PG 6, col. 249
μερῶν λαϐεῖν, οὔτε ἀλλοιωθῆναι ο διὰ τοῦτο καὶ λόγῳ
Θεωρητά. Ἐμπεδοκλῆς Μέτωνος , ὁ Ἀκραγαντῖνος ,
τέσσαρα στοιχεῖα, πῦρ, ἀέρα, ὕδωρ, γῆν· δύο δὲ ἀρ-
χικὰς δυνάμεις, φιλίαν τε καὶ νεῖκοςο ὧν ὴ μὲν
ἔστιν ἑνωτικὴ, τὺ δὲ διαιρετικόν. Ὁρᾶτε τοίνυν τὴν
ἀταξίαν τῶν παρ’ ὑμῖν νομισθέντων γεγενῆσθαι σο·
φῶν. οὓς διδασκάλους ὑμῶν τῆς θεοσεϐείας γεγενῆᾳ
σθαι φατε, τῶν μὲν, ὕδωρ ἀποφηναμένων ἀρχὴν
ἁπάντων εἶναι· τῶν δὲ ἀέρα (65) ’ τῶν δὲ πῦρ · τῶν
δὲ ἄλλο τι τῶν προειρημένων καὶ πάντων τούτων
πιθανοῖς τισι λόγοις πρὸς κατασκευὴν τῶν μὴ καλῶς
δοξάντων αὐτοῖς χρωμένων, καὶτὸ ἴδιον δόγμα προτι-
μότερον ἐπιχειρούντων δεικνύναι. Ταῦθ’ ὑπ’ αὑτῶ
εἴρηται. Πῶς οὖν ἀσφαλὲς, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες, τοῖς
σώζεσθαι βουλομένοις (66), παρά τούτων οἴεσθαι
δύνασθαι τὴν ἀληθῆ θεοσέϐειαν μανθάνειν, τῶν μηδὲ
αὐτοὺς (67) πεῖσαι δυνηθέντων τὸ μὴ πρὸς ἀλλήλους
στασιάζειν, μηδ’ ἐναντίοι τῆς ἀλλήλων φαίνεσθαι
δόξης ;
5. Ἀλλ’ ἴσως oi τῆς ἀρχαίας καὶ παλαιᾶς ἐκείνης
ἀποστῆναι μὴ βουλόμενοι πλάνης, οὗ φασι παρὰ τῶν
προειρημένων , ἀλλά παρά τῶν ἐνδοξοτάτων καὶ
τελειοτάτων ὲν ἀρετῇ νομισθέντων εἶναι παρ’ αὐτοῖς
φιλοσόφων, τὸν περὶ τῆς θεοσεϐείας παρειληφέ-
ναι (68) λόγον, Πλάτωνός τε (69) καὶ Ἀριστοτέλους.
Τούτους γάρ τὴν τελείαν καὶ ἀληθῆ φασι μεμαθηκέναι
θεοσέϐειαν. Ἐγὼ δὲ πρῶτον μὲν ἡδέως ἂν πυθοίμην
τῶν ταῦτα λεγόντων, παρά τίνων αὐτοὺς μεμαθηκό-
τας ειδέναι φασίν· ἀδύνατον (70) γὰρ τοὺς τὰ οὕτω
μεγάλα καὶ θεῖα μὴ παρά τινων εἰδότων μεμαθηκό-
τας, ἢ αὐτοὺς εἰδέναι, ἢ ἑτέρους δύνασθαι διδάσκειν
ὀρθῶς θ δεύτερον δὲ οἶμαι δεῖν καὶ τάς τούτων ἐξεφ
τάς-αι δόξας. Εἰσόμεθα γὰρ εί μὴ (71) καὶ τούτων
ἑκάτερος τάναντία θατέρῳ (72) φανήσεται λέγων. Εἰ
δὲ καὶ τούτους μὴ συμφωνοῦντας ἀλλήλοις εὕροιμεν,
ῥᾴδιον οἶμαι καὶ τὴν τούτων ἄγνοιαν γινώσκειν σα-
φῶς. Πλάτων μὲν γὰρ, ὡς ἄνωθεν κατεληλυθὼς, καὶ⁵
τὰ ἐν οὐρανοῖς ἅπαντα ἀκριϐῶς μεμαθηκὼς (75) καὶ
κᾳκδν, περὶ ᾖν εστι το ὑλικὸν πλῇθος, ξστι καὶ ὁρατ-
τὸς ό κόσμος. Pythagoras ea: principiis—alterunt τοέἀι D etiam Lactantius, institut.,__l'. ιιι, refl, demonstrat
unitatem, Deum; alterunt vero indefinitum binarium,
et dremouem et malum, ad quod refertur materialis
multitudo et visibilis mundus. Origenes, 4 in Cels.,
p. 9.05. przeclarissimum vocat illud dogma. quo
malum esse indefinitum ΔδιειιΑιίιιι-ιο, δόγμα κάλλιστον
περὶ τοῦ ἀόριστον εἶναιτὴν κακίαν.
diuidunt. Plut. ctiEuseb. διαπλασμόν.
(65) Τῶν δὲ ἀέρα. “KRC desunt iu codice Coll). ’
(66) Τοῖςώσώζεσθαι βρυλρμέφςοις. lta RrgJ et Ξ,
3t (Jolbert. (Edili τοὺς σώζεσθαι βουλομένους.
(67) Μηδὲ αὐτούς. Sic tres iidem codices. Editi
μηδ’ ἑαυτούς.
((38) Hagentngératqcmbert. εἰληφέναι.
(69)? ῌλάτωνός τε. Particula addita ex chJ et
ι, et (lolbert.
(70) Ἀδύνατον. llazc didicerat Justinus ex illo
sene, quem primunt Christian-.1: religionis amplc—
ctcndac hurtalorctn habuit, ut perspicitur es initio
Θεωρητά. Ἐμπεδοκλῆς Μέτωνος , ὁ Ἀκραγαντῖνος ,
τέσσαρα στοιχεῖα, πῦρ, ἀέρα, ὕδωρ, γῆν· δύο δὲ ἀρ-
χικὰς δυνάμεις, φιλίαν τε καὶ νεῖκοςο ὧν ὴ μὲν
ἔστιν ἑνωτικὴ, τὺ δὲ διαιρετικόν. Ὁρᾶτε τοίνυν τὴν
ἀταξίαν τῶν παρ’ ὑμῖν νομισθέντων γεγενῆσθαι σο·
φῶν. οὓς διδασκάλους ὑμῶν τῆς θεοσεϐείας γεγενῆᾳ
σθαι φατε, τῶν μὲν, ὕδωρ ἀποφηναμένων ἀρχὴν
ἁπάντων εἶναι· τῶν δὲ ἀέρα (65) ’ τῶν δὲ πῦρ · τῶν
δὲ ἄλλο τι τῶν προειρημένων καὶ πάντων τούτων
πιθανοῖς τισι λόγοις πρὸς κατασκευὴν τῶν μὴ καλῶς
δοξάντων αὐτοῖς χρωμένων, καὶτὸ ἴδιον δόγμα προτι-
μότερον ἐπιχειρούντων δεικνύναι. Ταῦθ’ ὑπ’ αὑτῶ
εἴρηται. Πῶς οὖν ἀσφαλὲς, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες, τοῖς
σώζεσθαι βουλομένοις (66), παρά τούτων οἴεσθαι
δύνασθαι τὴν ἀληθῆ θεοσέϐειαν μανθάνειν, τῶν μηδὲ
αὐτοὺς (67) πεῖσαι δυνηθέντων τὸ μὴ πρὸς ἀλλήλους
στασιάζειν, μηδ’ ἐναντίοι τῆς ἀλλήλων φαίνεσθαι
δόξης ;
5. Ἀλλ’ ἴσως oi τῆς ἀρχαίας καὶ παλαιᾶς ἐκείνης
ἀποστῆναι μὴ βουλόμενοι πλάνης, οὗ φασι παρὰ τῶν
προειρημένων , ἀλλά παρά τῶν ἐνδοξοτάτων καὶ
τελειοτάτων ὲν ἀρετῇ νομισθέντων εἶναι παρ’ αὐτοῖς
φιλοσόφων, τὸν περὶ τῆς θεοσεϐείας παρειληφέ-
ναι (68) λόγον, Πλάτωνός τε (69) καὶ Ἀριστοτέλους.
Τούτους γάρ τὴν τελείαν καὶ ἀληθῆ φασι μεμαθηκέναι
θεοσέϐειαν. Ἐγὼ δὲ πρῶτον μὲν ἡδέως ἂν πυθοίμην
τῶν ταῦτα λεγόντων, παρά τίνων αὐτοὺς μεμαθηκό-
τας ειδέναι φασίν· ἀδύνατον (70) γὰρ τοὺς τὰ οὕτω
μεγάλα καὶ θεῖα μὴ παρά τινων εἰδότων μεμαθηκό-
τας, ἢ αὐτοὺς εἰδέναι, ἢ ἑτέρους δύνασθαι διδάσκειν
ὀρθῶς θ δεύτερον δὲ οἶμαι δεῖν καὶ τάς τούτων ἐξεφ
τάς-αι δόξας. Εἰσόμεθα γὰρ εί μὴ (71) καὶ τούτων
ἑκάτερος τάναντία θατέρῳ (72) φανήσεται λέγων. Εἰ
δὲ καὶ τούτους μὴ συμφωνοῦντας ἀλλήλοις εὕροιμεν,
ῥᾴδιον οἶμαι καὶ τὴν τούτων ἄγνοιαν γινώσκειν σα-
φῶς. Πλάτων μὲν γὰρ, ὡς ἄνωθεν κατεληλυθὼς, καὶ⁵
τὰ ἐν οὐρανοῖς ἅπαντα ἀκριϐῶς μεμαθηκὼς (75) καὶ
κᾳκδν, περὶ ᾖν εστι το ὑλικὸν πλῇθος, ξστι καὶ ὁρατ-
τὸς ό κόσμος. Pythagoras ea: principiis—alterunt τοέἀι D etiam Lactantius, institut.,__l'. ιιι, refl, demonstrat
unitatem, Deum; alterunt vero indefinitum binarium,
et dremouem et malum, ad quod refertur materialis
multitudo et visibilis mundus. Origenes, 4 in Cels.,
p. 9.05. przeclarissimum vocat illud dogma. quo
malum esse indefinitum ΔδιειιΑιίιιι-ιο, δόγμα κάλλιστον
περὶ τοῦ ἀόριστον εἶναιτὴν κακίαν.
diuidunt. Plut. ctiEuseb. διαπλασμόν.
(65) Τῶν δὲ ἀέρα. “KRC desunt iu codice Coll). ’
(66) Τοῖςώσώζεσθαι βρυλρμέφςοις. lta RrgJ et Ξ,
3t (Jolbert. (Edili τοὺς σώζεσθαι βουλομένους.
(67) Μηδὲ αὐτούς. Sic tres iidem codices. Editi
μηδ’ ἑαυτούς.
((38) Hagentngératqcmbert. εἰληφέναι.
(69)? ῌλάτωνός τε. Particula addita ex chJ et
ι, et (lolbert.
(70) Ἀδύνατον. llazc didicerat Justinus ex illo
sene, quem primunt Christian-.1: religionis amplc—
ctcndac hurtalorctn habuit, ut perspicitur es initio