PG 47, col. 521
ἰσχὺν, οὕτως ἐδεδοίκει τὴν τοιαύτην πάλην, καὶ ἐνό-
ιιζεν ἀδύνατον εἶναι συνοικοῦντα παρθένῳ μένειν
ἀσινῆ καὶ καθαρὸν, ὡς μὴ μόνον τῆς συνοικήσεως
ταύτης πόρρω. καὶ μακράν ἐαυτὸν καταστῆσαι, ἀλλά
καὶ τῆς ἂζιεως τῆς ἁπλῶς καὶ ἀπδ συντυχίας γινοο
μένης, καὶ νόμον ἔθηκε τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ,
μηδὲ ἁπλῶς είς παρθένον ἰδεῖν. ’ῌδει σαφῶς γὰρ,
ᾔδει, ὅτι ού μόνον τὸν συνοικοῦντα, ἀλλά καὶ⁵ τὸν
βλέποντα περιέργως είς ὄψιν παρθενικὴν δύσκολον,
τάχα δέ καὶ ἀδύνατον, ,τὴν ἐκεῖθεν διαφυγεῖν βλά·
ϐην ιι · διὸ ἐλεγεο Καί οὐ συνήσω ἐπὶ παρθένῳ.
4
ε’. Εἰ δὲ μικρός σοι πρὸς ἀμιλλαν 6 Ἰὼϐ, καίτοι γε
οὑδὲ τῆς κοπρίας ἐσμὲν ἄξιοι τῆς ἐκείνου, πλὴν ἀλλ’
εἰ ἔλαττόν σου νομίζεις τῆς μεγαλοψυχίας εἶναιτὸ
ὑπόδειγμα, ἐννόησον τὸν μεγαλοφωνότατον κήρυκα
τῆς ἀληθείας Παῦλον, ὃς ᾅπασαν περιελθὼν τὴν 0i-
κουμένην, καὶ δυνηθεὶς εἰπεῖν ἐκεῖνα τά πολλῆς γέ-
μοντα σοφίας ῥήματα, ὅτι οὐκέτι αὐτὸς εῖη ζῶν, ἀλλ’
ῆ Χριστὸς ἐν αὐτῷ, καὶ ὅτι ἐσταύρωται τῷ κόσμῳ, καὶ
6 κόσμος αὑτῷ,καὶ ὅτι καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκει μετὰ
τὴν τοσαύτην τού πνεύματος χάριν καὶτὴν τοσαύτην
τῶν ἄθλων ἐπίδειξιν, μετά τοὺς ἁφάτους κινδύνους,
μετά τὴν ἠκριϐωμένην φιλοσοφίαν, δεικνὺς ἡμῖν καὶ
παραδηλῶν, ὅτι ἕως ἂν ἐμπνέωμεν καὶ τὴν σάρκα
ὦμεν περικείμενοι ταύτην, παλαισμάτων ἡμῖν, χρεία
καὶ πόνων, καὶ οὑκ ἐστιν ἀπραγμόνως κατορθῶσαι σω-
φροσύνην ποτὲ. ἀλλὰ ,πολλῶν ἱδρώτων ἡμῖν δεῖ καὶ
καμάτων πρὸς τουτί τὸ τρόπαιον, οὑτως ἔλεγεν·
Ὑπωπιὰζω μου τὸ σῶμα, καὶ δουλαγωγῶ. μήπως
ἄλλοις κηρύξας αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι. Ταῦτα δὲ
ἐλεγέ, δηλῶν τὴν ἐπανάστασιν τῆς σαρκδςκαὶ τὴν ἀπὸ
τῆς ἐπιθυμίας λύτταν, καὶτὸν διηνεκῆ πόλεμον, καὶ τὸν
ἐναγώνιον αὑτοῦ βίον. Διά τοῦτο καὶ 6 Χριστὸς τοῦ πρά-
γ ματος αὑτοῦ δηλῶν τὴν δυσκολίαν οὐδὲ ἐμϐλέπε ιν ἁπλῶς
ἠφίει είς τὰς τῶν γυναικῶν ὄψεις, ἀλλά καὶ τῇ τῶν
μοιχῶν κολάσει τοὺς οὕτως ὁρῶντας κολάζειν η’πείλη-
σε. Είπόντι δὲ καὶ τῷ Πέτρῳ, ὅτι Οὐ συμφέρει γαμῆ-
σαι, οὐκ ἐνομοθέτησε μὴ γαμεῖν, ἀλλα παραδηλῶν
τού πράγματος τὸν ὄγκον ἐλεγεν· '0 δυκὰμένος
χωρεῖν, χωρείτω. ’Λκούομεν δὲ καὶ⁸ ἐπὶ τῆς γενεᾶς
τῆς ἡμετέρας, ὅτι πολλοί καὶ σιδήρῳ άπαν τὸ σῶμα
καταδή σαντες, καὶ σάκκῳ περιϐαλόντες, καὶ πρὸς τὰς
ὀρῶν ἀναδραμόντες κορυφὰς, καὶ νηστεία συζῶντες
διηνεκεῖ καὶ παννυχίσι καὶ ἀγρυπνίαις, καὶ πᾶσαν
ἐπιδεικνύμενοι σκληραγωγίαν, καὶ γυναιξὶν ἀπάσαις
ἀπαγορεύσαντες ἐπιϐαίνειν τοῦ δωματίου καὶ τῆς
καλύϐης τῆς ἑαυτῶν, καὶ τῷ τρόπῳ τούτῳ παιδαγω-
γοῦντες ἑαυτοὺς, μόλις περιγίνονται τῆς κατὰ τὴν
ἐπιθυμίαν μανίας. Σὺ δέ λέγεις, ὅτι κᾶν συνοικοῦντα
ian; παρθένῳ, καὶ προσδεδε μένον, καὶ τρυφῶντα, καὶ
τὴν ψυχὴν προϊέμενον μᾶλλον, ἢ τὴν σύνοικον, καὶ
[2551 πάντα καὶ παθεῖν καὶ ποιῆσαι αἱρούμενον, ἢ
χωρισθῆναι τῆς ποθουμένης, μὴ πιστεύσῃς τι πονη-
ρὸν. μηδέ ἐπιθυμίας εἶναι νομίσῃς τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ
εὐλαϐείας.
Ἀλλ’ οὑ περὶ τῶν σώματα ἐχόντων, ὦ θαλ-
μάσιε, ἀλλὰ περὶ τῶν λίθοις συνοικούντων οὑτω
διακεῖσθαι χρή. Καὶ σὺ μὲν ἴσως ἀπιστεῖς διά τὴν
πολλὴν, σωφροσύνην· ἐγὼ δὲ ἥκουσα διηγουμένων
⁸ Sui]. λαϐήν.
ιιζεν ἀδύνατον εἶναι συνοικοῦντα παρθένῳ μένειν
ἀσινῆ καὶ καθαρὸν, ὡς μὴ μόνον τῆς συνοικήσεως
ταύτης πόρρω. καὶ μακράν ἐαυτὸν καταστῆσαι, ἀλλά
καὶ τῆς ἂζιεως τῆς ἁπλῶς καὶ ἀπδ συντυχίας γινοο
μένης, καὶ νόμον ἔθηκε τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ,
μηδὲ ἁπλῶς είς παρθένον ἰδεῖν. ’ῌδει σαφῶς γὰρ,
ᾔδει, ὅτι ού μόνον τὸν συνοικοῦντα, ἀλλά καὶ⁵ τὸν
βλέποντα περιέργως είς ὄψιν παρθενικὴν δύσκολον,
τάχα δέ καὶ ἀδύνατον, ,τὴν ἐκεῖθεν διαφυγεῖν βλά·
ϐην ιι · διὸ ἐλεγεο Καί οὐ συνήσω ἐπὶ παρθένῳ.
4
ε’. Εἰ δὲ μικρός σοι πρὸς ἀμιλλαν 6 Ἰὼϐ, καίτοι γε
οὑδὲ τῆς κοπρίας ἐσμὲν ἄξιοι τῆς ἐκείνου, πλὴν ἀλλ’
εἰ ἔλαττόν σου νομίζεις τῆς μεγαλοψυχίας εἶναιτὸ
ὑπόδειγμα, ἐννόησον τὸν μεγαλοφωνότατον κήρυκα
τῆς ἀληθείας Παῦλον, ὃς ᾅπασαν περιελθὼν τὴν 0i-
κουμένην, καὶ δυνηθεὶς εἰπεῖν ἐκεῖνα τά πολλῆς γέ-
μοντα σοφίας ῥήματα, ὅτι οὐκέτι αὐτὸς εῖη ζῶν, ἀλλ’
ῆ Χριστὸς ἐν αὐτῷ, καὶ ὅτι ἐσταύρωται τῷ κόσμῳ, καὶ
6 κόσμος αὑτῷ,καὶ ὅτι καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκει μετὰ
τὴν τοσαύτην τού πνεύματος χάριν καὶτὴν τοσαύτην
τῶν ἄθλων ἐπίδειξιν, μετά τοὺς ἁφάτους κινδύνους,
μετά τὴν ἠκριϐωμένην φιλοσοφίαν, δεικνὺς ἡμῖν καὶ
παραδηλῶν, ὅτι ἕως ἂν ἐμπνέωμεν καὶ τὴν σάρκα
ὦμεν περικείμενοι ταύτην, παλαισμάτων ἡμῖν, χρεία
καὶ πόνων, καὶ οὑκ ἐστιν ἀπραγμόνως κατορθῶσαι σω-
φροσύνην ποτὲ. ἀλλὰ ,πολλῶν ἱδρώτων ἡμῖν δεῖ καὶ
καμάτων πρὸς τουτί τὸ τρόπαιον, οὑτως ἔλεγεν·
Ὑπωπιὰζω μου τὸ σῶμα, καὶ δουλαγωγῶ. μήπως
ἄλλοις κηρύξας αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι. Ταῦτα δὲ
ἐλεγέ, δηλῶν τὴν ἐπανάστασιν τῆς σαρκδςκαὶ τὴν ἀπὸ
τῆς ἐπιθυμίας λύτταν, καὶτὸν διηνεκῆ πόλεμον, καὶ τὸν
ἐναγώνιον αὑτοῦ βίον. Διά τοῦτο καὶ 6 Χριστὸς τοῦ πρά-
γ ματος αὑτοῦ δηλῶν τὴν δυσκολίαν οὐδὲ ἐμϐλέπε ιν ἁπλῶς
ἠφίει είς τὰς τῶν γυναικῶν ὄψεις, ἀλλά καὶ τῇ τῶν
μοιχῶν κολάσει τοὺς οὕτως ὁρῶντας κολάζειν η’πείλη-
σε. Είπόντι δὲ καὶ τῷ Πέτρῳ, ὅτι Οὐ συμφέρει γαμῆ-
σαι, οὐκ ἐνομοθέτησε μὴ γαμεῖν, ἀλλα παραδηλῶν
τού πράγματος τὸν ὄγκον ἐλεγεν· '0 δυκὰμένος
χωρεῖν, χωρείτω. ’Λκούομεν δὲ καὶ⁸ ἐπὶ τῆς γενεᾶς
τῆς ἡμετέρας, ὅτι πολλοί καὶ σιδήρῳ άπαν τὸ σῶμα
καταδή σαντες, καὶ σάκκῳ περιϐαλόντες, καὶ πρὸς τὰς
ὀρῶν ἀναδραμόντες κορυφὰς, καὶ νηστεία συζῶντες
διηνεκεῖ καὶ παννυχίσι καὶ ἀγρυπνίαις, καὶ πᾶσαν
ἐπιδεικνύμενοι σκληραγωγίαν, καὶ γυναιξὶν ἀπάσαις
ἀπαγορεύσαντες ἐπιϐαίνειν τοῦ δωματίου καὶ τῆς
καλύϐης τῆς ἑαυτῶν, καὶ τῷ τρόπῳ τούτῳ παιδαγω-
γοῦντες ἑαυτοὺς, μόλις περιγίνονται τῆς κατὰ τὴν
ἐπιθυμίαν μανίας. Σὺ δέ λέγεις, ὅτι κᾶν συνοικοῦντα
ian; παρθένῳ, καὶ προσδεδε μένον, καὶ τρυφῶντα, καὶ
τὴν ψυχὴν προϊέμενον μᾶλλον, ἢ τὴν σύνοικον, καὶ
[2551 πάντα καὶ παθεῖν καὶ ποιῆσαι αἱρούμενον, ἢ
χωρισθῆναι τῆς ποθουμένης, μὴ πιστεύσῃς τι πονη-
ρὸν. μηδέ ἐπιθυμίας εἶναι νομίσῃς τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ
εὐλαϐείας.
Ἀλλ’ οὑ περὶ τῶν σώματα ἐχόντων, ὦ θαλ-
μάσιε, ἀλλὰ περὶ τῶν λίθοις συνοικούντων οὑτω
διακεῖσθαι χρή. Καὶ σὺ μὲν ἴσως ἀπιστεῖς διά τὴν
πολλὴν, σωφροσύνην· ἐγὼ δὲ ἥκουσα διηγουμένων
⁸ Sui]. λαϐήν.