PG 46, col. 331
In inglese: On Virginity 3
memorationes,diræ detestationes eorum qui nuptias
auaserunt : querelæ gravissimæ de amicis, qui non
prohibuerunt: in magna culpa parentes, si adsunt,
sin minus, stomachatio et deploratio humanæ vitæ,
naturæque omnis reprehensio, et contra Dei ipsius
providentiam criminationes et accusationes multæ:
secum pugnæ, bellum cum iis qui adhortati sunt :
nullis ant verhis aut rebus insulsissimis abstinent.
Quos enim perturbatio mentis superaverit, et qui
sistere minus potuerint.
Sed hæc mittamus, ponamus meliora, laborum
in pariendo periculum fugit, natus est ei scitus
puer, image ipsa parentum formæ. Vides profecto
quanto in bono tibi ex argumento ratione gratiice-
tur oratio. Quid? Estne propterea deplorandi mate-
ria imminuta, an non potius adaucta ? Nam cum
superiores illi iormidines sustinent, tum hanc
etiam fiiii causa assumupserunt; metuunt enim, ne
quid in educatione rei acerbæ accidat, ne qua com-
mmums mala fortuna impendeat, neve fortuitus ali-
quis casus aut morbum, aut febrim, aut periculum
ei aliquod importet. Atque hæc quidem utriusque
communia; illa vero, quæ uxoris sunt propria,
quis commuemoret? ut prætereamus ea quæ in
promptu sunt, atque omuunibus notissima, veluti
prægnantis molestias, pariendi periculum, educa-
tionis labores, et quamdam denique cordis ips us
. præ amore filii quasi convulsionem. Si vero com-
plurium liberorum mater est, ejus animus in toti-
dem curas distrahitur, quot illi numero sunt, tan-
quam, quæ llis accidant, ipsius visceribus infixa
plane hæreant. IIæc autem, qutæ perspecta omnes
habent, quis matione complectatur? Sed quando
ilia ex divino præcepto non est sui juris, verum ab
ejus voluntate,in cnjus arbitrio propter nuptias est,
omnino pendet : si exiguo tempore est ab eo relicta,
quasi capite a se convulso solitudinem lerre non
potest, et tanquam vitæ solitudinem, viduitatemque
exiguam viri separationem interpretatur, continuo
metus eficit,ut in uulla sit rerum exspectatione me-
liorum. Atque eam ob causam oculus ejus plenus
perturbationis ac formidinis in ædium aditum
ostiumque conjectus est; aures autem susurrationes
obloquentium observant; rerumque terribihum
metu perculsum cor ejus disrumpitur : ante vero
quam rerum novarum aliquid allatum sit, ostii vel
solus concrepitus, sive factus, sive cogitatione
comuupprehensus, quasi malarum rerum nuntius eve-
stigio eus animum commovit : fortasseque nihil
absenti marito adversi accidit, aut metu dignum;
sed animi consternatione, nullo accepto nuntio,
mentem a jucundis rebus ad contraria convertit.
Hæc est felicium hominum vita, non valde scilicet
digna: non enim cum vlrginalilibertare comparatur.
Atqui multa, quæ graviora sunt, percurrens præ-
terit oratio. Nam sæpe illa cum adolescentula est,
atque in sponsæ aylendore elucet, fortasseque
adhuc sponsi adveutu rubet, et pudens limis aspe-
auaserunt : querelæ gravissimæ de amicis, qui non
prohibuerunt: in magna culpa parentes, si adsunt,
sin minus, stomachatio et deploratio humanæ vitæ,
naturæque omnis reprehensio, et contra Dei ipsius
providentiam criminationes et accusationes multæ:
secum pugnæ, bellum cum iis qui adhortati sunt :
nullis ant verhis aut rebus insulsissimis abstinent.
Quos enim perturbatio mentis superaverit, et qui
sistere minus potuerint.
Sed hæc mittamus, ponamus meliora, laborum
in pariendo periculum fugit, natus est ei scitus
puer, image ipsa parentum formæ. Vides profecto
quanto in bono tibi ex argumento ratione gratiice-
tur oratio. Quid? Estne propterea deplorandi mate-
ria imminuta, an non potius adaucta ? Nam cum
superiores illi iormidines sustinent, tum hanc
etiam fiiii causa assumupserunt; metuunt enim, ne
quid in educatione rei acerbæ accidat, ne qua com-
mmums mala fortuna impendeat, neve fortuitus ali-
quis casus aut morbum, aut febrim, aut periculum
ei aliquod importet. Atque hæc quidem utriusque
communia; illa vero, quæ uxoris sunt propria,
quis commuemoret? ut prætereamus ea quæ in
promptu sunt, atque omuunibus notissima, veluti
prægnantis molestias, pariendi periculum, educa-
tionis labores, et quamdam denique cordis ips us
. præ amore filii quasi convulsionem. Si vero com-
plurium liberorum mater est, ejus animus in toti-
dem curas distrahitur, quot illi numero sunt, tan-
quam, quæ llis accidant, ipsius visceribus infixa
plane hæreant. IIæc autem, qutæ perspecta omnes
habent, quis matione complectatur? Sed quando
ilia ex divino præcepto non est sui juris, verum ab
ejus voluntate,in cnjus arbitrio propter nuptias est,
omnino pendet : si exiguo tempore est ab eo relicta,
quasi capite a se convulso solitudinem lerre non
potest, et tanquam vitæ solitudinem, viduitatemque
exiguam viri separationem interpretatur, continuo
metus eficit,ut in uulla sit rerum exspectatione me-
liorum. Atque eam ob causam oculus ejus plenus
perturbationis ac formidinis in ædium aditum
ostiumque conjectus est; aures autem susurrationes
obloquentium observant; rerumque terribihum
metu perculsum cor ejus disrumpitur : ante vero
quam rerum novarum aliquid allatum sit, ostii vel
solus concrepitus, sive factus, sive cogitatione
comuupprehensus, quasi malarum rerum nuntius eve-
stigio eus animum commovit : fortasseque nihil
absenti marito adversi accidit, aut metu dignum;
sed animi consternatione, nullo accepto nuntio,
mentem a jucundis rebus ad contraria convertit.
Hæc est felicium hominum vita, non valde scilicet
digna: non enim cum vlrginalilibertare comparatur.
Atqui multa, quæ graviora sunt, percurrens præ-
terit oratio. Nam sæpe illa cum adolescentula est,
atque in sponsæ aylendore elucet, fortasseque
adhuc sponsi adveutu rubet, et pudens limis aspe-