PG 6, col. 232
Ὀ γὰρ Ἰθακὴσιος Λαερτιάδης ὲκ κακίας ἀρετὴν
ἐνεπορεέσατο, "Ott δὲ ἀγαθῆς φρονήσεως ὅμηρος
ἦν, ὁ κατὰ [τὰς] Σειρῆνας διάπλους ἒδήλωσσν, ὃτι μὴ
ἠδυνήθη φρονῆσαι (7) ἐμφράξαι τὴν ἀκοὴν. ’0
Τελαμώνιος Αἴας, ὃ τὸ ἔπταϐόειν φέρων σάκος,
διὰ τὴν πρὸς Ὀδυσσέα περὶ τῶν ὅπλων κρίσιν ἡτ-
τηθεὶς ὑπὸ μανίας ἡλίσκετο, Ταῦτα παιδεύεσθαι οὐ
θέλω. Ου γὰρ τοιαύτης ἀρετῆς ὲπιόικάζομαι (8),
ιῗνα τοῖς Ὀμήρου μύθοις πείθωμαι. ’Ἔστι γὰρ ἠ πᾶσα
ῥαψῳδία, Ἰλιάδος τε καὶ Ὀδυσαείας ἁρχὴ καὶ τέλος,
γυνή-
2. Ἀλλ’ ἒπεὶ ιΗσίθδικε μεθ’ ’Όμηρον (9) ’Ἔργα τε
καὶ Ὀμέρας συνέγραψε, τις αὔτοῦ τῇ ληρώδει (10)
θεογονίᾳ συνϐήσεταις Φασὶ [γὰρ] Κρόνον τὸν Οὖρα
νου παῖδα, τῆς ἀρχῆς καθελελν τὸν πατέρα, καὶτῶν
σκήπτρων λαϐέσθαι· καὶ διευλαϐηθέντα τὸ ὅμοιον
παθεῖν, τεκ-ιοφαγεῖν ἑλέσθαι· τῇ δὲ τῶν Κουρήτων
ἐπινοίᾳ τὸν Δία κλαπέντα καὶ λαθόντα, δεσμοῖς καθ-
εἶρξαι τὸν πατέρα, ναὶ διαείμασθκι, ὡς λόγος,
modi exempla, in quibus illud ὅτι δέ idem valet ac
quod spectat Vid, Apol. ι, n. 35,45,117, 59. Non
dissimulandum est aculeum illttm, quo Ulyssem
Justinus figit, benigna interpretatione indigere. Cur
enim peccandi occasionis luga instar probri objici-
tur? ipse Justinus in Cultor!" exemplum Ulyssis ad
imitandum pro onit, atque auctor est ut aures cera
obturenuts. η. g6. Videtur idem factum hoc loco
ο obturenuts. η.
. νιαθιιπ luem tactum nuc IOC
exagitare, quia adhibitam ab Ulysse cautionem a
vera peccati fugiendi ratione, qua: solis Christianis
cognita precationem et spemrdivini auxilii adjun-
ctam, habet, longe distare intelligebat] — Exod-
dandi: et emendandis.
(6) Νυμφικήν Var-comm Longe abcrrabat a Ju-
stini' sententia haec Stephani interpretatio : Cum
vestem, qualem sponsa gerunt, induisset. Non tune
muliebremvestem induit Achilles, cum Polyn-nam
Priami tiliam in_ templo Apollinis Thymbraei uxo-
rem ducens, a Paride ex insidiis occisus est.0lim
quidem sub hac veste apud Lycomedem delitescens
militiam subterfugere! ;⁷ at idem ab eo factum non
legitur,_ cum coniugis taedas in templo Apollinis
praetenderet.
εἷρπον-ἦραν... Legit. Stephanus φρονήσει ἐμ-
φράξαι. Sed haud scio an aptior et commodior fu-
tura sit emendatio, si legamus : ὅτε μὴ ἠδυνήθη
φρονῆσαι, ἐνέφραξε τὴν. ἄκρην. ομῖη sapere non
posset, aufer 'obturquit. : ὅτε probat Sa'nppe.
(8) 'Ematxdoopat. Id est, nontaletn virtutem ap-
pet‘o.’ non cupidus sumas tenax ejusmodi virtutis.
Quo sensu Qhristusdiciturapud Oi'igenem (l.tv ade.
σαεξ.. p. 139) praetulisse plebi'eos quijpsius sapientiae
cupidi erant, τοὺς τῆς-σοφίας ato-.68 ἐπιδικαζομένους,
(ἐμὲ Μεθ’ ⁸¹ομηρον. Nodum in hoc scirpo quaerit
an anus. ac post has voces addendum nutatévé-
Stephanus, ac post has voces addendum putat ἐγέ-
vste-L5; East Homerum fuit Hesiodum-qui, etc.
Mos legendumcnyt’ vei eodem modo ac supra in-
telligendum illud φασί.
(10) Ληρώδει Legitur λήρῳ apud Stephanum
qui hanc vocem adjective sumendam putat; aut le-
ἐνεπορεέσατο, "Ott δὲ ἀγαθῆς φρονήσεως ὅμηρος
ἦν, ὁ κατὰ [τὰς] Σειρῆνας διάπλους ἒδήλωσσν, ὃτι μὴ
ἠδυνήθη φρονῆσαι (7) ἐμφράξαι τὴν ἀκοὴν. ’0
Τελαμώνιος Αἴας, ὃ τὸ ἔπταϐόειν φέρων σάκος,
διὰ τὴν πρὸς Ὀδυσσέα περὶ τῶν ὅπλων κρίσιν ἡτ-
τηθεὶς ὑπὸ μανίας ἡλίσκετο, Ταῦτα παιδεύεσθαι οὐ
θέλω. Ου γὰρ τοιαύτης ἀρετῆς ὲπιόικάζομαι (8),
ιῗνα τοῖς Ὀμήρου μύθοις πείθωμαι. ’Ἔστι γὰρ ἠ πᾶσα
ῥαψῳδία, Ἰλιάδος τε καὶ Ὀδυσαείας ἁρχὴ καὶ τέλος,
γυνή-
2. Ἀλλ’ ἒπεὶ ιΗσίθδικε μεθ’ ’Όμηρον (9) ’Ἔργα τε
καὶ Ὀμέρας συνέγραψε, τις αὔτοῦ τῇ ληρώδει (10)
θεογονίᾳ συνϐήσεταις Φασὶ [γὰρ] Κρόνον τὸν Οὖρα
νου παῖδα, τῆς ἀρχῆς καθελελν τὸν πατέρα, καὶτῶν
σκήπτρων λαϐέσθαι· καὶ διευλαϐηθέντα τὸ ὅμοιον
παθεῖν, τεκ-ιοφαγεῖν ἑλέσθαι· τῇ δὲ τῶν Κουρήτων
ἐπινοίᾳ τὸν Δία κλαπέντα καὶ λαθόντα, δεσμοῖς καθ-
εἶρξαι τὸν πατέρα, ναὶ διαείμασθκι, ὡς λόγος,
modi exempla, in quibus illud ὅτι δέ idem valet ac
quod spectat Vid, Apol. ι, n. 35,45,117, 59. Non
dissimulandum est aculeum illttm, quo Ulyssem
Justinus figit, benigna interpretatione indigere. Cur
enim peccandi occasionis luga instar probri objici-
tur? ipse Justinus in Cultor!" exemplum Ulyssis ad
imitandum pro onit, atque auctor est ut aures cera
obturenuts. η. g6. Videtur idem factum hoc loco
ο obturenuts. η.
. νιαθιιπ luem tactum nuc IOC
exagitare, quia adhibitam ab Ulysse cautionem a
vera peccati fugiendi ratione, qua: solis Christianis
cognita precationem et spemrdivini auxilii adjun-
ctam, habet, longe distare intelligebat] — Exod-
dandi: et emendandis.
(6) Νυμφικήν Var-comm Longe abcrrabat a Ju-
stini' sententia haec Stephani interpretatio : Cum
vestem, qualem sponsa gerunt, induisset. Non tune
muliebremvestem induit Achilles, cum Polyn-nam
Priami tiliam in_ templo Apollinis Thymbraei uxo-
rem ducens, a Paride ex insidiis occisus est.0lim
quidem sub hac veste apud Lycomedem delitescens
militiam subterfugere! ;⁷ at idem ab eo factum non
legitur,_ cum coniugis taedas in templo Apollinis
praetenderet.
εἷρπον-ἦραν... Legit. Stephanus φρονήσει ἐμ-
φράξαι. Sed haud scio an aptior et commodior fu-
tura sit emendatio, si legamus : ὅτε μὴ ἠδυνήθη
φρονῆσαι, ἐνέφραξε τὴν. ἄκρην. ομῖη sapere non
posset, aufer 'obturquit. : ὅτε probat Sa'nppe.
(8) 'Ematxdoopat. Id est, nontaletn virtutem ap-
pet‘o.’ non cupidus sumas tenax ejusmodi virtutis.
Quo sensu Qhristusdiciturapud Oi'igenem (l.tv ade.
σαεξ.. p. 139) praetulisse plebi'eos quijpsius sapientiae
cupidi erant, τοὺς τῆς-σοφίας ato-.68 ἐπιδικαζομένους,
(ἐμὲ Μεθ’ ⁸¹ομηρον. Nodum in hoc scirpo quaerit
an anus. ac post has voces addendum nutatévé-
Stephanus, ac post has voces addendum putat ἐγέ-
vste-L5; East Homerum fuit Hesiodum-qui, etc.
Mos legendumcnyt’ vei eodem modo ac supra in-
telligendum illud φασί.
(10) Ληρώδει Legitur λήρῳ apud Stephanum
qui hanc vocem adjective sumendam putat; aut le-