PG 47, col. 290
quam anima cruciari desiisset. Quare postquam cor-
pus hoc incorruptibilc et indissolubile acceperit, nihil
impediet quominus poena in :rtcrnum protrahatur.
1110 autem non potest utrumque simul contingere .
vehementia nempe supplicii et diuturnitas :sed
alterunt cum altero pugnat, co quod corporis natura
corruptioni obnoxia earunt concursum non ferat:
immortalitate autem succedente, solvetur luce pugna,
et magna cum violentia in aeternum nos utraque
mala tenebunt. Ne itaque, ac si cruciatunm 101111-
mentia animam nostram consumi oporteat, eo modo
nunc alTecti simus : neque enim corpus tunc consumi
poterit ut 111 prteseuti; sed cum anima :eternum in
suppliciis manebit, nec finis ttllus erit. Quantas igi-
tur delicias et quantum temporis illis suppliciis vis
comparari ? visne centum annos, ant duplo amplius?
Quid hoc erit si comparetur cum swculis infinitis?
Quod enim est somnium unius diei ad totam vitam
collatum, id ipsum est rerum pra'sentlum usura, fu-
turorum statui comparata. Num aliquis est, qui suave
somnium optet, ea conditione ut per totam vitam
crucietur? ecquis ita stultus est, ut ad talem retri-
butionem accedat? Nihildum dicam contra delicias ,
nec quanta illic resideat amaritudo nunc aperiam
neque-enim jam tempus est ha-c enarrandi,sed eum pri-
mum eas effugere potueris. Nunc etenim quia morbo
illo detineris, nugari tibi videamur, si voluptatem
amaram dicamus : cum autem per Dei gratiam ab
aegritudine liberatus fueris, tunc ejus miseriam probo
cognosces. Quare iis in aliam opportunitatem trans-
missis. hoc nunc dicemus. Ponamus delicias esse
vere delicias, et voluptatem vere voluptatem, nihil
que habere ingratum vel vituperio dignum ε quid de
supplicio destinato dicemus? quid vero 111110 faeie-
mus, qui in pnesenti vita his quasi in umbra 01 ima -
giae potiti sumus, re autem ipsa illic tctcrnum ί
supplicium luemus : idque cum brevissimo tempore
prtedictos cruciatus etl'ugere , et reposita bona adi-
pisci licuisset? lloc est enim optts clementia: dit-intr,
quod nobis certamina non in longum tempus protra-
hantur, sed cum brevi etin ictu oculi (momentauea
enim est praesens vita illi comparata) tleccrtaveri~
mus, infinitis in steculis coronemur; idque tunc, da:
muatorum animas excruciabit, quando cogitabunt se.
cum posset per paucos istos dies omnia emendare ,
negligentia usos immortalibus Sese malis tradidisse.
Quod ne patiamur, surgamus, donec tempus accepta-
bile, donec dies salutis adest, donec vis magna est
pmnitentiaz. Neque enim pra-dicta solum mala nos
segniter agentes excipient, imo et alia illis multo
graviora. ΙΙωο 0111111 sunt qua: iu gehenua parantur ,
et iis longe acerbiora : a tantis autem excidisse bonis
ι sarit, mentum ; vox deest in quatuor Msa «μω
pus hoc incorruptibilc et indissolubile acceperit, nihil
impediet quominus poena in :rtcrnum protrahatur.
1110 autem non potest utrumque simul contingere .
vehementia nempe supplicii et diuturnitas :sed
alterunt cum altero pugnat, co quod corporis natura
corruptioni obnoxia earunt concursum non ferat:
immortalitate autem succedente, solvetur luce pugna,
et magna cum violentia in aeternum nos utraque
mala tenebunt. Ne itaque, ac si cruciatunm 101111-
mentia animam nostram consumi oporteat, eo modo
nunc alTecti simus : neque enim corpus tunc consumi
poterit ut 111 prteseuti; sed cum anima :eternum in
suppliciis manebit, nec finis ttllus erit. Quantas igi-
tur delicias et quantum temporis illis suppliciis vis
comparari ? visne centum annos, ant duplo amplius?
Quid hoc erit si comparetur cum swculis infinitis?
Quod enim est somnium unius diei ad totam vitam
collatum, id ipsum est rerum pra'sentlum usura, fu-
turorum statui comparata. Num aliquis est, qui suave
somnium optet, ea conditione ut per totam vitam
crucietur? ecquis ita stultus est, ut ad talem retri-
butionem accedat? Nihildum dicam contra delicias ,
nec quanta illic resideat amaritudo nunc aperiam
neque-enim jam tempus est ha-c enarrandi,sed eum pri-
mum eas effugere potueris. Nunc etenim quia morbo
illo detineris, nugari tibi videamur, si voluptatem
amaram dicamus : cum autem per Dei gratiam ab
aegritudine liberatus fueris, tunc ejus miseriam probo
cognosces. Quare iis in aliam opportunitatem trans-
missis. hoc nunc dicemus. Ponamus delicias esse
vere delicias, et voluptatem vere voluptatem, nihil
que habere ingratum vel vituperio dignum ε quid de
supplicio destinato dicemus? quid vero 111110 faeie-
mus, qui in pnesenti vita his quasi in umbra 01 ima -
giae potiti sumus, re autem ipsa illic tctcrnum ί
supplicium luemus : idque cum brevissimo tempore
prtedictos cruciatus etl'ugere , et reposita bona adi-
pisci licuisset? lloc est enim optts clementia: dit-intr,
quod nobis certamina non in longum tempus protra-
hantur, sed cum brevi etin ictu oculi (momentauea
enim est praesens vita illi comparata) tleccrtaveri~
mus, infinitis in steculis coronemur; idque tunc, da:
muatorum animas excruciabit, quando cogitabunt se.
cum posset per paucos istos dies omnia emendare ,
negligentia usos immortalibus Sese malis tradidisse.
Quod ne patiamur, surgamus, donec tempus accepta-
bile, donec dies salutis adest, donec vis magna est
pmnitentiaz. Neque enim pra-dicta solum mala nos
segniter agentes excipient, imo et alia illis multo
graviora. ΙΙωο 0111111 sunt qua: iu gehenua parantur ,
et iis longe acerbiora : a tantis autem excidisse bonis
ι sarit, mentum ; vox deest in quatuor Msa «μω