PG 46, col. 302
tum nobis certamen efliciat charitas erga Deum.
Quapropter malus omni ratione contendit ut Dei
metum ex animis nostris expellat, et amorem in
Deum voluptatibus illegitimis dissolvat. Enimvero
subtilis est, si torpentes socordia invenerit custo-
des, in rapienda opportunitate, et sensim invaden-
dis virtutis laboribus, atque inserendis zizaniis
suis frumento : convicium dico, fastum, inanem
gloriam, honoris cupiditatem, et alia vitii efl‘ecta.
Itaque vigilare oportet. et undique inimicum ob-
servare, ut etiamsi fabricam’ admoverit aliquam
prae impudentia sua, antequam animam attingat,
excutiatur. Hoc quoque frequenter in memoriam
revocate, quod Abel quidem obtulit Domino sacri-
ficium de primogenitis ovium, et de adipibus : Cain
autem ex fructibus quidem terrae, sed non ex
ovibus. ι Ει respexit, ι inquit, ι Deus ad victimas
Abel, ad munera autem Cain non attendit ³⁸. ι
Igitur ex historia sacra discere licet quam acce-
ptum sit Domino omne quod cum timore et fide
fit, non quod sumptuose absque charitate. Neque
enim aliter Abraham accepisset benedictionem a
Melchisedec, nisi primitias et praecipua obtulisset
sacerdoti Dei ³⁷. Praecipua vero dicit, et primitias
manubiarum, animam ipsam et mentem, dum prm-
cipit nobis non sordide sacrificare Deo laudationes
et preces ; ac neque Domino quaevis offerre, sed si
quid in anima primarium fuerit, imo ipsam totam
Deo consecrare. Caeterum quae virtutis partes pm-
stantiores censenda: sint, et quibus primo ante
alias iucumbendum sit, et reliquis deinceps, dici
non potest. Nam virtutes inter se connexa: sunt:
ac per se invicem cultores ad cacumen extollunt.
Etenim simplicitas obedientiaa tradit, obedientia
fidei : haec vero spei, et spes iustitiae ; justitia mi-
nisterio, et ministerium humilitati ; ab hac autem
clementia assumitur, quae gaudio admovet; gau-
dium charitati ; haec precationi : et sic a se invicem
pendent, et sublimem eum qui appensus adlueret
ad ipsum verticem optatae rei vehunt, sicuti ex
adverso improbitas amicos suos per proprias partes
suas ad extremam deprimit nequitiam. Nobis vero
amplius orationi insistendum est: siquidem haec
veluti chori virtutum antistita quaedam est, et per
sanctitatem arcanam et spiritualem actionem et
allectum inenarrabilem, Deo conjungit eum qui in
prece perseverat; qui desiderio fervens, satietatem
precationis non invenit: imo semper a boni appe-
titu corripitur juxta id quod dictum est: ι Qui
edunt me, adhuc esurient, et qtti bibunt me, adhuc
sitio-nt”. ι Atque alibi: ι Dedisti laetitiam jn
corde meo ³ο. ι Ει Dominus, ι Regnum cmlorum
³⁸ Eccli. πυτ, 29. ³⁹ Psal. Iv. 7.
Quapropter malus omni ratione contendit ut Dei
metum ex animis nostris expellat, et amorem in
Deum voluptatibus illegitimis dissolvat. Enimvero
subtilis est, si torpentes socordia invenerit custo-
des, in rapienda opportunitate, et sensim invaden-
dis virtutis laboribus, atque inserendis zizaniis
suis frumento : convicium dico, fastum, inanem
gloriam, honoris cupiditatem, et alia vitii efl‘ecta.
Itaque vigilare oportet. et undique inimicum ob-
servare, ut etiamsi fabricam’ admoverit aliquam
prae impudentia sua, antequam animam attingat,
excutiatur. Hoc quoque frequenter in memoriam
revocate, quod Abel quidem obtulit Domino sacri-
ficium de primogenitis ovium, et de adipibus : Cain
autem ex fructibus quidem terrae, sed non ex
ovibus. ι Ει respexit, ι inquit, ι Deus ad victimas
Abel, ad munera autem Cain non attendit ³⁸. ι
Igitur ex historia sacra discere licet quam acce-
ptum sit Domino omne quod cum timore et fide
fit, non quod sumptuose absque charitate. Neque
enim aliter Abraham accepisset benedictionem a
Melchisedec, nisi primitias et praecipua obtulisset
sacerdoti Dei ³⁷. Praecipua vero dicit, et primitias
manubiarum, animam ipsam et mentem, dum prm-
cipit nobis non sordide sacrificare Deo laudationes
et preces ; ac neque Domino quaevis offerre, sed si
quid in anima primarium fuerit, imo ipsam totam
Deo consecrare. Caeterum quae virtutis partes pm-
stantiores censenda: sint, et quibus primo ante
alias iucumbendum sit, et reliquis deinceps, dici
non potest. Nam virtutes inter se connexa: sunt:
ac per se invicem cultores ad cacumen extollunt.
Etenim simplicitas obedientiaa tradit, obedientia
fidei : haec vero spei, et spes iustitiae ; justitia mi-
nisterio, et ministerium humilitati ; ab hac autem
clementia assumitur, quae gaudio admovet; gau-
dium charitati ; haec precationi : et sic a se invicem
pendent, et sublimem eum qui appensus adlueret
ad ipsum verticem optatae rei vehunt, sicuti ex
adverso improbitas amicos suos per proprias partes
suas ad extremam deprimit nequitiam. Nobis vero
amplius orationi insistendum est: siquidem haec
veluti chori virtutum antistita quaedam est, et per
sanctitatem arcanam et spiritualem actionem et
allectum inenarrabilem, Deo conjungit eum qui in
prece perseverat; qui desiderio fervens, satietatem
precationis non invenit: imo semper a boni appe-
titu corripitur juxta id quod dictum est: ι Qui
edunt me, adhuc esurient, et qtti bibunt me, adhuc
sitio-nt”. ι Atque alibi: ι Dedisti laetitiam jn
corde meo ³ο. ι Ει Dominus, ι Regnum cmlorum
³⁸ Eccli. πυτ, 29. ³⁹ Psal. Iv. 7.