PG 46, col. 338
In inglese: On Virginity 4
At vero quid hujus vitae absurditatem brevi
oratione praestringere nos oportet, qui adulteriis ,
dissidiis, dissensionibus , atque insidiis calamitac
tum enumerationem terminemus? γει-ἰοτί enim ra-
tione mihi omnis vitae improbitas. quae et cunctis
in rebus , et studiis cernitur, nullum in hominum
vita imperium habere videtur, nisi quis hujus-
modi vitae necessitatem sibi ipse imponat. Atque
hoc quidem modo hujus orationis veritas nobis ape-
rietur. Qui hujus vita: fraudes puro mentis sensu -
animadvertit, et altius a rebus, qua: hic expetun-
ω’, se tollit, muniaque, ut est apud Apostolum,
quasi putida stercora despicit’, atque ab omni
vitae consuetudine, repudiatis nuptiis, quodam
modo se removit; nullum omnino habet eum hu-
manis vitiis, avaritia, inquam, invidia, odio, glo-
riaeque cupiditate commercium, neque cum ca:-
tcris, quas id generis sunt. Qui enim ab omnibus
his vacuus atque omnino liber est, et quiete vi-
vit, nihil sane est , in quo plus habere contendat ,
aut contra se alicujus rei gratia vicinorum invi-
diam commoveat, cum nihil earum sit rerum as-
secutus , ex quibus in hac vita concitetur invidia;
nam qui ab omnibus immanis rebus animum suum
superando abduxit. et virtutem solam , qua: magno
a se aestimetur, possessionem sibi statuit, hic ab
omnicerte dolore vacuam, quietam, atque otio.
sam vitam deget: virtutis enim possessio, etsi
homo pro virili quisque aliquam ejus partem te-
net, appetentium tamen cupiditates semper ex-
plet. non ut aliqua soli possessio, quam qui in
partes dividunt, quantum uni parti addunt, tan-
tum de altera detrahunt, atque ita quod uni re—
dundat, id plane deest alteri, qui socius est.
Unde de majori cumulatiorique parte contentiones
exsistunt ; ex eo enim , quod imminutio facta est,
conflatum est odium, virtutis vero si quis ma-
jorem partem occupavit, ab invidia vacuus est,
neque vero qui plus ab ea rapuit, ullum ei detri-
mentum importavit, qui aequas partes ferre di-
gnum se esse ducit ; sed , ut quisque capax est,
ita et recta cupiditate expletur, et rebus iis , quas
supra meminimus, non exhauriuntur virtutum
divitiae. Itaque hanc vitam qui intuetur, atque in
virtute, qua) nulla hominum delinitione describis
tur, omnes sibi thesauros constituit, an unquam ad
res ullas humiles , et caducas animum suum pro-
clivem ferri patietur? An terrenas divitias, an
hominum opes , et p‘otentiam , an aliud quidpiam
eorum , qua: pra: stultitia expetuntur, is admirabi-
tur? Etenim siquis ita humili est, et abjecto ani-
mo, ut a°d Ιιτεε ipsa adiciatur, is utique est ab hoc
coetu alienus , nihilque ad nostrum sermonem ; sin
oratione praestringere nos oportet, qui adulteriis ,
dissidiis, dissensionibus , atque insidiis calamitac
tum enumerationem terminemus? γει-ἰοτί enim ra-
tione mihi omnis vitae improbitas. quae et cunctis
in rebus , et studiis cernitur, nullum in hominum
vita imperium habere videtur, nisi quis hujus-
modi vitae necessitatem sibi ipse imponat. Atque
hoc quidem modo hujus orationis veritas nobis ape-
rietur. Qui hujus vita: fraudes puro mentis sensu -
animadvertit, et altius a rebus, qua: hic expetun-
ω’, se tollit, muniaque, ut est apud Apostolum,
quasi putida stercora despicit’, atque ab omni
vitae consuetudine, repudiatis nuptiis, quodam
modo se removit; nullum omnino habet eum hu-
manis vitiis, avaritia, inquam, invidia, odio, glo-
riaeque cupiditate commercium, neque cum ca:-
tcris, quas id generis sunt. Qui enim ab omnibus
his vacuus atque omnino liber est, et quiete vi-
vit, nihil sane est , in quo plus habere contendat ,
aut contra se alicujus rei gratia vicinorum invi-
diam commoveat, cum nihil earum sit rerum as-
secutus , ex quibus in hac vita concitetur invidia;
nam qui ab omnibus immanis rebus animum suum
superando abduxit. et virtutem solam , qua: magno
a se aestimetur, possessionem sibi statuit, hic ab
omnicerte dolore vacuam, quietam, atque otio.
sam vitam deget: virtutis enim possessio, etsi
homo pro virili quisque aliquam ejus partem te-
net, appetentium tamen cupiditates semper ex-
plet. non ut aliqua soli possessio, quam qui in
partes dividunt, quantum uni parti addunt, tan-
tum de altera detrahunt, atque ita quod uni re—
dundat, id plane deest alteri, qui socius est.
Unde de majori cumulatiorique parte contentiones
exsistunt ; ex eo enim , quod imminutio facta est,
conflatum est odium, virtutis vero si quis ma-
jorem partem occupavit, ab invidia vacuus est,
neque vero qui plus ab ea rapuit, ullum ei detri-
mentum importavit, qui aequas partes ferre di-
gnum se esse ducit ; sed , ut quisque capax est,
ita et recta cupiditate expletur, et rebus iis , quas
supra meminimus, non exhauriuntur virtutum
divitiae. Itaque hanc vitam qui intuetur, atque in
virtute, qua) nulla hominum delinitione describis
tur, omnes sibi thesauros constituit, an unquam ad
res ullas humiles , et caducas animum suum pro-
clivem ferri patietur? An terrenas divitias, an
hominum opes , et p‘otentiam , an aliud quidpiam
eorum , qua: pra: stultitia expetuntur, is admirabi-
tur? Etenim siquis ita humili est, et abjecto ani-
mo, ut a°d Ιιτεε ipsa adiciatur, is utique est ab hoc
coetu alienus , nihilque ad nostrum sermonem ; sin