PG 46, col. 272
τῆς ἁμαρτίας τὴν πεῖραν. (Ὃς ἁμαρτίαν γὰρ οὐκ
εποίησε, ι φησιν, ι οὐδ’ εὑρέθη δόλος ὲν τῷ στόματι
αὑτοῦ. ι Ὥσπερ τοίνυν, εἰ τὴν ζωγραφικὴν ἐπαιδευό-
μεθα τέχνην, προθέντος ἡμῖν τοῦ διδασκάλου κεκαλ- 4
λωπισμένην τινὰ μορφὴν ἐπὶ πίνακος · ἔδει πάντως τὸ
ἀπ’ ἐκείνης κάλλος ἐπὶ τῆς ἰδίας ἕκαστον ζωγραφίας
μιμήσασθαι, ὥστε τοὺς πάντων πίνακας κατά τὸ ὲκ-
κείμενον τοῦ κάλλους ὑπόδειγμα καλλωπισθῆνάι ο κατὰ
τὸν αὑτὸν τρόπον , ἐπειδὴ τῆς ἰδίας ἕκαστός ἐστι ,.
ζωῆς ζωγράφος, τεχνῖτις δὲ τῆς δημιουργίας ταὺ-
της ὲστὶν ὴ προαίρεσις, χρώματα δὲ πρὸς ξτὴν ἅτ.-
εργασίαν τῆς εἰκόνος αἰιάρεταί · κίνδυνος οὑ μικρὸς,
μεταχαράξαι τοῦ πρωτοτύπου κάλλους τὴν μίμησιν
εἰςείδεχθές τι καὶ ἄμορφον προσωπεῖον , διά τῶν ρυ-
παρῶν χρωμάτων, ἀντὶ τοῦ Δεσποτικοῦ εἴδους τὸν
τῆς κακίας χαρακτῆρα σκιογραφήσαντας. Ἀλλά ὡς ’
ἐστι δυνατὸν, καθαρά τῶν ἀρετῶν τά χρώματα,
κατά τινα τεχνικὴν μίξιν πρὸς ἄλληλα συγκεκρα-
μένα, πρὸς τὴν τοῦ κάλλους μίμησιν παραλαμῦάο
νειν, ὥστε γενέσθαι ἡμᾶς τῆς εἰκόνος εἰκόνα, δι’
ἐνεργοῦς ὼς οἷόν τε μιμήσεως ὲκμαξαμένους τὸ
πρωτότυπον κάλλος, ὼς ἐποίει ὁ Παῦλος, μιμητὴς
τοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ κατ’ ἀρετὴν βίου γινόμενος.
Εἰ δὲ χρὴ καὶ τὰ καθ’ ἕκαστον διευκρινῆσαι τῷ
λόγῳ, δι’ ὧν ὴ τῆς εἰκόνος μίμησις γίνεται, ἓν
χρῶμα ὴ ταπεινοφροσύνη. ι Μάθετε ι γάρ, φησὶν,
ι ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρ-
δίᾳ. ι Ἕτερον χρῶμα, ἡ μακροθυμία, ἡ πῶς τῇ
εἰκόνι τοῦ ἀοράτου Θεοῦ ὲπιφανεῖσα; ’Μάχαιρά τε
καὶ ξύλα, καὶ δεσμὰ καὶ μάστιγες, σιαγόνος ραπι·
ςόμεναι, πρόσωπον ὲμπτυόμενον, νῶτον πληγαῖς
ἐκδεδομένων, κριτήριον ἀσεϐὲς, ἀπόφασις ἀπηνὴς,
στρατιῶται τῆς σκυθρωπῆς ἀποφάσεως κατατρυ-
φῶντες, ἐν χλευασμοῖς καὶ εἰρωνείαις καὶ ταῖς ἐκ
καλάμου πληγαῖς, ἧλοι, καὶ χολὴ, καὶ ὅξος καὶυπάντα
τὰ δεινότατα, ἄνευ αἰτίας αὑτῷ προσαγόμενα, μᾶλλον
δὲ ὑπὲρ τῆς πολυτρόπου εὐεργεσίας ἀντιδιδόμενα.
Τίς οῦν κατὰ τῶν ταῦτα ποιούντωνξὴ ἄμυνας ‹ Πάτερ,
συγχώρησον αὐτοῖς · οὑ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι. ι Μὴ
οὑκ ἦν ’δυνατὸν ἄνωθεν αὐτοῖς αὑτὸν ὲπιρῤῆξαι τὸν
οὐρανὸν, ἦ χάσματι γῆς ἐξαφανίσαι τοὺς ὑϐριστάς, ἢ
ὲπεκϐαλεῖν ἔξω τῶν ἰδίων ὅρων τὴν θάλασσαν, καὶ
τοῖς βυθοῖς ποιῆσαι τὴν γῆν ὑποϐρύχιον, ἢ τὴν Σοδομι.
τικὴν αὑτοῖς ἐπιϐαλεῖν τοῦ πυρὸς ἐπομϐρίαν, ἦ ἄλλο
τι ποιῆσαι τῶν σκυθρωπῶν διὰ προστάγματος ;
Ἀλλά ταῦτα ἤνεγκεν ὲν πραότητι καὶ μακροθυς
μία, ὁ τῷ σῷ βίῳ δι’ ἑαυτοῦ νομοθετῶν τὸ μακρά.
θυμον. Οὕτω καὶ τὰ ἄλλα πάντα περί τὴν πρωτότυ-
πον τοῦ Θεοῦ εἰκόνα ἔστιν ἰδεῖν, πρὸς ἢν ὁ βλέπων,
καὶδιατ* ἐκείνην ἐναργῶς καλλωπίζων τὴνὲαυτοῐ
μορφὴν, εἰκὼν καὶ αὑτὸς γίνεται τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀορά·
του. διὰ τῆς ὑπομονῆς ζωγραφούμενος. Ὀ δὲ κεφαι
. 16. ⁸⁸ Matth. xt,~29. ⁸⁷ Luc. mm“. “ Eph
εποίησε, ι φησιν, ι οὐδ’ εὑρέθη δόλος ὲν τῷ στόματι
αὑτοῦ. ι Ὥσπερ τοίνυν, εἰ τὴν ζωγραφικὴν ἐπαιδευό-
μεθα τέχνην, προθέντος ἡμῖν τοῦ διδασκάλου κεκαλ- 4
λωπισμένην τινὰ μορφὴν ἐπὶ πίνακος · ἔδει πάντως τὸ
ἀπ’ ἐκείνης κάλλος ἐπὶ τῆς ἰδίας ἕκαστον ζωγραφίας
μιμήσασθαι, ὥστε τοὺς πάντων πίνακας κατά τὸ ὲκ-
κείμενον τοῦ κάλλους ὑπόδειγμα καλλωπισθῆνάι ο κατὰ
τὸν αὑτὸν τρόπον , ἐπειδὴ τῆς ἰδίας ἕκαστός ἐστι ,.
ζωῆς ζωγράφος, τεχνῖτις δὲ τῆς δημιουργίας ταὺ-
της ὲστὶν ὴ προαίρεσις, χρώματα δὲ πρὸς ξτὴν ἅτ.-
εργασίαν τῆς εἰκόνος αἰιάρεταί · κίνδυνος οὑ μικρὸς,
μεταχαράξαι τοῦ πρωτοτύπου κάλλους τὴν μίμησιν
εἰςείδεχθές τι καὶ ἄμορφον προσωπεῖον , διά τῶν ρυ-
παρῶν χρωμάτων, ἀντὶ τοῦ Δεσποτικοῦ εἴδους τὸν
τῆς κακίας χαρακτῆρα σκιογραφήσαντας. Ἀλλά ὡς ’
ἐστι δυνατὸν, καθαρά τῶν ἀρετῶν τά χρώματα,
κατά τινα τεχνικὴν μίξιν πρὸς ἄλληλα συγκεκρα-
μένα, πρὸς τὴν τοῦ κάλλους μίμησιν παραλαμῦάο
νειν, ὥστε γενέσθαι ἡμᾶς τῆς εἰκόνος εἰκόνα, δι’
ἐνεργοῦς ὼς οἷόν τε μιμήσεως ὲκμαξαμένους τὸ
πρωτότυπον κάλλος, ὼς ἐποίει ὁ Παῦλος, μιμητὴς
τοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ κατ’ ἀρετὴν βίου γινόμενος.
Εἰ δὲ χρὴ καὶ τὰ καθ’ ἕκαστον διευκρινῆσαι τῷ
λόγῳ, δι’ ὧν ὴ τῆς εἰκόνος μίμησις γίνεται, ἓν
χρῶμα ὴ ταπεινοφροσύνη. ι Μάθετε ι γάρ, φησὶν,
ι ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρ-
δίᾳ. ι Ἕτερον χρῶμα, ἡ μακροθυμία, ἡ πῶς τῇ
εἰκόνι τοῦ ἀοράτου Θεοῦ ὲπιφανεῖσα; ’Μάχαιρά τε
καὶ ξύλα, καὶ δεσμὰ καὶ μάστιγες, σιαγόνος ραπι·
ςόμεναι, πρόσωπον ὲμπτυόμενον, νῶτον πληγαῖς
ἐκδεδομένων, κριτήριον ἀσεϐὲς, ἀπόφασις ἀπηνὴς,
στρατιῶται τῆς σκυθρωπῆς ἀποφάσεως κατατρυ-
φῶντες, ἐν χλευασμοῖς καὶ εἰρωνείαις καὶ ταῖς ἐκ
καλάμου πληγαῖς, ἧλοι, καὶ χολὴ, καὶ ὅξος καὶυπάντα
τὰ δεινότατα, ἄνευ αἰτίας αὑτῷ προσαγόμενα, μᾶλλον
δὲ ὑπὲρ τῆς πολυτρόπου εὐεργεσίας ἀντιδιδόμενα.
Τίς οῦν κατὰ τῶν ταῦτα ποιούντωνξὴ ἄμυνας ‹ Πάτερ,
συγχώρησον αὐτοῖς · οὑ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι. ι Μὴ
οὑκ ἦν ’δυνατὸν ἄνωθεν αὐτοῖς αὑτὸν ὲπιρῤῆξαι τὸν
οὐρανὸν, ἦ χάσματι γῆς ἐξαφανίσαι τοὺς ὑϐριστάς, ἢ
ὲπεκϐαλεῖν ἔξω τῶν ἰδίων ὅρων τὴν θάλασσαν, καὶ
τοῖς βυθοῖς ποιῆσαι τὴν γῆν ὑποϐρύχιον, ἢ τὴν Σοδομι.
τικὴν αὑτοῖς ἐπιϐαλεῖν τοῦ πυρὸς ἐπομϐρίαν, ἦ ἄλλο
τι ποιῆσαι τῶν σκυθρωπῶν διὰ προστάγματος ;
Ἀλλά ταῦτα ἤνεγκεν ὲν πραότητι καὶ μακροθυς
μία, ὁ τῷ σῷ βίῳ δι’ ἑαυτοῦ νομοθετῶν τὸ μακρά.
θυμον. Οὕτω καὶ τὰ ἄλλα πάντα περί τὴν πρωτότυ-
πον τοῦ Θεοῦ εἰκόνα ἔστιν ἰδεῖν, πρὸς ἢν ὁ βλέπων,
καὶδιατ* ἐκείνην ἐναργῶς καλλωπίζων τὴνὲαυτοῐ
μορφὴν, εἰκὼν καὶ αὑτὸς γίνεται τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀορά·
του. διὰ τῆς ὑπομονῆς ζωγραφούμενος. Ὀ δὲ κεφαι
. 16. ⁸⁸ Matth. xt,~29. ⁸⁷ Luc. mm“. “ Eph