PG 46, col. 40
In inglese: On the Soul and the Resurrection 1
Γ. Ἐγὼδὲ,Τοῦτο’ μὲν οὕτως ἔχειν φημὶ καὶ αύ- ,
τος, τὸ μὴ ταύτὸν εἶναι τῷ φαινομένῳ τὸ μὴ φαινόμε-
νονο ού μὴν τὸ ζητούμενον ὲν τῷ λόγῳ τούτῳ βλέπω,
οὔπω γάρ μοι δῆλόν ἐστιν , ὃ τί ποτε χρὴ νομίζειν
έκεῖνο εἶναι τὸ μὴ φαινόμενον, ἀλλ’ ὅτι μὲν ὑλικόν τι
ούκ ἔστιν ἐδιδάχθην τῷ λόγῳ · οὐδέπω δὲ έγνων . ὅ
τι περὶ αὐτοῦ προσήκει λέγειν’ ἐγὼ δὲ τοῦτο μάλι-
στα ἐδεόμην μαθεῖν, ούχ ὅτι οὐκ ἔστιν, ἀλλ’ ὅπερ
ἐστίν. -Μ. Ἥ δὲ,Πολλὰ, φησ“ι,καὶ περὶ πολλῶν οὕτω
μανθάνομεν ὲν τῷ μὴ τόδε τι λέγειν εἶναι αὑτδ τὸ
εἶναι τοῦ ζητουμένου, ὃ τί ποτέ ἐστι διερμηνεύοντες.
ῗΑπόνηρον γὰρ εἰπόντες τὸν ἀγαθὸν παρεστήκα-
μεν (57), καὶ ἄνανδρον ὀνομάσαντες τὸν δειλὸν
ἐγνωρίσαμεν , καὶ πολλὰ τούτοις (58) ἔστιν εἰπεῖν
ὁμοιότροπα. Δι’ ὧν ἢ τδ χρηστότερον ἀναλαμϐάνομεν
νόημα διὰ τῆς τῶν πονηρῶν ἀποφάσεως (59), ἦ τὸ
ἔμπαλιν ἐπὶ τὸ χεῖρον ταῖς ὑπονοίαις τρεπόμεθα , τῇ
τῶν καλῶν ἀφαιρέσει τὸ πονηρὸν ἑνδειξὰμενοι. Οὕτω
τοίνυν καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος τις λόγου κατανοήσας ,
ούκ ἂν τῆς δεούσης περὶ τὸ ζητούμενον ἑννοίας
ὰποσφαλείη.
praesenti queque qumstione rem consideraverit, ab
Ζητεῖται δὲ τί χρὴ τὸν νοῦν οἴεσθαι κατ’ αὐτὴν
τὴν οὐσίαν. '0 τοίνυν τὸ μὲν εἶναι τοῦτο, περ). οὗ ὀ
λόγος ἐστὶ, διὰ τῆς παρ’ αὑτοῦ δεικνυμένης ἡμῖν
ἐνεργείας μὴ ἀμφιϐάλλων, τὸ δὲ ὅ τί (60) ἐστι γνῶ-
ναι βουλόμενος, ἱκανῶς ἂν εὕροιτο (61), μὴ τοῦτο
μαθεῖν εἶναι αὐτὸ ὃ καταλαμϐάνειή αῐσθησις , μὴ
χρῶμαι μὴ σχῆμα. μὴ ἀντιτυπίαν, μὴ βάρος, μὴ
πηλικότητα, μὴ τὴν είς τρία διάστασιν , μὴ τὴν ἐπὶ
τόπου θέσιν (62) , μηδέ τι (65) τῶν περ)⁵ τὴν ὕλην
καταλαμϐανομένων ὅλως μηδὲν ῐδῃ (64), τί ἄλλο παρὰ
ταῦτα ἐστιν. Ἐγὼ δὲ μεταξὺ διεξιούσης,--Γ. Οὐκ
οἶδα, ἔφην, πῶς ἐστι, πάντων τούτων ἀφαιρουμέ-
νων (65) τοῦ λόγου, μὴ συνεξαλειφθῆναι τούτοις καὶ
τὸ ζητούμενον. Τίνι γὰρ προσφυῇ (66) δίχα τούτων ἡ
καταληπτικὴ περιεργία , κατά γε τὴν ἐμὴν ὑπόληψιν
)ύπω ὁρᾶται. Πανταχῆ (67) γὰρ ὲν τῇ τῶν ὄντων
ἁναζητήσει διὰ τῆς ἐξεταστικῆς διανοίας ὅσον τε (68)
τὺ ζητούμενον, ῶσπερ τινὲς τυφλοὶ διὰ τοίχων ἐπὶ
(6‘2) Θέσιν. Α Β διάθεσιν.
(65) Μηδέ τι· Α, μηδὲν τῶνο
(00) Μηοε τι. A ἔχων των.
(δυὀἐαὲς ιιηᾷ wn- Α ὅμως μηδὲν ει δή τις
Β μηδέν. Εἰ δή τι. In margine τοῦ Adoni illa senten-
tia ita scribitur : θέσιν ’μηδέ τι-τῶν περὶητὴν ὓλην
καταλαμϐανομένων ὅλως μηδὲν οἶδεν, δτι ἄλλο παρὰ
ταῦτά ἐστιν.
ταυτα εστιν.
ξᾼφαιρουμέγων. Β ᾲφαιρουμένου.
(id) Προσφυῇ. Α προσφυής. Β ἐν’προσιρυῇ.
67) Πανταχῆ. Α in margine [Ιανταχοῦ.
68) Ὅσον τε. Α Β ἀφάσσοντες.
τος, τὸ μὴ ταύτὸν εἶναι τῷ φαινομένῳ τὸ μὴ φαινόμε-
νονο ού μὴν τὸ ζητούμενον ὲν τῷ λόγῳ τούτῳ βλέπω,
οὔπω γάρ μοι δῆλόν ἐστιν , ὃ τί ποτε χρὴ νομίζειν
έκεῖνο εἶναι τὸ μὴ φαινόμενον, ἀλλ’ ὅτι μὲν ὑλικόν τι
ούκ ἔστιν ἐδιδάχθην τῷ λόγῳ · οὐδέπω δὲ έγνων . ὅ
τι περὶ αὐτοῦ προσήκει λέγειν’ ἐγὼ δὲ τοῦτο μάλι-
στα ἐδεόμην μαθεῖν, ούχ ὅτι οὐκ ἔστιν, ἀλλ’ ὅπερ
ἐστίν. -Μ. Ἥ δὲ,Πολλὰ, φησ“ι,καὶ περὶ πολλῶν οὕτω
μανθάνομεν ὲν τῷ μὴ τόδε τι λέγειν εἶναι αὑτδ τὸ
εἶναι τοῦ ζητουμένου, ὃ τί ποτέ ἐστι διερμηνεύοντες.
ῗΑπόνηρον γὰρ εἰπόντες τὸν ἀγαθὸν παρεστήκα-
μεν (57), καὶ ἄνανδρον ὀνομάσαντες τὸν δειλὸν
ἐγνωρίσαμεν , καὶ πολλὰ τούτοις (58) ἔστιν εἰπεῖν
ὁμοιότροπα. Δι’ ὧν ἢ τδ χρηστότερον ἀναλαμϐάνομεν
νόημα διὰ τῆς τῶν πονηρῶν ἀποφάσεως (59), ἦ τὸ
ἔμπαλιν ἐπὶ τὸ χεῖρον ταῖς ὑπονοίαις τρεπόμεθα , τῇ
τῶν καλῶν ἀφαιρέσει τὸ πονηρὸν ἑνδειξὰμενοι. Οὕτω
τοίνυν καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος τις λόγου κατανοήσας ,
ούκ ἂν τῆς δεούσης περὶ τὸ ζητούμενον ἑννοίας
ὰποσφαλείη.
praesenti queque qumstione rem consideraverit, ab
Ζητεῖται δὲ τί χρὴ τὸν νοῦν οἴεσθαι κατ’ αὐτὴν
τὴν οὐσίαν. '0 τοίνυν τὸ μὲν εἶναι τοῦτο, περ). οὗ ὀ
λόγος ἐστὶ, διὰ τῆς παρ’ αὑτοῦ δεικνυμένης ἡμῖν
ἐνεργείας μὴ ἀμφιϐάλλων, τὸ δὲ ὅ τί (60) ἐστι γνῶ-
ναι βουλόμενος, ἱκανῶς ἂν εὕροιτο (61), μὴ τοῦτο
μαθεῖν εἶναι αὐτὸ ὃ καταλαμϐάνειή αῐσθησις , μὴ
χρῶμαι μὴ σχῆμα. μὴ ἀντιτυπίαν, μὴ βάρος, μὴ
πηλικότητα, μὴ τὴν είς τρία διάστασιν , μὴ τὴν ἐπὶ
τόπου θέσιν (62) , μηδέ τι (65) τῶν περ)⁵ τὴν ὕλην
καταλαμϐανομένων ὅλως μηδὲν ῐδῃ (64), τί ἄλλο παρὰ
ταῦτα ἐστιν. Ἐγὼ δὲ μεταξὺ διεξιούσης,--Γ. Οὐκ
οἶδα, ἔφην, πῶς ἐστι, πάντων τούτων ἀφαιρουμέ-
νων (65) τοῦ λόγου, μὴ συνεξαλειφθῆναι τούτοις καὶ
τὸ ζητούμενον. Τίνι γὰρ προσφυῇ (66) δίχα τούτων ἡ
καταληπτικὴ περιεργία , κατά γε τὴν ἐμὴν ὑπόληψιν
)ύπω ὁρᾶται. Πανταχῆ (67) γὰρ ὲν τῇ τῶν ὄντων
ἁναζητήσει διὰ τῆς ἐξεταστικῆς διανοίας ὅσον τε (68)
τὺ ζητούμενον, ῶσπερ τινὲς τυφλοὶ διὰ τοίχων ἐπὶ
(6‘2) Θέσιν. Α Β διάθεσιν.
(65) Μηδέ τι· Α, μηδὲν τῶνο
(00) Μηοε τι. A ἔχων των.
(δυὀἐαὲς ιιηᾷ wn- Α ὅμως μηδὲν ει δή τις
Β μηδέν. Εἰ δή τι. In margine τοῦ Adoni illa senten-
tia ita scribitur : θέσιν ’μηδέ τι-τῶν περὶητὴν ὓλην
καταλαμϐανομένων ὅλως μηδὲν οἶδεν, δτι ἄλλο παρὰ
ταῦτά ἐστιν.
ταυτα εστιν.
ξᾼφαιρουμέγων. Β ᾲφαιρουμένου.
(id) Προσφυῇ. Α προσφυής. Β ἐν’προσιρυῇ.
67) Πανταχῆ. Α in margine [Ιανταχοῦ.
68) Ὅσον τε. Α Β ἀφάσσοντες.