PG 46, col. 323
In inglese: On Virginity 2
nem in laudando afferat? Præclare itaque agitur,
si quæ in alicujus rei laudibus versantur orationes,
in hac prætereantur: quasi diicile sit orationis
vvim et copiams comaparare, quæ gravissimo huic
argumentorespondeat: quemadmodum contra illud
facile est, divinum hoc munus perppetua memoria
colere, atque id bonum in ore semper habere, quod
incorporeæ divinæque naturæ proprium quidem ac
præcipuum est; Dei tamen benignitate iis etiam,
qui e carne et sanguine effecti hujus vitæ usura
fruuntur, datum et tributum est, ut virginitas quasi
anum munditiæ participationem porrigens, ho-
minum naturam vitiosa affectione abjectam rursus
erigat, et ad celestium contemplationem perducat.
Op eam enim causam mihi Dominus noster Jesus
Christus, a quo veluti fonte quodam omnis casti-
monia manat, non nuptiarum via quæsita, in hanc
vitam ingressus videtur, ut ex eo modo, quo car-
nem humanam assumpsit, admirabile hoc, et ma-
guum plane mysterium patefieret: quoniam, quæ
Dei adventum demonstraret, sola castitas idonea
est: quam aliter perfecte omnino præstare nemo
potest, nisi qui ab omni carnis affectu se etiam
atque etiam totum averterit. Quod enim in Mariæ
Virginis inviolatæ corpore effectum est, perfecta
Christi divinitate, quæ in ipsa Virgine eluxerat:
hoc ipsum in omni animo contingit, qui sit castitate
orcatus, rationemque ducem in virginali sita se-
quatur. Quoniam non amplius, ut corporis humani
formam habitumque induat, venturus est Dominus;
non enim etiam novimus, inquit, secundum carnem
Christum; sed in spiritu veniet, et Patrem secum
ducet, ut quodam toco testatur Εvangelium. Qu-
niam igitur tanta vis virginitatis est, ut et in cœlis
apud spirituum Patrem maneat, et cum cœlestibus
illis mentibus una exsultet, et salutem humanam
attingat; cumque Deum ipsum sua vi ad humanæ
siuæ comamunionem ducat, hominemque rursus ad
cælestium rerum cupiditatem excitet; atque adeo
hominum cum Deo familiaritatis vinculum quoddam
hæc cum sit; et ea, quæ vicissim natura valde di-
stant, ipsa concilians in consensum concordiam-
que redigat: quæ dicendi sis inveniri posset, quæ
mirabilis hujus rei magnitudinem assequatur? Sed
quia absurdum plane est mutarum rerum, etearum,
quæ sensu carent, similem se esse videri, duo-
busque alterum est, ut aut quis virginales laudes
non agnovisse videatur, aut ad harum cognitionem
non commotum se neque affectum ostenderit: nos ἐξ ὧν ἄν καὶ ἑαυτὸν καὶ τοὺς λοιποὺς ὡφελήσειεν.
hoc ipso de genere toto pauca quædam commemorare proposuimus, quoniam illius, qui nobis præ-
cepit, imperio omnibus in rebus parendum erat. Neque vero magnificam verborum ostentationem
quis a nobis requirat: quandoquidem etiam si nos expeteremus hoc fortasse nobis, id orationis genus
negligentibus, præstare non liceret. Sin autem facultas nobis hujus ostentationis, quæ generatim
minus expedit, inesset, in concionum genere eam approbari, hoc nos antiquius habuimus. Nam qui
ratione præditus est, ei potissimum quærendum esse arbitror, non quibus rebus maximam præter
cæteros admirationem sui excitaverit, sed quibus cum sibi, tum cæteris adjumentum sit allaturus.
si quæ in alicujus rei laudibus versantur orationes,
in hac prætereantur: quasi diicile sit orationis
vvim et copiams comaparare, quæ gravissimo huic
argumentorespondeat: quemadmodum contra illud
facile est, divinum hoc munus perppetua memoria
colere, atque id bonum in ore semper habere, quod
incorporeæ divinæque naturæ proprium quidem ac
præcipuum est; Dei tamen benignitate iis etiam,
qui e carne et sanguine effecti hujus vitæ usura
fruuntur, datum et tributum est, ut virginitas quasi
anum munditiæ participationem porrigens, ho-
minum naturam vitiosa affectione abjectam rursus
erigat, et ad celestium contemplationem perducat.
Op eam enim causam mihi Dominus noster Jesus
Christus, a quo veluti fonte quodam omnis casti-
monia manat, non nuptiarum via quæsita, in hanc
vitam ingressus videtur, ut ex eo modo, quo car-
nem humanam assumpsit, admirabile hoc, et ma-
guum plane mysterium patefieret: quoniam, quæ
Dei adventum demonstraret, sola castitas idonea
est: quam aliter perfecte omnino præstare nemo
potest, nisi qui ab omni carnis affectu se etiam
atque etiam totum averterit. Quod enim in Mariæ
Virginis inviolatæ corpore effectum est, perfecta
Christi divinitate, quæ in ipsa Virgine eluxerat:
hoc ipsum in omni animo contingit, qui sit castitate
orcatus, rationemque ducem in virginali sita se-
quatur. Quoniam non amplius, ut corporis humani
formam habitumque induat, venturus est Dominus;
non enim etiam novimus, inquit, secundum carnem
Christum; sed in spiritu veniet, et Patrem secum
ducet, ut quodam toco testatur Εvangelium. Qu-
niam igitur tanta vis virginitatis est, ut et in cœlis
apud spirituum Patrem maneat, et cum cœlestibus
illis mentibus una exsultet, et salutem humanam
attingat; cumque Deum ipsum sua vi ad humanæ
siuæ comamunionem ducat, hominemque rursus ad
cælestium rerum cupiditatem excitet; atque adeo
hominum cum Deo familiaritatis vinculum quoddam
hæc cum sit; et ea, quæ vicissim natura valde di-
stant, ipsa concilians in consensum concordiam-
que redigat: quæ dicendi sis inveniri posset, quæ
mirabilis hujus rei magnitudinem assequatur? Sed
quia absurdum plane est mutarum rerum, etearum,
quæ sensu carent, similem se esse videri, duo-
busque alterum est, ut aut quis virginales laudes
non agnovisse videatur, aut ad harum cognitionem
non commotum se neque affectum ostenderit: nos ἐξ ὧν ἄν καὶ ἑαυτὸν καὶ τοὺς λοιποὺς ὡφελήσειεν.
hoc ipso de genere toto pauca quædam commemorare proposuimus, quoniam illius, qui nobis præ-
cepit, imperio omnibus in rebus parendum erat. Neque vero magnificam verborum ostentationem
quis a nobis requirat: quandoquidem etiam si nos expeteremus hoc fortasse nobis, id orationis genus
negligentibus, præstare non liceret. Sin autem facultas nobis hujus ostentationis, quæ generatim
minus expedit, inesset, in concionum genere eam approbari, hoc nos antiquius habuimus. Nam qui
ratione præditus est, ei potissimum quærendum esse arbitror, non quibus rebus maximam præter
cæteros admirationem sui excitaverit, sed quibus cum sibi, tum cæteris adjumentum sit allaturus.