PG 46, col. 18
In inglese: On the Soul and the Resurrection 1
quit, metus te perturbat, et mentem tuam angit,
luasi anima non semper maneat, sed una cum dis-
solutione corporis ipsa quoque esse desinat?—— G.
Ego vero (etenim nondum ab aegritudine et pertur-
batione rationem collegeram) audacius protervius-
que quodammodo, quid diceretur, non admodum
considerans, respondi. Dixi enim, divinas voces
praeceptis et edictis esse similes, quibus credere
quidem cogamur, animam oportere in perpetuum
permanere , nou autem aliqua ratione ad ejusmodi
sententiam adducamur. Sed videtur nobis mens
intra nos servilem in modum metu probare quod
iubetur, non voluntario quodam motu iis, qua: di-
:autur, assentiri. Unde etiam fit , ut gravius mor-
tuorum nomine doleamus, eum plene et exacte non
sciamus , sitne adhuc per sese haec vivifica causa ,
et ubi, ei quomodo, an vero nusquam sit ullo mo-
do. Nam ineertitudo ejus, quod revera est, pares
efficit in utramque partem opiniones. Ac multis qui-
dem hoc, multis vero contrarium videtur: et sunt
sane apud Graecos quidam non in parva propter
phi1050phiam existimatione, qui haec et Opinati
sunt et pronuntiaverunt. —M. Mitte,inquit.exter-
nas nugas, in quibus mendacii inventor in de-
trimentum veritatis probabiliter falsas opiniones
componit. Tu vero huc respice, quod ita de anima
sentire nihil est aliud, quam a virtute alienum
esse, et id quod in praesentia suave et jucundum
ε est, solum spectare, eam autem vitam , qum in
infinitis saeculis consideratur, per quam sola
virtus eminet atque superior est, desperare.-—G, ¹Εἰ
(55) Εἶτ’ ἔτι ἐστι.. lianc lectionem et ms._A sug-
gerit,'et_sensus requirit pro εἴτε τί ἐστι quod estin
editis. lluic enim opponitur in sequentibus effreopx
ἐστιν. Varietas ortaest ex duabus vocibus εἴτ’ ἔτι
et etes τι 1³911εῄ inter legendum inter se permutanw
dis. Versio Latina nostram lectionem sequitur.
(54) "leae. Ita scribere jubet et ms. utrumque
et sensus pro ἴσως, quod est iu editis.
(55) Ἀδηλιά. nec reposui ex ms. utroque pro
ῄ δειλία, quam vocem edita male exhibent. Interpres
Latinus per ineertitudinem vertens, vel eamdem
vocem pra: oculis habuit, vel coniectura assecutus
est.
(56) Τὸ ἐναντίον. Ms. Β legit τούναντίον.
(ὸῖ) Ἐπί φιλοσοφίᾳἸ “ascripsi ei: cod:_B pro
ὲπῖ φιλοσοφίαν quod est in edit. anni 1615. Nam ea.
quin est anni 1658, mendosam scriptionem emen-
davit.
(58) Ἀλλότριον. Ms. A habet ἀλλοτρίως, idque
melius.
(59) Τοῖς αἰῶσιν. Ms. Ain margine τοῖς ἀτελευ-
τήτοις αἰῶσιν.
(60) Μόνη. Sic scripsi pro, μόνην ex gms. Δ. Virtuti
enim 'soli hare praarogativa hocloco vindicatur.
(61) naria. Ita recte ms. utrumque, ut et editio
anni 1658, pro πλαγία, quod est in edit. anni
1615. llerivatur enim a πήγνυσι, et soliditatem
infert.
luasi anima non semper maneat, sed una cum dis-
solutione corporis ipsa quoque esse desinat?—— G.
Ego vero (etenim nondum ab aegritudine et pertur-
batione rationem collegeram) audacius protervius-
que quodammodo, quid diceretur, non admodum
considerans, respondi. Dixi enim, divinas voces
praeceptis et edictis esse similes, quibus credere
quidem cogamur, animam oportere in perpetuum
permanere , nou autem aliqua ratione ad ejusmodi
sententiam adducamur. Sed videtur nobis mens
intra nos servilem in modum metu probare quod
iubetur, non voluntario quodam motu iis, qua: di-
:autur, assentiri. Unde etiam fit , ut gravius mor-
tuorum nomine doleamus, eum plene et exacte non
sciamus , sitne adhuc per sese haec vivifica causa ,
et ubi, ei quomodo, an vero nusquam sit ullo mo-
do. Nam ineertitudo ejus, quod revera est, pares
efficit in utramque partem opiniones. Ac multis qui-
dem hoc, multis vero contrarium videtur: et sunt
sane apud Graecos quidam non in parva propter
phi1050phiam existimatione, qui haec et Opinati
sunt et pronuntiaverunt. —M. Mitte,inquit.exter-
nas nugas, in quibus mendacii inventor in de-
trimentum veritatis probabiliter falsas opiniones
componit. Tu vero huc respice, quod ita de anima
sentire nihil est aliud, quam a virtute alienum
esse, et id quod in praesentia suave et jucundum
ε est, solum spectare, eam autem vitam , qum in
infinitis saeculis consideratur, per quam sola
virtus eminet atque superior est, desperare.-—G, ¹Εἰ
(55) Εἶτ’ ἔτι ἐστι.. lianc lectionem et ms._A sug-
gerit,'et_sensus requirit pro εἴτε τί ἐστι quod estin
editis. lluic enim opponitur in sequentibus effreopx
ἐστιν. Varietas ortaest ex duabus vocibus εἴτ’ ἔτι
et etes τι 1³911εῄ inter legendum inter se permutanw
dis. Versio Latina nostram lectionem sequitur.
(54) "leae. Ita scribere jubet et ms. utrumque
et sensus pro ἴσως, quod est iu editis.
(55) Ἀδηλιά. nec reposui ex ms. utroque pro
ῄ δειλία, quam vocem edita male exhibent. Interpres
Latinus per ineertitudinem vertens, vel eamdem
vocem pra: oculis habuit, vel coniectura assecutus
est.
(56) Τὸ ἐναντίον. Ms. Β legit τούναντίον.
(ὸῖ) Ἐπί φιλοσοφίᾳἸ “ascripsi ei: cod:_B pro
ὲπῖ φιλοσοφίαν quod est in edit. anni 1615. Nam ea.
quin est anni 1658, mendosam scriptionem emen-
davit.
(58) Ἀλλότριον. Ms. A habet ἀλλοτρίως, idque
melius.
(59) Τοῖς αἰῶσιν. Ms. Ain margine τοῖς ἀτελευ-
τήτοις αἰῶσιν.
(60) Μόνη. Sic scripsi pro, μόνην ex gms. Δ. Virtuti
enim 'soli hare praarogativa hocloco vindicatur.
(61) naria. Ita recte ms. utrumque, ut et editio
anni 1658, pro πλαγία, quod est in edit. anni
1615. llerivatur enim a πήγνυσι, et soliditatem
infert.