς ἐν προσχήματι τῆς εὐσεϐείας στρατεύσασθαι
κατὰ τῆς πίστεως, καὶ πᾶσι τοῖς εὐσεϐέσι δι’ αὐτῶν
ἄκαιρον φιλονεικίαν, κα)⁵ ψυχοφθόρον ἐνέϐαλε πόλε-
μον, καὶ τῆς Ἑκκλησίας τὰ μέλη κατ’ ἀλλήλων
ἐστράτευσε. Στρέψωμεν τοίνυν κατὰ τῆς αὐτοῦ κεφα-
λῆς τοῦτο δὴ τὸ σοφὸν, καὶ τὴν εὐφροσύνην αὐτοῦ
³ Philipp. ιν, 15. ⁸ Rom. vm, 9.
(‘2) Ex conjectura viri docti et interpretis legendum