PG 6, col. 13
honor habitus fuit in editionibus, qua: postea prod- Α addidit,|et juxta quorumdam Neotericorum doctorum
ierunt, evcepta tamen Bibliotheca Patrum Colo— doctrinam, qui ab eo nominati non ita pridem tle-
Langi opus consideranti mihi mirari subiit ho-
minis sententiam de controversiis, qua: tum magno
testu fervebant. In epistola nuncnpatoria ad Maxi-
milianum Bohemiae regem luget exortas ab anuis
plus minus quadraginta in Germania et aliis-locis
dissensiones. At eo consensu, qui his de rebus an-
tea vigebat nec vigere inter catholicos desiit, mi-
nime movetur. Sanctos Patres plurimi facere vi-
detur , contenditque eorum , tanquam Ecclesia: lu-
cernarum, magnam in ea esse debere auctoritatem
non privatim tantum apud singulos, verum etiam pu-
blice in conventibus sacris et conciliis apud mortales Β Τοηιυῐη secundum implet Dialogus cum Tryphon.
universos, quibus nomine et gloria Christi et salute
propria nihil est prius et antiquius.
At ille sanctorum Patrum laudator quam male
suis ipse stat principiis et praeceptis obsequitur'
Μαι dum commentatur insignem Justini locum.
Apol. 1, num. 65,ubi S. martyr tam diserte et con-
stanter asseverat panem et vinum fieri corpus et.
sanguinem Christi, quam ipsum Verbum hominem
esse factum ;quid huic testimonio opponit Longus? η
Unus illi pro omnibus Patribus est Valentinus Cra-
toaldus, presbyter Vratislaviensis, quem in Graecis
litteris praeceptorem habuerat. Hoc moustratore et
magistro fretus, Christi verba, Hoc est corpus
meum, Itic est sanguis meus, per causam explicandi
etexplanandi invertere non dubitat hunc in mo-
dum : Corpus meum est hoc, nempe panis et cibus
spiritualis et vivus qui de coelo descendit; sanguis
meus est hoc, nempe potus spiritualis, vivificus et
celestis.
Justitiam putativam sic exagitat : Fides hujus-
tltodi , inquit, plurimum οἰήσει et δοκήσει, id est
existimatione et opinione concipitur, substantia ca-
rens, et justitia putatioa nititur et consistit, habitura
etiam (ut uerendum est) consentaneum sibi munera-
tionem putatioam et retributionem imaginariam. Et
homines otio perditi, qui in dubium vocant, an bene-
factis opus sit Christiano ad salutem, quid aliud
agunt, quam quod manifesto ostendunt, se in dispu-
tationem ambiguam deducere Dominica et apostolica Ῑ) Caspar Hedio anno 1550, cum Historia ecclesiastica
oracula (prophetica omitto) luce clariora, et de eo-
rm veritate dubitare? Haec lin eadem epistola le-
gunto r.
Memorabilis est narrata a Lango seditionis ob
justifieationis controversiam exortae historia. Sub-
orta fuit proximis annis, inquit, p. 12, in quadam
Germanice ditione de justificaticne hominis schola-
stica contentio, qute deinde in apertam discessionem
ita evasit , ut clerus ibi prope omnis a principe de-
scisceret. Neque ille ratione alia suis satisfacere po-
tuit. quam ut publica proposito edicto, quod primitus
ab ipsis Ecclesia: sanctae fundamentis jactis decre-
tum fuit, statueret, ut juxta sententiam apostoli
Pauli justi/italia doceretur. Verum constitutioni ei
ierunt, evcepta tamen Bibliotheca Patrum Colo— doctrinam, qui ab eo nominati non ita pridem tle-
Langi opus consideranti mihi mirari subiit ho-
minis sententiam de controversiis, qua: tum magno
testu fervebant. In epistola nuncnpatoria ad Maxi-
milianum Bohemiae regem luget exortas ab anuis
plus minus quadraginta in Germania et aliis-locis
dissensiones. At eo consensu, qui his de rebus an-
tea vigebat nec vigere inter catholicos desiit, mi-
nime movetur. Sanctos Patres plurimi facere vi-
detur , contenditque eorum , tanquam Ecclesia: lu-
cernarum, magnam in ea esse debere auctoritatem
non privatim tantum apud singulos, verum etiam pu-
blice in conventibus sacris et conciliis apud mortales Β Τοηιυῐη secundum implet Dialogus cum Tryphon.
universos, quibus nomine et gloria Christi et salute
propria nihil est prius et antiquius.
At ille sanctorum Patrum laudator quam male
suis ipse stat principiis et praeceptis obsequitur'
Μαι dum commentatur insignem Justini locum.
Apol. 1, num. 65,ubi S. martyr tam diserte et con-
stanter asseverat panem et vinum fieri corpus et.
sanguinem Christi, quam ipsum Verbum hominem
esse factum ;quid huic testimonio opponit Longus? η
Unus illi pro omnibus Patribus est Valentinus Cra-
toaldus, presbyter Vratislaviensis, quem in Graecis
litteris praeceptorem habuerat. Hoc moustratore et
magistro fretus, Christi verba, Hoc est corpus
meum, Itic est sanguis meus, per causam explicandi
etexplanandi invertere non dubitat hunc in mo-
dum : Corpus meum est hoc, nempe panis et cibus
spiritualis et vivus qui de coelo descendit; sanguis
meus est hoc, nempe potus spiritualis, vivificus et
celestis.
Justitiam putativam sic exagitat : Fides hujus-
tltodi , inquit, plurimum οἰήσει et δοκήσει, id est
existimatione et opinione concipitur, substantia ca-
rens, et justitia putatioa nititur et consistit, habitura
etiam (ut uerendum est) consentaneum sibi munera-
tionem putatioam et retributionem imaginariam. Et
homines otio perditi, qui in dubium vocant, an bene-
factis opus sit Christiano ad salutem, quid aliud
agunt, quam quod manifesto ostendunt, se in dispu-
tationem ambiguam deducere Dominica et apostolica Ῑ) Caspar Hedio anno 1550, cum Historia ecclesiastica
oracula (prophetica omitto) luce clariora, et de eo-
rm veritate dubitare? Haec lin eadem epistola le-
gunto r.
Memorabilis est narrata a Lango seditionis ob
justifieationis controversiam exortae historia. Sub-
orta fuit proximis annis, inquit, p. 12, in quadam
Germanice ditione de justificaticne hominis schola-
stica contentio, qute deinde in apertam discessionem
ita evasit , ut clerus ibi prope omnis a principe de-
scisceret. Neque ille ratione alia suis satisfacere po-
tuit. quam ut publica proposito edicto, quod primitus
ab ipsis Ecclesia: sanctae fundamentis jactis decre-
tum fuit, statueret, ut juxta sententiam apostoli
Pauli justi/italia doceretur. Verum constitutioni ei