PG 46, col. 855
In inglese: Funeral Oration on Meletius 1
nemo subdititius. Neque enim illi fas erat ingenuitati fidei servilem inserere cognationem. Ergo
quoque ut de bis rebus dicam. Etenim nullo peri-
culo deinceps beatitudines exponere licet: nec in-
vidiam metuo. Quonam enim me malo majore ειη-
ciet? Proinde cognoscite qui vir sit, generosus et
nobilis ab ortu solis, inculpatus, justus, verax,
pius et religiosus, abstinens ab omni malo facinore.
Non enim utique invidebit magnus ille Job, si iis
testimoniis, quae de ipso feruntur, etiam imitator
illius ornetur. Sed quae omnes res prazclaras intue-
tur invidia, etiam nostrum bonum acerbo oculo
contnita est: ac qua! per orbem terrarum obam-
bulat, etiam per nos ambulavit. latum vestigium
afllictionis rebus secundis nostris infixum relin-
quens. Non boum ct ovium greges disperdidit:
nisi si quis utique secundum mysticum sensum
gregem ad Ecclesiam traducat. Verum non in bis
nobis invidia damnum dedit, neque in asinis et
camelis noxam commisit; neque ipso vulnere car-
nis sensus acerbo dolore afiecit: sed nos capite
privavit. Cum capite autem una adempta sunt bo-
norata ac dignitate prastantia sensuum nostrorum
instrumenta. Non amplius est oculus, qni cmlestia
contueatur; neque auris, qua: vocem divinam ex-
audiat : neque lingua illa purum veritatis donarium.
Ubi dulcis illa oculorum serenitas? ubi jucundus
ille ac lepidus in labiis risus? ubi comis illa et ad
salutandum facilis dextera, quae una cum oris be- ο
--λεμμα .. .- . ν _ _ Α
nedictione digitos intentare solebat? Provehor au-
tem, sicut in scena, ad calamitatem clara voce
proclamandam: Misereor tui, sancta Ecclesia; te
alloquor, o civitas Antiochi! Miseret me tui, repens
tina: ac subita: hujus mutationis nomine. Ut adem-
ptus est decor? ut detractus est ornatus? ut re-
pente flos defluxit? plane gramen exaruit, et flos
decidit. Quis oculus malus? qua: fascinatrix invi-
dia mala in Ecclesiam illam debacchata atque gras-
sata est? quae quibus commutavit? Defecit fons.
Exaruitamnis. Rursus in sanguinem aqua conversa
est. Ο infelicem nuntium illum, quo calamitas
Ecclesiae indicabitur! Quis filiis dicet, quod paren-
tibus orbati ac destituti sint? Quis “renuntiabit
sponsae, quod vidua facta sit? Ο mala! Quid emi- D
serunt?et quid recipiunt? Arcam praemiserunt, et
rccipiunt sarcophagum. Arca, fratres, homo ille
Dei erat, arca continens in se divina mysteria:
illic urna aurea plena manna: divime, plena cibi
illius caelestis. In illa tabula: testamenti, in tabulis
cordis spiritu Dei viventis, non atramento inscriptae.
Neque enim illi puritati cordis caliginosus etater
intellectus inustus et impressus erat. In illa colum-
ηαξ, bases et sustentamenta, capitella, thuribulum,
candelabrum, propitiatorium, pelves, ad aditus ob-
tensa vela atque aulaea; in illa, virga sacerdotii quze in manibus illius germinavit. Et si quid aliud
arcam in se habuisse audimus, omnia animo viri continebantur.
quoque ut de bis rebus dicam. Etenim nullo peri-
culo deinceps beatitudines exponere licet: nec in-
vidiam metuo. Quonam enim me malo majore ειη-
ciet? Proinde cognoscite qui vir sit, generosus et
nobilis ab ortu solis, inculpatus, justus, verax,
pius et religiosus, abstinens ab omni malo facinore.
Non enim utique invidebit magnus ille Job, si iis
testimoniis, quae de ipso feruntur, etiam imitator
illius ornetur. Sed quae omnes res prazclaras intue-
tur invidia, etiam nostrum bonum acerbo oculo
contnita est: ac qua! per orbem terrarum obam-
bulat, etiam per nos ambulavit. latum vestigium
afllictionis rebus secundis nostris infixum relin-
quens. Non boum ct ovium greges disperdidit:
nisi si quis utique secundum mysticum sensum
gregem ad Ecclesiam traducat. Verum non in bis
nobis invidia damnum dedit, neque in asinis et
camelis noxam commisit; neque ipso vulnere car-
nis sensus acerbo dolore afiecit: sed nos capite
privavit. Cum capite autem una adempta sunt bo-
norata ac dignitate prastantia sensuum nostrorum
instrumenta. Non amplius est oculus, qni cmlestia
contueatur; neque auris, qua: vocem divinam ex-
audiat : neque lingua illa purum veritatis donarium.
Ubi dulcis illa oculorum serenitas? ubi jucundus
ille ac lepidus in labiis risus? ubi comis illa et ad
salutandum facilis dextera, quae una cum oris be- ο
--λεμμα .. .- . ν _ _ Α
nedictione digitos intentare solebat? Provehor au-
tem, sicut in scena, ad calamitatem clara voce
proclamandam: Misereor tui, sancta Ecclesia; te
alloquor, o civitas Antiochi! Miseret me tui, repens
tina: ac subita: hujus mutationis nomine. Ut adem-
ptus est decor? ut detractus est ornatus? ut re-
pente flos defluxit? plane gramen exaruit, et flos
decidit. Quis oculus malus? qua: fascinatrix invi-
dia mala in Ecclesiam illam debacchata atque gras-
sata est? quae quibus commutavit? Defecit fons.
Exaruitamnis. Rursus in sanguinem aqua conversa
est. Ο infelicem nuntium illum, quo calamitas
Ecclesiae indicabitur! Quis filiis dicet, quod paren-
tibus orbati ac destituti sint? Quis “renuntiabit
sponsae, quod vidua facta sit? Ο mala! Quid emi- D
serunt?et quid recipiunt? Arcam praemiserunt, et
rccipiunt sarcophagum. Arca, fratres, homo ille
Dei erat, arca continens in se divina mysteria:
illic urna aurea plena manna: divime, plena cibi
illius caelestis. In illa tabula: testamenti, in tabulis
cordis spiritu Dei viventis, non atramento inscriptae.
Neque enim illi puritati cordis caliginosus etater
intellectus inustus et impressus erat. In illa colum-
ηαξ, bases et sustentamenta, capitella, thuribulum,
candelabrum, propitiatorium, pelves, ad aditus ob-
tensa vela atque aulaea; in illa, virga sacerdotii quze in manibus illius germinavit. Et si quid aliud
arcam in se habuisse audimus, omnia animo viri continebantur.