PG 6, col. 28
sum etelum vel mundus, seu quo alio nomine appelo
lari se maxime probet, a nobis appelletur.) Cum ergo
mundus hoc loco a Platone omnium bonorum
causa et Deus et a caeteris diis et daemonibus coli
solitus dicatur; is de quo in superiore testimonio.
eadem dicuntur, mundus profecto existimandus.
est. Quin etiam ex posteriore testimonio superius
sic videtur emendandum, τὸν τῶν πάντων θεῶν ἡγε-
μόνα, omnium deorum ducem invocantes, hunc enim~
omnes alii dwmones simulet dii colunt; Mox .deeSse
videtur αἴτιον, ita ut vertendum sit, eorum. qua
sunt et eorum qut: futura sunt, causam. Vocem il-
lam, αἴτιον, excidisse probant sequentia, τοῦ τεν
ἡγεμόνος καὶ αίτίου πατέρα.
Multa alia de mundo in eamdem sententiam di-
eta reperias. 1n Timaeo, p. {049: Διά πάντα δὴ
ταῦτα εὐδαίμονα Θεὸν αὐτὸν ἐγεννήσατο. ι His nm-
uibus de causis beatum illum Deum genuit.» Et-
p. 1072: Αὐτάρκη τε καὶ τελεώτατον Θεὸν ἐγέννα.
ι Deum sibi ipsi sullieientem et perfectissimum
generabat.» Sic dialogum concludit: Θνητά γὰρ-
καὶ ἀθάνατα ζῶα λαϐὼν, καὶ ξυμπληρωθεὶς ὅδε 6'
κόσμος, οὕτω ζῶον ὁρατὸν, καὶ όρατά περιέχων,
εἰκὼν τοῦ νοητοῦ Θεοῦ, μέγιστος καὶ ἀριστος κάλ-κ
λιστός τε καὶ τελεώτατος γέγονεν, εἷς οὐρανὸς ὅδε,
C μονογενὴς ὢν. ι Mortalia enim et immortalia anima-
lia capiens, ac completus hic mundus, sic animal
visibile, visibilia compreltendens, intelligibilis Dei
imago, sensibilis, maximus, pulcherrimus et perle—
ctissimus exstitit, unum hoc cmlum, uuigenitus.»
Sic etiam initio Timaei Locri, mundus vocatur unus,
unigenitus, Deus genitus. Hine Velleius apttd Cice-
ronem lib.t De nat. deorum, multa jocatur in ro-
tundum Deum Platonis; ac, si mundus est Deus,
Dei membra partim ardentia, partim refrigerata
esse concludit, propterea quod multa: mundi partes
aut appulsu solis exarserint, aut obriguerint nive
pruinaque longinquo solis abscessu.
ιν. Platonem haec iu opinionum commenta et
verborum ampullas conjecit ea, quam sibi liuxerat,
mundi similitudo cum Deo. Egregie ille quidem et
luculenter docuit, Deum omnia ad idearum suarum
exemplar creasse, nec quidquam esse in mundo,
quod non idea: divinae respondeat. At inscienter
prorsus et absurde mundum essentia: divinae ac-
curatam esse et omnibus numeris instructam ima-
ginem sibi (ingebat, nec quidquam esse in Deo,
cujus non aliqua expressa sit in mundo imago.
Sic loquitur, p. 1057: Λέγωμεν δὲ δι’ ἣν αἰτίαν
γένεσιν καὶ τὸ πᾶν τόδε ό ξυνιστὰς ξυνέστησεν.
Ἀγαθὸς ἦν, ἀγαθῷ δὲ οὐδεὶς περὶ οὐδενὸς οὐδέποτε
ἐγγίγνεται φθόνος. Τούτου δ’ ἐκτὸς ῶν πάντα ὅτι
μάλιστα ὲὸουλήθη γενέσθαι παραπλήσια αὐτῷ. ι Di-
camus autem quam ob causam ntuudi auctor ge-
nerationem atque hoc universum constituerit.
lari se maxime probet, a nobis appelletur.) Cum ergo
mundus hoc loco a Platone omnium bonorum
causa et Deus et a caeteris diis et daemonibus coli
solitus dicatur; is de quo in superiore testimonio.
eadem dicuntur, mundus profecto existimandus.
est. Quin etiam ex posteriore testimonio superius
sic videtur emendandum, τὸν τῶν πάντων θεῶν ἡγε-
μόνα, omnium deorum ducem invocantes, hunc enim~
omnes alii dwmones simulet dii colunt; Mox .deeSse
videtur αἴτιον, ita ut vertendum sit, eorum. qua
sunt et eorum qut: futura sunt, causam. Vocem il-
lam, αἴτιον, excidisse probant sequentia, τοῦ τεν
ἡγεμόνος καὶ αίτίου πατέρα.
Multa alia de mundo in eamdem sententiam di-
eta reperias. 1n Timaeo, p. {049: Διά πάντα δὴ
ταῦτα εὐδαίμονα Θεὸν αὐτὸν ἐγεννήσατο. ι His nm-
uibus de causis beatum illum Deum genuit.» Et-
p. 1072: Αὐτάρκη τε καὶ τελεώτατον Θεὸν ἐγέννα.
ι Deum sibi ipsi sullieientem et perfectissimum
generabat.» Sic dialogum concludit: Θνητά γὰρ-
καὶ ἀθάνατα ζῶα λαϐὼν, καὶ ξυμπληρωθεὶς ὅδε 6'
κόσμος, οὕτω ζῶον ὁρατὸν, καὶ όρατά περιέχων,
εἰκὼν τοῦ νοητοῦ Θεοῦ, μέγιστος καὶ ἀριστος κάλ-κ
λιστός τε καὶ τελεώτατος γέγονεν, εἷς οὐρανὸς ὅδε,
C μονογενὴς ὢν. ι Mortalia enim et immortalia anima-
lia capiens, ac completus hic mundus, sic animal
visibile, visibilia compreltendens, intelligibilis Dei
imago, sensibilis, maximus, pulcherrimus et perle—
ctissimus exstitit, unum hoc cmlum, uuigenitus.»
Sic etiam initio Timaei Locri, mundus vocatur unus,
unigenitus, Deus genitus. Hine Velleius apttd Cice-
ronem lib.t De nat. deorum, multa jocatur in ro-
tundum Deum Platonis; ac, si mundus est Deus,
Dei membra partim ardentia, partim refrigerata
esse concludit, propterea quod multa: mundi partes
aut appulsu solis exarserint, aut obriguerint nive
pruinaque longinquo solis abscessu.
ιν. Platonem haec iu opinionum commenta et
verborum ampullas conjecit ea, quam sibi liuxerat,
mundi similitudo cum Deo. Egregie ille quidem et
luculenter docuit, Deum omnia ad idearum suarum
exemplar creasse, nec quidquam esse in mundo,
quod non idea: divinae respondeat. At inscienter
prorsus et absurde mundum essentia: divinae ac-
curatam esse et omnibus numeris instructam ima-
ginem sibi (ingebat, nec quidquam esse in Deo,
cujus non aliqua expressa sit in mundo imago.
Sic loquitur, p. 1057: Λέγωμεν δὲ δι’ ἣν αἰτίαν
γένεσιν καὶ τὸ πᾶν τόδε ό ξυνιστὰς ξυνέστησεν.
Ἀγαθὸς ἦν, ἀγαθῷ δὲ οὐδεὶς περὶ οὐδενὸς οὐδέποτε
ἐγγίγνεται φθόνος. Τούτου δ’ ἐκτὸς ῶν πάντα ὅτι
μάλιστα ὲὸουλήθη γενέσθαι παραπλήσια αὐτῷ. ι Di-
camus autem quam ob causam ntuudi auctor ge-
nerationem atque hoc universum constituerit.