PG 46, col. 443
sime his verbis : Non dabitis mutuum his a qui—
bus speratis recipere vicem; et alibi sub specie
parabolze. durum et immitem servum graviter pu-
niit, quod conservi procidentis non fuerit miser-
tus, neque remiserit centum denarios, exiguum
videlicet debitum, qui decies mille talentorum
condonationem consecutus τ. Salvator porro noster
on'inisque honestatis magister, cum discipulis suis
modum orandi nihil supervacanei continentem
praescriberet, hunc etiam adjecit precandi formulae
articulum, quasi qui maxime valeat ad exorandum
. Deum : Et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos
dimittimus debitoribus nostris ⁸. IIoc quomodo a
⁸ Exod. χιιι, 25. τ Matth. xvnl, 28 sqq.
(5i) Καὶ... ἁποίῖαίῖεἴις. ᾼῌιιᾱίιοιί S_._Luc. vi, :
καί δανείζετε, μηδὲν ἀπελπίζοντες. — Ἐν παραϐολῇ.
Lege S. Luc. xxv, —_.Iunc_turze et oppositio-
nis'r'inou μέν cum καὶ ἀλλαχοῦ nullum quidem pos,-
sum all‘erre exemplmn._sed ex sequentibus, ὁ δὲ
Σωτήρ, scribendi ratio_Nostri patebit.
(55) Δεῖν... δυσωπῆσαι θεόν.. Ε([.-δυσιοπήσας,
vitium manifestum. Placebat statim δεῖν niutare in
δέον : at δεῖν pro δέον (ιιι πλεῖνρτο πλέον) Atticismus
est, testibus grammaticis veteribus, quos omne_s_attu-
lit Dindorf in Thesaur. Stephan. Didot. s. v. δέω, p.
1056, BC,ubi consentit cum igneum, ad Gregor. Co-
ιμξχιι, ἐὶαιυεῃιοίδιεῖν in
rinth. De dialect. Attia. ᾗ
Atticorum scriptis saepe ab indoctis librariis oblitera-
tum fuisse; quamvis otiloquatur Buttmann, Gr. gr. t.
l, p. 492 sq. Usum quidem SS_. Patrum non bene me-
mi'ni;at e' bonae nota: scriptoribus, posteriorum
licet temporum, saeculi xm et διν, sed Attic_i_smorum
appetentissiiiiis,_ Nicephoro ‘Chumno ct_ Theodoro
Hy'rtaceno, a Boissonadio primum vulgatis in Aneo-
deris Graecis, exempla petam quibus hunc Atticis-
ruma abunde firmabo. Numeri mei hic sunt tomo-
rum et.pagfiinart_im_ libri Boissonadii. Dicitur_ δεῖν
εἶναι (pro δέον siuti,“ subsequente aut prazcedepte
alio infinitive. lla Nicephs Chumn., t. ll, p. _78,
Ι. 1 : δεῖν εἶναι νομίζειν. Id. Epist. 9.5: δεῖν εἶναι
εὐχαριστεῖν. Ι‹1.-βιὶἱεῐ;-6θὶ δεῖν-εἷναιυκρίνειν. Id.
Ερἰεί. 63. ειμιενζρᾴειξηι. ξυε δεῖν εἶναι φεύγειν,
Id. t. Υ, 7292.7 1,.’15.;-δείν εἶναι θρηνεῖν. Id. _t._ll.
p. 162, ΙζΊξι εὐθύνειν δεῖν εἶναι. ld.'_t. Υ, p. 297 :
⁴τοῦτο δεῖν εἶναι νομίζω, tibi apte cgito praecesse-
runt inlinitivi tres: omittitur eivataThieod. Iiyrtac.
et t._ IlI, ρ. 46,]. 5 : δεῖν-εἰθίσθαι. D
id. 74 med. πρδς ταῦτα τίνα-με δεῖν-ψυχὴν
ἔχειν ;“1‹1. Ep.u67_, init_._: dyttaqxoqv δεῖν ἀλλήλοις
ea φάρμακαῖ picitur _6ei’v ἦν pro δέον ᾖν. Ih'epd.
τὰ φάρμακα. mcuur οειν ην pro οεον ν. 'Ineou.
Ilyrt. Epist. 77d : ἐσίγων μὲν ,ὅτε δεῖν ἓν. Et -δεῖν
ἐστιν ἐρεῖν, t. III. p. 47,]. “id. t._l_, p.265,
1.λ11;ἆλλά νῦν δεῖν ἐστι... ὀδύρεσθαι. Utriusque
scriptorisexcuipla_ex epistolis petita habes inunotis
Boissonadii ad ἱ. 11, ι).”78; ι. III, p. 47. — Restat
ut ad illustrandum sensum verbi δυσωπεῖν apud
Patres Graecos afferam Tib. llemsterhusii doctissi-
mam annotatiouem qua: primum prodiit ad calcem
tomi ll, Raphelii Annotationum in S. Scripturam,
ed. Lugd. Bat. 1747, qui liber cum ad manus mihi
non sit, Dindorf. autem in Thes. Steph. Didot.
llemsterhusii verba detruncaverit, adnotationem
describam integram qualem TIlQOI): Fix. exscripsit
ad SJ. Chrysoét t. XI, μων ed. Gaum. S. Chry-
sostomi, lloinil. 2 in Epist. ad Philemonem, p. 119,
bus speratis recipere vicem; et alibi sub specie
parabolze. durum et immitem servum graviter pu-
niit, quod conservi procidentis non fuerit miser-
tus, neque remiserit centum denarios, exiguum
videlicet debitum, qui decies mille talentorum
condonationem consecutus τ. Salvator porro noster
on'inisque honestatis magister, cum discipulis suis
modum orandi nihil supervacanei continentem
praescriberet, hunc etiam adjecit precandi formulae
articulum, quasi qui maxime valeat ad exorandum
. Deum : Et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos
dimittimus debitoribus nostris ⁸. IIoc quomodo a
⁸ Exod. χιιι, 25. τ Matth. xvnl, 28 sqq.
(5i) Καὶ... ἁποίῖαίῖεἴις. ᾼῌιιᾱίιοιί S_._Luc. vi, :
καί δανείζετε, μηδὲν ἀπελπίζοντες. — Ἐν παραϐολῇ.
Lege S. Luc. xxv, —_.Iunc_turze et oppositio-
nis'r'inou μέν cum καὶ ἀλλαχοῦ nullum quidem pos,-
sum all‘erre exemplmn._sed ex sequentibus, ὁ δὲ
Σωτήρ, scribendi ratio_Nostri patebit.
(55) Δεῖν... δυσωπῆσαι θεόν.. Ε([.-δυσιοπήσας,
vitium manifestum. Placebat statim δεῖν niutare in
δέον : at δεῖν pro δέον (ιιι πλεῖνρτο πλέον) Atticismus
est, testibus grammaticis veteribus, quos omne_s_attu-
lit Dindorf in Thesaur. Stephan. Didot. s. v. δέω, p.
1056, BC,ubi consentit cum igneum, ad Gregor. Co-
ιμξχιι, ἐὶαιυεῃιοίδιεῖν in
rinth. De dialect. Attia. ᾗ
Atticorum scriptis saepe ab indoctis librariis oblitera-
tum fuisse; quamvis otiloquatur Buttmann, Gr. gr. t.
l, p. 492 sq. Usum quidem SS_. Patrum non bene me-
mi'ni;at e' bonae nota: scriptoribus, posteriorum
licet temporum, saeculi xm et διν, sed Attic_i_smorum
appetentissiiiiis,_ Nicephoro ‘Chumno ct_ Theodoro
Hy'rtaceno, a Boissonadio primum vulgatis in Aneo-
deris Graecis, exempla petam quibus hunc Atticis-
ruma abunde firmabo. Numeri mei hic sunt tomo-
rum et.pagfiinart_im_ libri Boissonadii. Dicitur_ δεῖν
εἶναι (pro δέον siuti,“ subsequente aut prazcedepte
alio infinitive. lla Nicephs Chumn., t. ll, p. _78,
Ι. 1 : δεῖν εἶναι νομίζειν. Id. Epist. 9.5: δεῖν εἶναι
εὐχαριστεῖν. Ι‹1.-βιὶἱεῐ;-6θὶ δεῖν-εἷναιυκρίνειν. Id.
Ερἰεί. 63. ειμιενζρᾴειξηι. ξυε δεῖν εἶναι φεύγειν,
Id. t. Υ, 7292.7 1,.’15.;-δείν εἶναι θρηνεῖν. Id. _t._ll.
p. 162, ΙζΊξι εὐθύνειν δεῖν εἶναι. ld.'_t. Υ, p. 297 :
⁴τοῦτο δεῖν εἶναι νομίζω, tibi apte cgito praecesse-
runt inlinitivi tres: omittitur eivataThieod. Iiyrtac.
et t._ IlI, ρ. 46,]. 5 : δεῖν-εἰθίσθαι. D
id. 74 med. πρδς ταῦτα τίνα-με δεῖν-ψυχὴν
ἔχειν ;“1‹1. Ep.u67_, init_._: dyttaqxoqv δεῖν ἀλλήλοις
ea φάρμακαῖ picitur _6ei’v ἦν pro δέον ᾖν. Ih'epd.
τὰ φάρμακα. mcuur οειν ην pro οεον ν. 'Ineou.
Ilyrt. Epist. 77d : ἐσίγων μὲν ,ὅτε δεῖν ἓν. Et -δεῖν
ἐστιν ἐρεῖν, t. III. p. 47,]. “id. t._l_, p.265,
1.λ11;ἆλλά νῦν δεῖν ἐστι... ὀδύρεσθαι. Utriusque
scriptorisexcuipla_ex epistolis petita habes inunotis
Boissonadii ad ἱ. 11, ι).”78; ι. III, p. 47. — Restat
ut ad illustrandum sensum verbi δυσωπεῖν apud
Patres Graecos afferam Tib. llemsterhusii doctissi-
mam annotatiouem qua: primum prodiit ad calcem
tomi ll, Raphelii Annotationum in S. Scripturam,
ed. Lugd. Bat. 1747, qui liber cum ad manus mihi
non sit, Dindorf. autem in Thes. Steph. Didot.
llemsterhusii verba detruncaverit, adnotationem
describam integram qualem TIlQOI): Fix. exscripsit
ad SJ. Chrysoét t. XI, μων ed. Gaum. S. Chry-
sostomi, lloinil. 2 in Epist. ad Philemonem, p. 119,